Сураи Ат-Тарик — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّجْمُ»: ситора.

— «الثَّاقِبُ»: сӯрохкунанда, яъне ситорае, ки бо нури худ торикиро мешикофад ва мегузарад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба осмон ва ситорае қасам ёд кардааст, ки шабона пайдо мешавад ва бо нури дурахшони худ торикиро сӯрох мекунад. Ин ситораи равшану фурӯзон аст, ки бо рӯшноии худ зулматро мешикофад ва дар он нуфуз мекунад. Ин ситора нишонаи қудрати Худованд аст, ки Ӯ осмонро бо чунин ситораҳои дурахшон оростааст. Ҳар як нафасро Худованд фариштае нигаҳбон гумоштааст, ки аъмоли ӯро сабт мекунад, то рӯзи қиёмат ба он ҳисоб дода шавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд бо қудрати худ осмонро бо ситораҳои дурахшон оростааст ва ин далели бузургии Ӯст.

— Ҳар як инсон бояд бидонад, ки аъмоли ӯ сабт мешавад ва рӯзе ба он ҳисоб дода мешавад, пас бояд некӯкор бошад.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниши Худованд ва ситораҳо даъват мекунад, ки ин моро ба имон ва шинохти Худованд наздиктар мекунад.

— Қасамҳои Худованд ба махлуқоти бузурги худ нишонаи аҳамияти онҳост ва моро ба андеша водор мекунад, ки дар бораи ин оятҳо фикр кунем ва ба Худованд имон орем.