Сураи Ат-Тарик — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرَاكَ»: огоҳ кардан, фаҳмондан аст; яъне «чӣ чиз туро огоҳ кард?».

— «الطَّارِقُ»: ситорае, ки шабона пайдо мешавад ва дар торикӣ медурахшад; решаи «тарқ» ба маънои шабона омадан ва кӯфтан аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба Пайғамбар (с) муроҷиат карда, мефармояд: туро чӣ чиз аз бузургӣ ва азамати ин ситораи шабона огоҳ кард? Ин ситораи дурахшон ва нурбор аст, ки дар торикии шаб бо нури худ худро нишон медиҳад. Дар ин оят таъкид шудааст, ки ин ситора аҳамияти бузург дорад ва бандагон бояд ба бузургии офариниши Аллоҳ таваҷҷуҳ кунанд. Ҳамчунин дар оятҳои баъдӣ зикр мешавад, ки ҳар нафасро нигаҳбоне аз фариштагон ҳифз мекунад ва аъмоли ӯро сабт менамояд, то рӯзи қиёмат ба он ҳисоб расонида шавад.

1. Фавойиди оят:

— Ин оят бандагонро ба андеша дар бораи офаринишҳои бузурги Аллоҳ, аз қабили ситораҳои осмон, ҳидоят мекунад.

— Нишон медиҳад, ки ҳар амали инсон таҳти назорат аст ва фариштагон онро сабт мекунанд; ин боиси бедорӣ ва масъулиятшиносӣ мегардад.

— Дарк кардани бузургии офариниш ба инсон имон ва муҳаббат ба Аллоҳро зиёд мекунад ва ӯро ба амалҳои некӯ тарғиб менамояд.

— Оят хотиррасон мекунад, ки илми инсон маҳдуд аст ва танҳо Аллоҳ донандаи ҳақиқати ҳама чиз аст; ин ба фурӯтанӣ ва таваккул ба Аллоҳ даъват мекунад.