Сураи Аль-Бурудж — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• فِرْعَوْن (Фиръавн): подшоҳи Миср, ки даъвати Ҳазрати Мӯсо (а)-ро рад кард ва ба куфру зулм афзуд.
• ثَمُود (Самуд): қавми Ҳазрати Солеҳ (а), ки паёмбари худро дурӯғгӯ бароварданд ва ба азоб гирифтор шуданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд ба Пайғамбар (с) мефармояд: оё хабари лашкарҳои кофир ва дурӯғгӯбарор, яъне Фиръавн ва Самуд ба ту расидааст? Инҳо гурӯҳҳое буданд, ки паёмбарони худро дурӯғгӯ шумурданд ва ба ҷазои амали худ гирифтор шуданд. Фиръавн бо тамоми қудрату лашкараш ғарқ гардид ва Самуд бо садои ҳалокатбор несту нобуд шуд. Худованд ин ду мисолро барои мардуми Макка меорад, то онҳо аз сарнавишти кофирони пешин ибрат гиранд ва бидонанд, ки агар ба дурӯғгӯбарорӣ идома диҳанд, ҳамон азоб ба онҳо низ мерасад. Аллоҳ бар ҳамаи онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз донишу қудрати Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки таърихи уқубати кофирон такроршаванда аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз адлу интиқоми Худо бигрезад.
• Мусулмон бояд аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирад ва ба роҳи рост устувор бошад.
• Қуръон ба воситаи ин мисолҳо дилҳоро ором ва бовариро дар адлу қудрати Худо қавӣ мегардонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки саркашӣ аз даъвати паёмбарон оқибати неку надорад ва тавба роҳи наҷот аст.