Сураи Ат-Тауба — Оят 113

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مَا كَانَ — набояд, сазовор нест, ҷоиз нест.
• لِلنَّبِيِّ — барои Паёмбар (с.а.с.).
• وَالَّذِينَ آمَنُوا — ва касоне, ки имон овардаанд (муъминон).
• أَن يَسْتَغْفِرُوا — ки бахшоиш талаб кунанд, омурзиш пурсанд.
• لِلْمُشْرِكِينَ — барои мушрикон (касоне, ки ба Худо шарик меоранд).
• وَلَوْ كَانُوا — ҳарчанд онҳо бошанд.
• أُولِي قُرْبَى — хешу табор, наздикон.
• مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ — баъд аз он ки барояшон равшан шуд.
• أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ — ки онҳо аҳли дӯзах ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима мефаҳмонад, ки на ба Паёмбари Худо (с.а.с.) ва на ба муъминон сазовор нест, ки барои мушрикон аз Худованд бахшоиш талаб кунанд. Ҳатто агар он мушрикон хешу табори наздики онҳо бошанд ҳам, ин кор ҷоиз нест. Сабаби ин ҳукм он аст, ки барояшон равшан гардидааст, ки онҳо ба сабаби дар ҳолати ширк аз дунё рафтанашон аҳли дӯзах ҳастанд. Худованд ширкро намебахшад ва касе, ки ба Худо шарик оварда аз дунё равад, биҳишт бар ӯ ҳаром аст. Пас, то вақте ки инсон дар ҳаёташ аст ва тавба накардааст, барои ӯ дуо кардан ҷоиз нест, аммо баъд аз марг дар ҳолати куфру ширк, дигар бахшоиш нест ва дуои бахшоиш барои ӯ бефоида аст. Ин оят дарси муҳиммест, ки муҳаббати хешу таборӣ набояд аз муҳаббати Худо ва ризои Ӯ болотар бошад. Вақте ки ҳақ равшан шуд, бояд ба он таслим шуд ва аз он чизе ки Худованд манъ кардааст, даст кашид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳақ ва ростқавлӣ аст ва ҳукмҳои он бар асоси адлу инсоф аст.
• Муъмин бояд муҳаббати худро ба Худо ва Паёмбар (с.а.с.) аз ҳама болотар донад ва ҳатто хешу табори худро аз ҳақиқат болотар нагузорад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ширк гуноҳи бузург аст ва бахшоиш надорад, агар инсон дар ҳоли ширк аз дунё равад.
• Ислом дини раҳмат аст, аммо раҳмати Худо бо адлу ҳикмати Ӯ ҳамроҳ аст; барои аҳли имон раҳмат ва барои аҳли ширк ҳукми адл ҷорӣ мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем, зеро то вақте ки зиндаем, дарҳои тавба кушода аст.
• Ва инчунин моро водор мекунад, ки барои наздикони худ дар ҳаёташон дуо кунем ва онҳоро ба тавҳид даъват намоем, то аз аҳли дӯзах нашаванд.