Сураи Аль-Кияма — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• «ثُمَّ» — баъд, сипас.
• «إِنَّ» — ҳарфҳои таъкид, ки маънои «бешубҳа, албатта»-ро медиҳад.
• «عَلَيْنَا» — бар мо, вазифаи мо аст.
• «بَيَانَهُ» — баёни он, равшан кардани он, тафсири он.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳи Таъоло Қуръонро дар дили Паёмбар (с.а.с.) ҷамъ кард ва ӯро қодир сохт, ки онро бихонад, боз ваъдаи дигаре дод: бешубҳа, бар Мо аст баёни он — яъне равшан кардан ва тафсири маъноҳои он барои ту. Аллоҳ таъоло худаш маъноҳо ва аҳкоми Қуръонро ба Паёмбараш (с.а.с.) равшан месозад, то ки ӯ онро пурра дарк кунад ва ба мардум расонад. Ин оят тасаллиест барои Расули Худо (с.а.с.), ки ҳангоми нузули ваҳй барои зудтар аз ёд кардан ва нафаромӯш нашудан, забонашро пеш аз тамом шудани ваҳй ҳаракат намедод; Аллоҳ ваъда дод, ки ҳифз, қироат ва баёни онро Худаш ба уҳда мегирад.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Аллоҳ таъоло Қуръонро на танҳо нозил карда, балки ҳифз, қироат ва баёни онро низ худаш кафолат додааст; ин боиси итминони комил ба эъҷози Қуръон аст.
• Қуръон китоби равшан ва фаҳмост; Аллоҳ маъноҳои онро барои бандагони худ баён мекунад, то ҳама аз он ҳидоят ёбанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур ва оромӣ бихонем ва ба фаҳмидани маъноҳои он кӯшиш кунем, зеро Худованд худаш баёни онро ваъда додааст.
• Сабру оромӣ дар омӯхтани илм ва Қуръон суннати паёмбарон аст; шитоб накардан дар фаҳмидани маъноҳо боиси баракат аст.
• Ин оят далели раҳмати Аллоҳ ба бандагонаш аст, ки онҳоро дар фаҳмидани китоби Худ танҳо намегузорад.