Sura At-Tauba — Werset 31

Znaczenie słów:

• Aḥbārahum – uczeni żydowscy (rabini).
• Ruhbānahum – mnisi i ascetyczni duchowni chrześcijańscy.
• Arbāban – panami, bóstwami; tj. osobami, którym okazuje się posłuszeństwo w sprawach religijnych i prawodawczych, jakby byli bogami.
• Min dūni llāh – poza Allahem, z pominięciem Jego prawa.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Żydzi i chrześcijanie uczynili swoich uczonych i mnichów panami obok Allaha. Nie chodzi tu o to, że oddawali im cześć w sensie dosłownego kultu, lecz o to, że ślepo podporządkowali się ich nakazom i zakazom w sprawach religii, nawet jeśli było to sprzeczne z prawem Bożym. Uczeni i mnisi ustanawiali dla nich prawa, które ludzie przyjmowali jako obowiązujące, porzucając tym samym to, co objawił Allah. Ponadto chrześcijanie uczynili Mesjasza, Jezusa syna Marii, bogiem i oddawali mu cześć wraz z Allahem.

A przecież Allah nie nakazał im niczego innego, jak tylko czcić Jego samego – Jedynego Boga, który nie ma żadnego współtowarzysza. On jest jedynym prawdziwym Bogiem, a wszelkie inne bóstwa są fałszywe. Allah jest ponad to, co Mu przypisują – ponad wszelkie twierdzenia o istnieniu partnerów lub równych Mu.

Korzyści i nauki płynące z tej wersetu:

1. Zakaz ślepego posłuszeństwa ludziom w sprawach religii – posłuszeństwo należy się wyłącznie Allahowi i Jego Posłańcowi (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo). Jeśli ktoś nakazuje to, co sprzeczne z prawem Bożym, nie wolno go słuchać.
2. Jedność Boga (Tawḥīd) jest fundamentem całej religii – wszyscy prorocy, od pierwszego do ostatniego, wzywali do czci jednego Boga. To jest istota islamu i przesłanie wszystkich ksiąg objawionych.
3. Ostrzeżenie przed przesadą w religii – nadmierne wywyższanie uczonych, świętych lub proroków może prowadzić do nadania im cech boskich, co jest wielkim grzechem.
4. Allah jest czysty i wolny od wszelkich niedoskonałości – On nie potrzebuje partnerów ani pomocników. Jego chwała jest ponad to, co przypisują Mu ci, którzy popełniają shirk (bałwochwalstwo).
5. Wezwanie do refleksji nad własną praktyką religijną – każdy muzułmanin powinien sprawdzić, czy jego czyny i przekonania są zgodne z Koranem i Sunną, a nie z tradycjami, które mogą być sprzeczne z objawieniem.