Сураи Аль-Бурудж — Оят 3

1. Маънои калимаҳои оят:

• «شَاهِد» — шоҳид, яъне касе ё чизе ки гувоҳӣ медиҳад.
• «مَشْهُود» — машҳуд, яъне касе ё чизе ки бар он гувоҳӣ дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ду чиз қасам ёд мекунад: ба ҳар шоҳид ва ба ҳар машҳуд. Яъне ба ҳар гувоҳдиҳанда ва ба ҳар чизе ки бар он гувоҳӣ дода мешавад. Ин қасам нишонаи азамати Худованд аст, ки Ӯ ба махлуқоти худ қасам ёд мекунад, то бандагонро ба аҳамияти он чизҳо ҷалб намояд. Дар тафсирҳо омадааст, ки «шоҳид» метавонад рӯзи ҷумъа бошад, зеро он бар амали бандагон гувоҳӣ медиҳад, ва «машҳуд» метавонад рӯзи Арафа бошад, зеро мардум дар он рӯз дар мавсими ҳаҷ ҷамъ мешаванд ва фариштагон низ бар он гувоҳӣ медиҳанд. Ҳамчунин гуфта шудааст, ки «шоҳид» ҳар паёмбарест, ки бар уммати худ гувоҳӣ медиҳад, ва «машҳуд» ҳар умматест, ки паёмбараш бар он гувоҳӣ медиҳад. Ҳамин тавр, Худованд ба ҳамаи шоҳидон ва машҳудон қасам ёд мекунад, то бандагонро ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот огоҳ созад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба махлуқоти худ қасам ёд мекунад, то бандагон ба аҳамияти онҳо таваҷҷуҳ кунанд ва аз онҳо ибрат гиранд.
• Қасам ба шоҳид ва машҳуд ёдоварӣ мекунад, ки ҳамаи аъмоли мо дар рӯзи қиёмат гувоҳӣ дода мешавад ва ҳеҷ чиз аз назари Худованд пинҳон намемонад.
• Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ҳамеша некӯкор бошем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем, зеро рӯзе мерасад, ки ҳамаи шоҳидон ва машҳудон бар аъмоли мо гувоҳӣ медиҳанд.
• Қасамҳои Худованд дар Қуръон ба мо меомӯзанд, ки ба бузургии Худо ва оятҳои Ӯ эътиқод дошта бошем ва ба онҳо амал кунем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва ҳар як ояти он пур аз ҳикмат ва ибрат аст барои касоне ки андеша мекунанд.