Сураи Аль-Мурсалят — Оят 14

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• أَدْرَاكَ — огоҳ кард туро, ба ту фаҳмонд, туро огоҳ сохт.
• يَوْمُ الْفَصْلِ — Рӯзи Ҷудоӣ, яъне рӯзи қиёмат, ки дар он миёни бандагони Худо ҷудоӣ карда мешавад: некӣ аз бадӣ, ҳақ аз ботил, биҳиштӣ аз дӯзахӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят як саволи таъкидӣ ва тааҷҷубангез аст, ки Худованди Мутаъол ба Пайғамбари Худ (с) ва ба ҳамаи инсонҳо рӯ меоварад: «Ва туро чӣ чиз огоҳ кард, ки Рӯзи Ҷудоӣ чист?» Яъне оё ту медонӣ, ки он рӯз чӣ гуна рӯз аст ва дар он чӣ ҳодисаҳои бузург рӯй медиҳанд?

Ин савол барои он аст, ки бузургӣ ва ҳавли он рӯзро дар дили инсон ҷой кунад ва ӯро ба андеша водорад. Дар оятҳои пеш аз ин зикр шудааст, ки дар он рӯз ситорагон хомӯш мешаванд ва нури худро гум мекунанд, осмон шикоф мехӯрад, кӯҳҳо аз ҷои худ канда шуда, мисли ғубори пароканда дар ҳаво паҳн мешаванд, ва барои паёмбарон вақте муайян карда мешавад, то миёни онҳо ва умматҳояшон ҳукм карда шавад. Он гоҳ гуфта мешавад: «Барои кадом рӯзи бузург паёмбарон ба таъхир андохта шуданд?» Ҷавоб дода мешавад: «Барои Рӯзи Қиёмат ва Ҷудоӣ миёни махлуқот.»

Пас, Рӯзи Ҷудоӣ рӯзест, ки ҳеҷ кас андозаи ҳавли ва бузургии онро тасаввур карда наметавонад. Он рӯз рӯзи ҳисобу китоб, рӯзи подош ва ҷазо, рӯзи ҷудо шудани ҳақ аз ботил ва некукор аз бадкор аст. Дар он рӯз ҳеҷ чиз аз Худованд пинҳон намемонад ва ҳар кас натиҷаи аъмоли худро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Бузургии Рӯзи Қиёматро дарк кардан: Ин оят моро водор мекунад, ки ҷиддияти Рӯзи Ҷудоиро ҳамеша дар ёд дошта бошем ва худро барои он омода созем.
• Ҳисобу китоби Худо адолатнок аст: Дар он рӯз миёни ҳақ ва ботил ҷудоӣ карда мешавад, пас ҳеҷ зулме ба касе намешавад ва ҳар кас подоши аъмоли худро мегирад.
• Бедор шудан аз ғафлат: Саволи «туро чӣ огоҳ кард?» ба мо мефаҳмонад, ки инсон бояд аз бехабарӣ ва бепарвоӣ нисбат ба охират эмин набошад ва ҳамеша ба ёди Худо ва рӯзи ҳисоб бошад.
• Умед ва тарс дар як ҷо: Ин оят ҳам тарс аз азоби Худо ва ҳам умед ба раҳмати Ӯро дар дили муъмин ҷой медиҳад, то на аз раҳмат ноумед шавад ва на аз азоб бепарво.
• Қуръон роҳнамои инсон аст: Худованд бо чунин оятҳо инсонро огоҳ мекунад ва ба Ӯ имкон медиҳад, ки роҳи дурустро интихоб кунад ва ба сӯи биҳишт ва ризои Худо ҳаракат намояд.