Surja Et-Teube — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• Nëkethû (نَكَثُوا): e prishën, e shkelën betimin.
• Ejmânehum (أَيْمَانَهُمْ): besëlidhjet dhe zotimet e tyre.
• A’hdihim (عَهْدِهِمْ): marrëveshjen që kishin lidhur me ju.
• T’anû (طَعَنُوا): e fyen, e përçmuan dhe e sulmuan me fjalë.
• Eimmetel-kufr (أَئِمَّةَ الْكُفْرِ): udhëheqësit dhe prijësit e mosbesimit.

Tefsiri i ajets:

Nëse idhujtarët, pasi kanë lidhur marrëveshje me ju, e shkelin atë betim dhe e prishin besëlidhjen e tyre, dhe përveç kësaj, e sulmojnë fenë tuaj duke e përçmuar dhe duke u tallur me të, atëherë luftoni ata prijës të mosbesimit dhe udhëheqësit e tij. Ata janë njerëz që nuk u qëndrojnë besnikë asnjë betimi dhe asnjë marrëveshjeje, sepse e kanë shkelur fjalën e tyre dhe nuk kanë asnjë respekt për marrëveshjet. Luftoni ata, që të ndalen nga mosbesimi i tyre dhe nga armiqësia kundër Islamit, dhe që të kthehen nga rruga e gabuar. Ky urdhër është për ata që e shkelin marrëveshjen dhe e sulmojnë fenë, jo për ata që e respektojnë atë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Feja Islame është e shenjtë dhe mbrohet nga çdo sulm, qoftë ai fizik apo verbal, dhe muslimanët kanë për detyrë ta mbrojnë atë me çdo kusht.
2. Besëlidhjet dhe marrëveshjet janë të shenjta në Islam, por kush i shkel ato dhe tregon armiqësi të hapur, humbet të drejtën e mbrojtjes.
3. Urdhri për luftë nuk është i padrejtë apo agresiv, por është mbrojtës dhe parandalues, me qëllim që të ndalet e keqja dhe të vendoset paqja dhe siguria.
4. Islami nuk i sulmon njerëzit për shkak të besimit të tyre, por lufton ata që e sulmojnë fenë dhe e shkelin besëlidhjen, duke treguar kështu drejtësinë dhe ekuilibrin e tij.
5. Thirrja për luftë kundër udhëheqësve të mosbesimit tregon se dëmi më i madh vjen nga prijësit e rrugës së gabuar, prandaj ata duhet të ndalen që të mos përhapin të keqen e tyre.