Сураи Ат-Таквир — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بِأَيِّ ذَنبٍ»: ба кадом гуноҳ ва ҷиноят?
• «قُتِلَتْ»: кушта шуд, яъне зинда ба гӯр карда шуд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз манзараи даҳшатноки рӯзи қиёмат аст, ки Худованд дар сураи «Ат-Таквир» баён мекунад. Дар оятҳои пеш аз ин зикр шудааст, ки чун хуршед печида шавад ва рӯшноиаш равад, ситорагон пароканда гарданд, кӯҳҳо аз ҷои худ кӯчонида шаванд, шутурони ҳомила бесоҳиб монда шаванд, ҳайвоноти ваҳшӣ гирд оварда шаванд, баҳрҳо афрӯхта шаванд, ҷонҳо бо ҳамтоёни худ ҷуфт карда шаванд ва саҳифаҳои аъмол кушода шаванд. Дар миёни ин ҳаводис, Худованд мефармояд, ки духтари зинда ба гӯр кардашуда мавриди савол қарор мегирад: ба кадом гуноҳ кушта шуд? Ин савол барои таскини дили он духтари мазлум ва барои сарзаниш ва расвоии қотилон аст. Он духтари бегуноҳ дар ҷавоб мегӯяд, ки бе ҳеҷ гуноҳе кушта шудааст. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти инсон, бахусус ҳаёти духтарон ва кӯдакон, дар назди Худованд арзиш ва эҳтироми бузург дорад ва ҳеҷ кас ҳақ надорад онро бегуноҳ аз байн барад. Ҳамчунин ин оят боварии моро ба адолати Худованд дар рӯзи қиёмат мустаҳкам мекунад, ки ҳеҷ зулме бе ҷазо нахоҳад монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд одили мутлақ аст ва дар рӯзи қиёмат ҳаққи ҳар мазлумро аз золим мегирад.
• Ҳаёти инсон, бахусус кӯдакон ва духтарон, дар ислом эҳтироми хосса дорад ва куштани бегуноҳ гуноҳи бузург аст.
• Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ба ҳуқуқи дигарон, бахусус заъифон, эҳтиром гузорем.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳар амали нек ё бад ҷазои худро хоҳад дошт.
• Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад, ки агар дар дунё ба онҳо зулме шуда бошад, дар охират адолат барқарор хоҳад шуд.
• Ислом дини раҳмат ва адолат аст ва паёмбари он (с) омадааст, ки ҳуқуқи заъифонро ҳифз кунад ва зулмро аз байн барад.