Сураи Аль-Кияма — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «Ҷамъаҳу»: гирдоварӣ ва нигаҳдории он дар синаи Паёмбар (с).
• «Қуръонаҳу»: хондан ва ҷорӣ шудани он бар забони ӯ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) хитоб мекунад, ки ҳангоми нузули ваҳй барои шитоб дар ҳифз кардани Қуръон забони худро ҳаракат надиҳад, зеро тарси он дорад, ки оятҳо аз ёдаш раванд. Пас Худои Таъоло кафолат медиҳад, ки гирдоварӣ ва нигаҳдории Қуръон дар синаи ӯ бар зиммаи Худ Ӯст, то ҳар вақт ки хоҳад, битавонад онро бихонад. Ҳамчунин бар зиммаи Худованд аст, ки хондани онро бар забони Паёмбар (с) ҷорӣ созад ва ӯро қодир гардонад, ки онро дақиқ ва дуруст тиловат кунад. Ин оят тасаллие барои Расули Худо (с) аст, ки дилаш ором шавад ва бидонад, ки ҳифз ва тиловати Қуръон танҳо ба лутфу қудрати Худованд вобаста аст, на ба шитобу талоши худи ӯ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим аз ҷониби Худованд маҳфуз ва нигаҳдорӣ шудааст ва ҳеҷ гоҳ аз байн намеравад.
• Мусулмононро ба оромӣ ва таваккул ба Худованд дар ҳифзи илм ва омӯзиши Қуръон тарғиб мекунад.
• Ин оят далели равшани муъҷизаи Қуръон аст, ки дар синаи Паёмбар (с) ҷой гирифта, бар забони ӯ ҷорӣ шудааст, бидуш машаққати зиёд.
• Мусулмонон бояд бовар дошта бошанд, ки Худованд ҳомии дини Худ ва Китоби Хеш аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро тағйир диҳад ё аз байн барад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар корҳо шитоб накунем ва ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем, ки Ӯ ҳар чизро дар вақти муносиб ба анҷом мерасонад.