Сураи Аль-Мурсалят — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أُجِّلَتْ»: ба таъхир андохта шуд, вақт ва мӯҳлати муайян барои он гузошта шуд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ситорагон хомӯш мешаванд ва рӯшноии худро гум мекунанд, осмон шикоф мехӯрад, кӯҳҳо пора-пора шуда, ба ғубори пароканда табдил меёбанд, ва паёмбарон барои вақти муайян ва мӯҳлати мушаххас ҷамъ оварда мешаванд, то миёни онҳо ва умматҳояшон доварӣ шавад, гуфта мешавад: «Паёмбарон барои кадом рӯзи бузург ба таъхир андохта шуданд?» Онҳо барои рӯзи доварӣ ва ҷудои миёни офаридаҳо ба таъхир андохта шудаанд. Ва туро - эй инсон - чӣ чиз огоҳ кард, ки рӯзи ҷудоӣ чист ва шиддату ҳавли он чӣ гуна аст? Дар он рӯз ҳалокати бузург барои дурӯғшуморандагони ин рӯзи ваъдашуда аст. Ин паёмбарон барои рӯзи бузурге ба таъхир андохта шудаанд, то бар умматҳои худ гувоҳӣ диҳанд. Худованд бандагонро аз он рӯз ба ҳайрат меандозад ва андозаи бузургии онро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи корҳо вақти муайяни худро доранд ва Худованд ҳама чизро бо ҳикмат ва адл тадбир мекунад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи адолат аст, ки ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб дур нахоҳад монд, ва ин боиси умедворӣ ба адолати Худованд мегардад.
• Паёмбарон гувоҳони Худованд бар умматҳоянд, ва ин мартабаи баланди онҳоро нишон медиҳад ва моро ба пайравӣ аз онҳо тарғиб мекунад.
• Ёдоварии он рӯзи бузург дилҳоро бедор мекунад ва моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят менамояд.
• Ин оят моро ба андеша дар бораи охират ва омодагӣ барои он даъват мекунад, ки ин ҳаёт гузаро аст ва ҳаёти ҷовидонӣ дар пеш аст.