Сураи Ат-Таквир — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «الصُّحُفُ»: ҷамъи «саҳифа», яъне варақаҳо ва номаҳое, ки аъмоли бандагон дар онҳо навишта шудааст.

— «نُشِرَتْ»: кушода ва паҳн карда шуд, то ки ҳар кас онро бихонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят яке аз аломатҳои рӯзи қиёматро баён мекунад. Он гоҳ ки номаҳои аъмол кушода ва паҳн карда мешаванд, то ҳар банда амалҳои нек ва бади худро дар онҳо бибинад. Ҳеҷ амале, хоҳ хурд бошад ва хоҳ бузург, нонавишта намемонад ва пинҳон нахоҳад монд. Ин манзара ба банда ёдовар мешавад, ки дар дунё ҳар кори ӯ сабт мешавад ва рӯзе ин сабтҳо барояш ошкор мегарданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба муҳосибаи нафс ва огоҳӣ аз аъмол ташвиқ мекунад, то ки одамон некӣ кунанд ва аз бадӣ парҳез намоянд.

— Боварӣ ба рӯзи қиёмат ва кушода шудани номаҳои аъмол дилро ба тақво ва ростқавлӣ наздик месозад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳеҷ некие беподош намемонад ва ҳеҷ бадие беҷазо намегузарад, ва ин адолати Худовандро нишон медиҳад.

— Ёдоварии ин ҳақиқатҳо ба инсон кӯмак мекунад, ки дар ҳаёти худ ба сӯи ислом ва Қуръон бештар майл кунад ва аз онҳо панд гирад.