Сураи Ат-Тауба — Оят 112

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• التَّائِبُونَ: тавбакунандагон; яъне касоне, ки аз гуноҳу хатоҳо ба сӯи Худо бармегарданд.
• الْعَابِدُونَ: ибодаткунандагон; касоне, ки танҳо Худоро парастиш мекунанд ва дар тоъаташ кӯшиш менамоянд.
• الْحَامِدُونَ: ситоишкунандагон; касоне, ки Худоро дар ҳар ҳол — хушӣ ва нохушӣ — ситоиш мекунанд.
• السَّائِحُونَ: рӯзадорон; дар ин ҷо ба маънои рӯзагирандагон омадааст, зеро онҳо аз шаҳавоти нафсӣ дурӣ меҷӯянд.
• الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ: рукӯъкунандагон ва саҷдакунандагон дар намоз.
• الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ: амркунандагон ба некӣ; яъне даъват ба он чи Худо ва Расулаш фармудаанд.
• وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنكَرِ: наҳйкунандагон аз бадӣ; яъне боздоштан аз он чи Худо ва Расулаш манъ кардаанд.
• وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ: нигаҳдорандагони ҳудуди Худо; яъне иҷрокунандагони амрҳои Ӯ ва парҳезкунандагони аз манъҳои Ӯ.
• وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ: ва мужда деҳ ба муъминон.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои муъминони ростқавлеро баён мекунад, ки ба онҳо муждаи хуш — ризои Худо ва биҳишт — дода шудааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки аз ҳар чи Худо напасандидааст, тавба карда, ба сӯи он чи Худо дӯст медорад ва розӣ аст, бармегарданд. Онҳо ибодатро танҳо барои Худо холис гардонида, дар тоъаташ фурӯтанӣ ва кӯшиш мекунанд. Дар ҳар ҳолат — хушӣ ё сахтӣ — Парвардигори худро ситоиш менамоянд. Рӯза мегиранд ва аз шаҳавоти нафсонӣ дурӣ меҷӯянд. Дар намоз рукӯъ ва саҷда ба ҷо меоранд. Мардумро ба некӣ амр мекунанд ва аз бадӣ бозмедоранд. Амрҳои Худоро иҷро намуда, аз манъҳояш парҳез мекунанд ва ҳудуди Ӯро нигаҳ медоранд. Пас эй Паёмбар, ба ин муъминони сифатнок мужда деҳ ба он чи дар дунё ва охират шодмониашон мебахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо даъво нест, балки маҷмӯи сифатҳои некӯ аст, ки инсонро ба сӯи Худо наздик мекунад.
• Тавба дарро ба сӯи раҳмати Худо ҳамеша боз мегузорад; ҳар кас метавонад ба сӯи Парвардигораш баргардад ва ояндаи некоро оғоз кунад.
• Ибодат, ситоиш, рӯза ва намоз воситаҳои поксозии дил ва тарбияи нафс ҳастанд.
• Амри ба некӣ ва наҳйи аз бадӣ масъулияти ҷамъиятӣ дар ислом аст; муъмин танҳо ба худи худ намеандешад, балки ба ҳоли дигарон ҳам ғамхор аст.
• Нигаҳдории ҳудуди Худо сабаби устувории имон ва саодати дуняву охират мегардад.
• Худованд ба муъминони сифатнок муждаи хуш додааст, ки ин ба дилҳо умед ва ба ҳаёт маънои нек мебахшад.
• Ин оят ҳамаро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро роҳи муъминон роҳи покӣ, некӣ ва саодат аст.