Сураи Аль-Мурсалят — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لِيَوْمِ الْفَصْلِ — барои рӯзи ҷудоӣ ва доварӣ. «Фасл» дар забон ба маънои ҷудо кардан ва равшан намудани ҳақ аз ботил аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор аст, ки дар бораи он рӯзи бузург хабар медиҳад. Худованд мефармояд, ки ин ҳама рӯйдодҳои азим — хомӯш шудани ситорагон, шикофтани осмон, пароканда шудани кӯҳҳо ва муайян шудани вақти ҳисоб — барои он рӯзи бузург аст, ки онро рӯзи ҷудоӣ меноманд. Яъне рӯзе, ки дар он миёни бандагони Худо ҷудоӣ карда мешавад: ҳақ аз ботил, ростқавл аз дурӯғгӯй ва бахтёр аз бадбахт равшан мегардад. Ин рӯз рӯзи доварии одилона ва ҳисоб аст, ки ҳеҷ чизи пинҳонӣ дар он пӯшида намемонад ва ҳар кас сазои амали худро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёт дар дунё беҳуда нест ва ҳар амале ҳисоб хоҳад шуд.
• Бовар ба рӯзи ҷудоӣ инсонро ба адолат, ростқавлӣ ва некӯкорӣ ҳидоят мекунад.
• Ин рӯз барои муъминон рӯзи бахту саодат ва барои кофирон рӯзи пушаймонӣ аст, бинобар ин бояд ҳар лаҳза барои он омода бошем.
• Ёдоварии ин рӯз дилро нарм ва инсонро ба тавба ва ибодат наздик месозад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳе бе ҷазо ва ҳеҷ некие бе подош намемонад.