Surja Et-Teube — Ajet 31

Kuptimet e fjalëve:

• Ahbar (أَحْبَار): dijetarët e mëdhenj të hebrenjve.
• Ruhban (رُهْبَان): murgjit dhe adhuruesit e krishterë.
• Erbaben (أَرْبَابًا): zotëra të cilëve u binden në mënyrë absolute.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon për gabimin e madh të ithtarëve të librit (hebrenjve dhe të krishterëve), të cilët i morën dijetarët e tyre dhe murgjit si zotëra në vend të Allahut. Ata nuk i adhuruan ata me lutje dhe flijime, por i binden atyre në atë që i lejuan ose i ndaluan, duke iu nënshtruar atyre në mënyrë absolute, edhe kur kjo binte ndesh me urdhërat e Allahut. Ata i lejuan atyre atë që Allahu e kishte ndaluar dhe i ndaluan atë që Allahu e kishte lejuar. Gjithashtu, të krishterët e morën Mesihun, Isain birin e Merjemes, si zot dhe e adhuruan atë krahas Allahut.

Ndërsa Allahu nuk i kishte urdhëruar ata për asgjë tjetër, përveçse ta adhuronin Atë vetëm, një Zot të vetëm, pa asnjë shok. Ai është i vetmi që meriton adhurim, s'ka zot tjetër përveç Tij. Ai është i pastër dhe i lartësuar nga ajo që i përshkruajnë jobesimtarët, nga çdo shok apo ortak që ia veshin Atij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Bindja absolute i takon vetëm Allahut; kush i bindet dikujt tjetër në atë që është mëkat ose në ndryshimin e ligjeve të Allahut, e ka marrë atë si zot krahas Allahut.
2. Ajeti na mëson se adhurimi nuk është vetëm lutje dhe flijim, por përfshin edhe bindjen e plotë ndaj urdhërave të Allahut dhe largimin nga ajo që Ai ka ndaluar.
3. Thirrja e të gjithë profetëve ka qenë një: adhurimi i Allahut të Vetëm, pa asnjë shok. Kjo është esenca e fesë islame që na bën të ndihemi krenarë që jemi të udhëzuar në këtë rrugë të drejtë.
4. Ajeti na paralajmëron që të mos i imitojmë njerëzit verbërisht, qofshin ata dijetarë apo udhëheqës, nëse kjo bie ndesh me fenë e Allahut, sepse çdo njeri që na largon nga urdhërat e Allahut, nuk duhet t'i bindemi atij.
5. Lavdërimi i Allahut dhe pastërtia e Tij nga çdo e metë dhe nga çdo shok që i veshin jobesimtarët, na mbush zemrat me respekt dhe dashuri ndaj Krijuesit tonë, i cili është i vetmi që meriton adhurim.