Сураи Ат-Тауба — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• الْهُدَىٰ: Ҳидоят — яъне Қуръони Карим ва он чизе, ки дар он аз тавҳид ва роҳнамоист.
• دِينِ الْحَقِّ: Дини ҳақ — яъне дини Ислом, ки ҳаққонияташ собит аст.
• لِيُظْهِرَهُ: То ки онро боло бардорад ва ғолиб гардонад.
• عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ: Бар ҳамаи динҳо — яъне бар тамоми адён ғолиб ва бартар гардад.
• الْمُشْرِكُونَ: Мушрикон — яъне онҳое, ки ба Худо шарик меоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Субҳона он Зотест, ки Паёмбараш Муҳаммад (с) — ро бо Қуръони Карим, ки ҳидоят ва роҳнамоист барои мардум, ва бо дини ҳақ — яъне дини Ислом — фиристод. Ҳадаф аз ин фиристодан он аст, ки дини Исломро бо далелҳо, бурҳонҳо ва аҳкоми худ бар ҳамаи адён боло бардорад ва пирӯз гардонад, то ки ҳаққонияти он бар ҳама ошкор шавад ва дигар адёнро нусха (бекор) созад. Ин ғалаба ва болоравӣ ҳатман ба вуқӯъ мепайвандад, ҳарчанд мушрикон инро нахоҳанд ва бад мебинанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини ҳақ аст ва Худованд худаш кафили пирӯзии он шудааст. Ин боиси итминон ва оромиши қалби мӯъминон мегардад.
• Қуръони Карим ҳидоят барои тамоми мардум аст — на танҳо барои як қавм ё як замон. Ин ҳамаро ба сӯи паёмҳои ҷаҳонӣ ва умумибашарӣ даъват мекунад.
• Пирӯзии дини ҳақ бар ҳамаи адён ваъдаи Худост, ки ҳатман иҷро мешавад, ҳарчанд душманон нахоҳанд. Ин ба мӯъмин эътимод ва умед мебахшад.
• Ислом дини файзбахш ва комил аст, ки бо далелҳои равшан ва аҳкоми одилонааш дигар адёнро аз эътибор соқит месозад. Ин даъват ба тафаккур ва қабули ҳақиқат аст.
• Дар ин оят тасаллӣ барои пайравони ҳақ аст, ки ҳарчанд мушрикон ва мухолифон бад бинанд, Худо дини худро боло мебардорад ва ин ваъдаи қатъист.