Сураи Аль-Бурудж — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• هَلْ: ҳарфи пурсиш, ки дар ин ҷо ба маънои «оё» ва барои ҷалби диққат меояд.
• أَتَاكَ: ба ту расид, ба ту омад.
• حَدِيثُ: хабар, достон, воқеа.
• الْجُنُودِ: лашкарҳо, гурӯҳҳои ҷамъшуда, сипоҳиён.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, оё ба ту хабари лашкарҳо ва гурӯҳҳои ҷамъшуда расидааст? Ин лашкарҳо он гурӯҳҳои кофире буданд, ки ба муқобили ҳақ ҷамъ шуда, паёмбарони худро дурӯғ мебароварданд ва мардумро аз роҳи рост бозмедоштанд. Худованд ин саволро барои таваҷҷуҳи Паёмбар ва шунавандагон меорад, то онҳо аз сарнавишти он лашкарҳо ибрат гиранд. Баъд аз ин оят Худованд Фиръавн ва Самудро мисол меорад, ки чӣ гуна азобу ҳалокат ба онҳо расид. Ҳамин тавр, ин оят оғози баёни саргузашти онҳоест, ки ба муқобили ҳақ истодаанд ва мехоҳанд онро ботил кунанд, аммо оқибати онҳо ҳалокат ва нобудӣ буд. Ин ҳам огоҳист барои кофирони замони Паёмбар, ки онҳо низ дар ҳамин роҳ қадам мегузоранд ва бояд бидонанд, ки Худованд бар онҳо огоҳ ва тавоност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки таърихи умумҳои пешин дарс ва ибрат аст барои ҳамаи наслҳо.
• Худованд паёмбарашро тасаллӣ медиҳад, ки сарнавишти душманони ҳақ ҳамеша ҳалокат будааст.
• Ин оят боиси қувват гирифтани имон ва сабр дар роҳи ҳақ мешавад.
• Ваъдаи ёрии Худованд ба аҳли ҳақ ва шикасти аҳли ботил аз ин оят бармеояд.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи оқибати кофирон ва ситамгарон даъват мекунад, то ҳамеша дар роҳи рост қарор гирем ва аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.