Surat Al-Anfal — Ayat 51

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ذَٰلِكَ (dzālika): iku, yaiku (ngrujuk marang siksa kang wis kasebut ing ayat sadurunge).
• بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ (bimā qaddamat aidīkum): amarga saka apa kang wis ditindakake dening tangan-tanganmu, tegese: amarga saka barang kang wis padha sira lakoni lan sira kumpulake ing donya.
• ظَلَّامٍ (zhallām): wong kang kakehan nganiaya, yaiku ora pisan-pisan nganiaya.
• لِلْعَبِيدِ (lil-'abīd): marang para kawula, yaiku para manungsa.

2) Tegese ayat:

Siksa lan paukuman kang tumiba marang wong-wong kafir iku dudu bab kang ora adil, nanging iku jalaran saka panggawene dhewe nalika isih urip ing donya. Wong-wong mau padha kafir, padha nglakoni dosa lan panggawene ala, mula banjur padha ngrasakake akibate. Ana nalika nyawane dicabut, ana ing kubur, lan mengko ana ing akhirat, kabeh iku wujud saka apa kang wis padha ditandur dhewe.

Allah iku ora pisan-pisan nganiaya para kawulane, sanajan mung sak wiji sawi. Allah iku Hakim kang Maha Adil, ora tau tumindak sewenang-wenang marang sapa wae. Dheweke menehi ganjaran marang kang becik lan siksa marang kang ala, kabeh iku miturut kadilan kang sampurna. Dadi, saben siksa kang dirasakake dening manungsa iku mesthi ana sebabe, yaiku saka panggawene dhewe, dudu saka kadhaliman Gusti Allah.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen saben tumindak kang kita lakoni ing donya mesthi ana akibate. Sing sapa nglakoni kabecikan bakal ngundhuh kabecikan, lan sing sapa nglakoni ala bakal ngundhuh ala.
• Kita padha dielingake supaya ora nyalahake wong liya utawa nyalahake Gusti Allah nalika nemu kacilakan, nanging kudu padha mawas dhiri lan ngrumangsani panggawene dhewe.
• Gusti Allah iku Maha Adil lan Maha Welas. Dheweke ora tau nganiaya kawulane, malah tansah menehi kesempatan kanggo tobat lan dadi luwih becik.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga nuduhake yen ajaran Islam iku adil, jelas, lan ngajeni marang manungsa. Sapa wae kang gelem ngrungokake lan nglakoni pituduhe, mesthi bakal nemu katentreman lan kabegjan ing donya lan akhirat.