Сураи Ат-Тауба — Оят 48

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• الْفِتْنَةَ: фитна, яъне пароканда кардани сафҳо, бадбинӣ ва ихтилоф байни мӯъминон, бозгардонидани мардум аз роҳи ҳақ.
• قَلَّبُوا لَكَ الْأُمُورَ: барои ту ҳилаву найрангҳоро гуногун гардонданд, ҳар тарафро гаштанд, то ки ба мақсади бади худ бирасанд.
• الْحَقُّ: ҳақ, яъне ёрии Худо ва пирӯзии дини Ислом.
• ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ: фармони Худо, дини Ӯ ва ёрии Ӯ ошкору ғолиб гардид.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки мунофиқон пеш аз ғазои Табук низ кӯшиш карда буданд, ки байни мӯъминон фитнаву ихтилоф партоянд, сафҳои онҳоро пароканда созанд ва мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд. Онҳо барои Расули Худо (с) ҳар гуна ҳилаву найрангҳоро тарҳрезӣ мекарданд, то ки ӯро аз ҷиҳод боздоранд ва нияти ӯро суст гардонанд. Ҳамин тавр, онҳо то ғазои Табук ва ҳатто дар ҷараёни он ба фитнагарӣ идома доданд. Аммо ҳамаи ин кӯшишҳои онҳо беҳуда монд, зеро ёрии Худо расид, дини Ӯ ғолиб гардид ва фармони Ӯ ошкор шуд. Ин пирӯзӣ ба амал омад, дар ҳоле ки мунофиқон аз он нафрат доштанд ва намехостанд, ки ҳақ ғолиб шавад ва ботил мағлуб гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони Ислом ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки байни мусулмонон ихтилоф партоянд ва онҳоро аз роҳи ҳақ боздоранд, аммо натиҷаи ниҳоӣ ба фоидаи ҳақ аст.
• Мусулмонон бояд аз фитнаву ихтилоф дурӣ ҷӯянд ва сафҳои худро муттаҳид нигоҳ доранд.
• Ёрии Худо ҳатмист барои касоне, ки дар роҳи Ӯ собитқадам мешаванд, ҳарчанд душманон нахоҳанд.
• Ин оят дилҳоро ба боварӣ ба ваъдаи Худо ва сабри дар роҳи дин ташвиқ мекунад, зеро пирӯзии ниҳоӣ аз они ҳақ аст.
• Ҳақ ҳамеша ғолиб мешавад, ҳарчанд бадхоҳон аз он нафрат дошта бошанд; ин боиси устувории имон ва умедворӣ ба раҳмати Худованд мегардад.