Сураи Ат-Таквир — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْغَيْبِ: чизҳои пинҳонӣ ва ғайбӣ, яъне хабарҳои осмонӣ ва ваҳй, ки аз чашми мардум пинҳон аст.
• بِضَنِينٍ: бахил ва тангчашм, яъне касе ки чизеро аз дигарон дареғ медорад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят Паёмбари худ Муҳаммадро (с) аз ҳар гуна айбҳо пок месозад ва мефармояд, ки ӯ бар хабарҳои ғайбӣ ва ваҳйи илоҳӣ ҳеҷ гоҳ бахил нест. Яъне Паёмбар (с) он чизеро, ки Худо ба ӯ ваҳй кардааст, аз мардум пинҳон намедорад ва дареғ намедорад, балки онро пурра ва бе камӣ ба мардум мерасонад. Ӯ ҳамчун коҳинҳо ва ҷодугарон нест, ки барои хабарҳои ғайбӣ музд талаб кунанд ё онро аз мардум пинҳон доранд. Инчунин, ин оят раддияест бар гумонҳои кофирон, ки Паёмбарро бахил ё худхоҳ мепиндоштанд. Паёмбар (с) паёмҳои осмониро бо амонатдорӣ ва ростқавлӣ ба мардум мерасонад ва ҳеҷ чизе аз онро пинҳон намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) дар расонидани ваҳй ва хабарҳои ғайбӣ комилан амонатдор ва ростқавл буд ва ҳеҷ чизе аз онро пинҳон намекард.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Паёмбар (с) ва паёмҳои ӯ бовар кунем ва бидонем, ки ӯ барои расонидани рисолат ҳеҷ музде талаб накардааст.
• Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби шайтон нест, зеро Паёмбар (с) онро бо амонатдорӣ ба мардум расонидааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба омӯхтани Қуръон ва амал кардан ба он ҳарис бошем, зеро он ҳақиқатан каломи Худованд аст ва Паёмбар (с) онро барои мо бе бахилӣ расонидааст.