Сураи Ат-Тауба — Оят 47

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• خَبَالًا — фасод, харобӣ, ошӯб ва бесарусомонӣ.
• لَأَوْضَعُوا — шитоб мекарданд, тез мерафтанд (дар миёни шумо бо суханчинӣ ва паёмҳои бад).
• خِلَالَكُمْ — дар миёни шумо, дар байни сафҳои шумо.
• يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ — барои шумо фитна ва ошӯб меҷустанд.
• سَمَّاعُونَ لَهُمْ — гӯшкунандагон ва фармонбардорони онҳо; ҷосусоне, ки суханони онҳоро мешуниданд ва паҳн мекарданд.

1. Тафсири оят:

Агар ин мунофиқон бо шумо ба ҷиҳод мебаромаданд, ҳеҷ чиз ба шумо намеафзуданд, магар фасод ва ошӯбро. Онҳо дар миёни шумо бо паҳн кардани суханчинӣ ва нақлҳои бад шитоб мекарданд, то дар байни сафҳои шумо ихтилоф ва парокандагӣ ба вуҷуд оваранд ва шуморо аз роҳи ҳақ боздоранд. Онҳо мехостанд шуморо ба фитна ва озмоиш гирифтор кунанд, то ки аз ҷиҳод дур шавед ва эътимоди шумо ба ҳамдигар суст гардад. Дар миёни шумо низ касоне ҳастанд, ки ба суханони онҳо гӯш медиҳанд, онро қабул мекунанд ва паҳн месозанд, ва ин боиси пайдоиши ихтилоф мегардад. Ва Худованд ба ҳоли ин ситамгарон — мунофиқоне, ки дар байни мӯъминон шубҳа ва фитна меандозанд — комилан огоҳ аст ва онҳоро ба сазои амалашон хоҳад расонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамкории бадхоҳон ва мунофиқон на фоида, балки зарар меорад; аз ин рӯ, мӯъмин бояд ҳушёр бошад ва ба ҳар касе, ки суханони бад паҳн мекунад, гӯш надиҳад.
• Иттиҳод ва ягонагии сафи мӯъминон аз муҳимтарин асосҳои қувват аст; паҳн кардани суханчинӣ ва шубҳа онро хароб мекунад.
• Худованд ҳама чизро медонад, ҳатто ниятҳои пинҳонии ситамгаронро; ин боиси тасаллии дили мӯъминон аст, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) такя кунем, зеро онҳо роҳи дурусти фарқ кардани дӯсту душман ва ҳақу ботилро нишон медиҳанд.
• Қуръон китоби ҳикмат ва ҳидоят аст; ҳар ояти он дарсҳои бузурги ахлоқӣ ва иҷтимоӣ дорад, ки ба мо кӯмак мекунад дар зиндагӣ роҳи ростро интихоб кунем ва ба ислом боварии бештар пайдо кунем.