සූරා අත්-තව්බා — ආයාත් 31

වදන්වල අර්ථ:

• අහ්බාර් – යුදෙව් විද්වතුන් (ආගමික නායකයින්)
• රුහ්බාන් – ක්රිස්තියානි භික්ෂූන් (තපස්වරුන්)
• අර්බාබ් – අයිතිකරුවන්, අධිපතීන් (මෙහිදී නීති හදන අය ලෙස අදහස් කෙරේ)
• මසීහ් – ගැලවුම්කරු (යේසුස් නබි)

අර්ථ නිරූපණය:

යුදෙව්වන් තම ආගමික විද්වතුන්ව ද, ක්රිස්තියානින් තම භික්ෂූන්ව ද අල්ලාහ් හැර අධිපතීන් ලෙස පත් කර ගත්හ. එනම්, ඔවුන් අල්ලාහ් අනුමත කළ දේ තහනම් කළ විට එය පිළිගත් අතර, අල්ලාහ් තහනම් කළ දේ ඔවුන් අනුමත කළ විට ද එය පිළිගත්හ. තවද ක්රිස්තියානින් මර්යම්ගේ පුත් මසීහ් (යේසුස්)ව ද අල්ලාහ් සමඟ දෙවි කෙනෙකු ලෙස සලකා නමස්කාර කළහ. එහෙත් ඔවුන්ට අණ කරනු ලැබුවේ එකම එක දෙවි කෙනෙකුට පමණක් නමස්කාර කරන ලෙසය. ඒ අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවි කෙනෙකු නොමැත. ඔවුන් අල්ලාහ්ට ආරෝපණය කරන බහුදේවවාදී විශ්වාසයන්ගෙන් ඔහු අතිශුද්ධ වූවෙකි, උත්කෘෂ්ට වූවෙකි.

මෙම ආයාතයෙන් පැහැදිලි වන්නේ ආගමික නායකයින්ට අන්ධ ලෙස කීකරු වීම, ඔවුන් අල්ලාහ්ගේ නීතිවලට පටහැනි දේවල් අනුමත කළ විට ද, අල්ලාහ් අනුමත කළ දේ තහනම් කළ විට ද, එය පිළිගැනීම ඔවුන්ව දෙවිවරුන් ලෙස සැලකීමක් බවයි. මක්නිසාද නීති හදන්නා සහ තහනම් කරන්නා වන්නේ අල්ලාහ් පමණි.

උපදේශන සහ පාඩම්:

1. අල්ලාහ් පමණක් නීති සම්පාදනය කිරීමේ අයිතිය ඇත්තාය. කිසිදු මනුෂ්යයෙකුට හෝ ආගමික නායකයෙකුට අල්ලාහ්ගේ නීතිවලට පටහැනි නීති හැදීමට අයිතියක් නැත.
2. ආගමික නායකයින්ට ගරු කිරීම යහපත් වුවත්, ඔවුන් අල්ලාහ්ගේ ආඥාවලට පටහැනි දෙයක් පැවසූ විට ඔවුන්ට කීකරු වීම තහනම්ය.
3. තවත් කෙනෙකුව දෙවි කෙනෙකු ලෙස සැලකීම, ඔහුට නමස්කාර කිරීම හෝ ඔහුගෙන් උපකාර ඉල්ලීම විශාලතම පාපයකි.
4. අල්ලාහ් තම නබිවරුන්ව පවා දෙවිවරුන් ලෙස සැලකීමෙන් ආරක්ෂා කර ඇත. එබැවින් ඕනෑම නබිවරයෙකුට හෝ ධර්මිෂ්ඨයෙකුට දිව්ය ගුණාංග ආරෝපණය කිරීම ඉස්ලාමයේ සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම්ය.
5. තවුහීද් (එකම දෙවි කෙනෙකුට නමස්කාර කිරීම) යනු සියලුම නබිවරුන්ගේ පොදු පණිවිඩයයි. එය කිසිදු ආගමකට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ.
6. අල්ලාහ් තම ගැන විස්තර කරන්නේ "සුබ්හානහු" (අතිශුද්ධ) යනුවෙනි. එනම්, ඔහු සියලු අඩුපාඩු හා දෝෂවලින් ඔප්පු කළ නොහැකි තරම් පිරිසිදු අයෙකි.