Suurah At-Tawbah — Aayad 31

Macnaha Erayada:

• Axbaar (أَحْبَار): waa culimada Yuhuudda.
• Ruhbaan (رُهْبَان): waa culimada iyo caabidda Nasaarada (khuraasada).

Tafsiirka:

Aayaddan waxay ka warramaysaa Yuhuudda iyo Nasaarada oo ay ka yeesheen culimadooda iyo caabiddooda iyagoo ka dhigay Ilaahyo ka sokow Allaah. Waxay u adeecayeen waxay u xalaaleeyaan waxa Allaah xaaraameeyay, waxayna u xaaraanayeen waxa Allaah xalaaleeyay. Sidoo kale Nasaaradu waxay ka yeesheen Ciise Binu Maryam Ilaah ay caabudaan. Hase yeeshee Allaah kuma farin Yuhuudda iyo Nasaarada iyo culimadooda iyo Ciise nafsadiisa waxaan ahayn inay caabudaan Ilaah kaliya, kaas oo ah Allaaha xaqa ah, oo aan Ilaah kale jirin. Allaah waa ka nasan yahay oo ka fog yahay waxay la wadaajinayaan (shirkiga) ee ay sheeganayaan mushrikiinta.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Ka digtoonaanshaha in la raaco dadka marka ay ka hor imaanayaan Shareecada Allaah: Ma aha in la adeeco cid kasta oo faraysa wax ka soo horjeeda amarka Allaah, xitaa haddii ay tahay cilmi ama maqaam sare leh. Adeecidda kuwaasi waa nooc ka mid ah cibaadada iyaga, taas oo ah shirko.
2. Midnimada cibaadada ayaa ah asalka diimaha oo dhan: Dhammaan nabiyada iyo rasuullada waxay ku yimaadeen isla farriinta ah: in la caabudo Allaah kaliya oo aan lala wadaajin waxba. Sidaa darteed Muslimku waa inuu ku sugnaadaa tawxiidka (midnimada Allaah) oo uu ka fogaado shirka noocyadiisa kala duwan.
3. Allaah waa ka nasan yahay wax kasta oo aan ku habboonayn: Aayaddu waxay na baraysaa in Allaah ka nasan yahay shurakada iyo waxa ay sheegeen mushrikiintu, taasoo keentay in qalbiga Muslimku ku xasilo oo uu ku kalsoonaado Allaah oo kaliya.
4. Culumada iyo hogaamiyeyaasha diinta waxay leeyihiin masuuliyad weyn: Waxay khusaysaa inay ku dhaqmaan Shareecada Allaah oo ayan dadka ku celin wax aan ahayn waxa Allaah soo dejiyay, waayo dadku waxay raacaan haddii ay ku xumeeyaan ay iyagu qaadi doonaan dambigaas.