Сураи Ат-Таквир — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «كُشِطَتْ»: кашида гирифта шуд, бардошта шуд, мисли пӯсте, ки аз гӯсфанд кашида мегиранд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ҳангоме ки осмон аз ҷои худ кашида гирифта мешавад ва бардошта мешавад, мисли он ки пӯстро аз гӯсфанд ҷудо мекунанд, ва ё мисли хаймае, ки аз ҷои худ бардошта мешавад. Ин ҳодисаи бузург яке аз нишонаҳои рӯзи қиёмат аст, ки дар он ҳамаи низоми ин ҷаҳон дигаргун мешавад ва ҳар чизе, ки одамон дар дунё дида буданд, ба шакли дигар дармеояд. Ин оят ба одамӣ ёдоварӣ мекунад, ки ин дунёи боҳашамат ва устувор намуданӣ нест ва рӯзе хоҳад омад, ки ҳамаи ин неъматҳо ва сохторҳо аз байн мераванд ва танҳо амалҳои нек ва бади одамӣ боқӣ мемонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро ва фоний аст ва бояд ба охират омода бошем.

— Вақте ки инсон медонад, ки рӯзе осмон ҳам аз ҷои худ бардошта мешавад, дилаш ба дунё намебандад ва ба сӯи Худованд рӯ меоварад.

— Ин оят моро ба ёди қудрати бепоёни Худованд меорад, ки Ӯ метавонад ин ҳама офаринишро дар як лаҳза дигаргун кунад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва амалҳои нек анҷом диҳад, то дар он рӯз сарбаланд бошад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини ҳақиқат ва огоҳӣ аст ва моро ба сӯи зиндагии бо маънӣ ва омодагӣ барои охират ҳидоят мекунад.