Сураи Ат-Тарик — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• السَّمَاءِ: осмон — ин ҷирми бузурги болои сари мо, ки ситорагон ва сайёраҳоро дар бар мегирад.
• الطَّارِقِ: ситораи шабона — аз решаи «тарқ» гирифта шудааст, ки маънои «задан» ва «дар задан»-ро дорад; ситораеро гӯянд, ки шабона пайдо мешавад, гӯё ки шабона ба дили осмон дар мезанад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба осмони бузург ва ба ситораи дурахшоне, ки шабона пайдо мешавад, қасам ёд мекунад. Ин ситора дар торикии шаб медурахшад ва роҳи худро равшан мекунад. Қасами Аллоҳ ба ин ду чизи азим нишонаи бузургии Офаридгор ва аҳамияти он чизест, ки баъд аз он зикр мешавад. Дар оятҳои баъдӣ Аллоҳ мефармояд, ки ҳар як шахсро фариштае нигаҳбон аст, ки аъмоли ӯро сабт мекунад, то рӯзи қиёмат ба он ҳисоб дода шавад. Ҳамин тавр, қасам ба осмон ва ситораи шабона оғози сухан дар бораи назорати аъмол ва ҳисобот дар рӯзи қиёмат аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Аллоҳ ба махлуқоти бузурги худ қасам ёд мекунад, то диққати бандагонашро ба бузургии Офаридгор ҷалб намояд.
• Осмон ва ситорагон нишонаҳои қудрати Аллоҳ ҳастанд ва ба инсон дар бораи азимии Холиқ фикр карданро талқин мекунанд.
• Дар оятҳои баъдӣ зикр шудани нигаҳбонии фариштагон ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳамеша зери назорати Аллоҳ аст ва бояд аъмоли нек анҷом диҳад.
• Ин оят ба инсон умед ва ташвиқ мебахшад, ки ҳаёти худро дар роҳи ростӣ ва некӣ бигузаронад, зеро ҳар амали ӯ сабт мешавад ва подоши худро хоҳад гирифт.
• Тафаккур дар бораи осмон ва ситорагон инсонро ба имон ва шинохти Аллоҳ наздиктар мекунад ва дилро ба Ислом гарм месозад.