Сураи Аль-Бурудж — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «فَعَّالٌ»: сиғаи муболиға аст, яъне касе ки кориро бисёр ва ба таври комил анҷом медиҳад.

— «لِمَا يُرِيدُ»: барои он чизе ки Ӯ мехоҳад ва ирода мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи Парвардигорро баён мекунад, ки Ӯ ҳар кореро, ки ирода кунад, ба таври комил ва бе каммон анҷом медиҳад. Ҳеҷ чизе Ӯро маҷбур карда наметавонад ва ҳеҷ чизе аз иродаи Ӯ берун намемонад. Ӯ ҳамон гуна ки мехоҳад, бандагони худро мебахшад ва ҳамон гуна ки мехоҳад, гуноҳкоронро ҷазо медиҳад. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чизе ба Ӯ фармон дода наметавонад ва ҳеҷ корӣ барои Ӯ душвор нест. Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳар чиро ки бихоҳад, ба вуҷуд меорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят бандаро ба ёд медиҳад, ки Парвардигори ҷаҳонҳо қудрати мутлақ дорад ва ҳеҷ чиз аз иродаи Ӯ берун нест.

— Ин боварӣ ба дили инсон оромиш меорад, ки ҳама корҳо дар дасти Худои тавоно аст ва Ӯ ҳар чиро ки бихоҳад, ба анҷом мерасонад.

— Ин оят моро ба тавба ва бахшоиш умедвор мекунад, зеро Ӯ ҳамон гуна ки мехоҳад, гуноҳҳоро мебахшад.

— Ҳамчунин моро аз ноумедӣ ва тарс аз оянда раҳо мекунад, чун Худои мо фармонравои ҳақиқӣ ва тавонои мутлақ аст.

— Ва моро водор мекунад, ки бо ихлос ва таваккул ба Ӯ рӯ орем ва дар ҳама ҳол ба Ӯ бовар дошта бошем.