Sure Tevbe — Ayet 43

Kelime Anlamları:

• Afâllâhu ank: Allah seni affetsin (veya affetti).
• Li me ezinte lehüm: Onlara (geri kalmaları için) neden izin verdin?
• Hattâ yetebeyyene leke: Sana açıkça belli oluncaya kadar.
• Ellezîne sadakû: Doğru söyleyenler (özürlerinde samimi olanlar).
• Ve ta'lemel kâzibîn: Ve yalancıları öğrenesin (bilesin).

Tefsir:

Ey Nebî! Allah sana merhamet edip affını senin üzerine önceden indirdi. Peki, sana ne oldu da o münafıklara savaştan geri kalmaları için izin verdin? Oysa senin onları sınaman, özürlerinde samimi olanlarla yalancı olanları ayırt etmen gerekirdi. Onların bahanelerini kabul edip izin vermekle, doğru söyleyenlerle yalancıların durumu senin için netleşmeden önce bu kararı verdin. Hâlbuki biraz bekleseydin, kimin mazeretinin gerçek, kimin yalan olduğunu Allah sana bildirirdi.

Bu âyet, Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) yönelik bir uyarı ve incelikli bir terbiye içerir. Ancak Allah Teâlâ, önce affını zikrederek O’nun gönlünü hoş etmiş, sonra da bu konudaki hatayı nazik bir üslupla hatırlatmıştır. Buradan bizlere büyük bir ders vardır: İşlerimizde acele etmemeli, özellikle de insanların samimiyetini test etmeden onlara güvenip taviz vermemeliyiz. Mümin, basiret sahibi olmalı; dostunu da düşmanını da tanıyana kadar temkinli davranmalıdır.

Ey iman eden kardeşim! Bu âyet bize gösteriyor ki, Allah’ın sevgili Peygamberi bile içtihadında isabet etmediğinde nazik bir uyarı alıyorsa, bizlerin de her adımda Allah’ın rızasını gözetmesi, acele kararlar vermekten sakınması gerekir. Ancak unutma ki Allah, kullarına karşı çok merhametlidir; hatalarımızı yüzümüze vurmaz, önce affını sunar, sonra doğruyu öğretir. Bu, Rabbimizin bize olan şefkatinin en güzel örneğidir. Öyleyse sen de hata yaptığında ümitsizliğe kapılma; tövbe kapısı her zaman açıktır. Allah, samimi kullarını sever ve onları doğru yola iletir.