Сураи Ат-Тауба — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

• يُرِيدُونَ: мехоҳанд, қасд доранд.
• يُطْفِئُوا: хомӯш кунанд, нест кунанд.
• نُورَ اللَّهِ: нури Худо, яъне дини Ислом ва ҳақиқате, ки Худованд нозил кардааст.
• بِأَفْوَاهِهِمْ: бо даҳонҳои худ, яъне бо суханони беасос ва дурӯғинамоиҳо.
• يَأْبَى: сар мезанад, розӣ намешавад.
• إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ: танҳо он ки нури Худро комил гардонад.
• وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ: ҳарчанд кофирон бад бибинанд ва нахоҳанд.

1. Тафсири оят:

Кофирон ва душманони Ислом бо дурӯғҳо, таҳрифҳо ва суханони беасоси худ мехоҳанд дини Худоро хомӯш кунанд ва онро аз байн баранд. Онҳо гумон мекунанд, ки бо даҳонҳои худ метавонанд ҳақиқатро нест кунанд ва далелҳои равшани Худоро дар бораи ягонагӣ ва парастиши Ӯ ботил созанд. Аммо Худованди мутаъол розӣ намешавад, ки нури худро нотамом гузорад; Ӯ ҳатман дини худро комил мегардонад, онро пирӯз мекунад ва калимаи худро баланд мебардорад, ҳарчанд кофирон инро бад бибинанд ва нахоҳанд. Иродаи Худо бар ҳама чиз ғолиб аст ва ҳеҷ иродае наметавонад ба иродаи Ӯ муқобилат кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дини Ислом нури Худост ва ҳеҷ кас наметавонад онро хомӯш кунад.
• Худованд ваъда додааст, ки дини худро комил ва пирӯз мегардонад, пас мо бояд бо итминон ва умедворӣ ба ин ваъда бовар дошта бошем.
• Душманони Ислом ҳарчанд кӯшиш кунанд, наметавонанд ҳақиқатро пинҳон кунанд, зеро Худо ҳофиз ва ёвари дини худ аст.
• Ин оят моро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи дин ташвиқ мекунад ва меомӯзад, ки ба суханони беасоси мухолифон аҳамият надиҳем.
• Он ба мо мефаҳмонад, ки пирӯзии ниҳоӣ аз они ҳақ аст ва ҳарчанд мушкилот бошад ҳам, дини Худо ғолиб мешавад.