Сураи Аш-Шамс — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الشَّمْس»: офтоб.

— «ضُحَاهَا»: рӯшноӣ ва равшании он, вақте ки офтоб баланд мешавад ва рӯз равшан мегардад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба офтоб ва ба рӯшноии он савганд ёд мекунад, яъне ба он вақте ки офтоб тулӯъ мекунад ва равшании он паҳн мешавад. Ин савганд барои ҷалби диққати инсон ба бузургии офариниш ва қудрати Парвардигор аст. Офтоб ва рӯшноии он аз нишонаҳои равшани тавҳид ва ягонагии Аллоҳ мебошанд, ки ҳаёти тамоми махлуқот ба он вобаста аст. Аллоҳ ба ин нишонаҳои бузург савганд ёд мекунад, то ки инсон ба андоза гирад ва бифаҳмад, ки Парвардигори ин офтоб ва рӯшноӣ қодир аст бар ҳар чиз ва ӯст танҳо сазовори ибодат.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба андеша дар бораи офаринишҳои Аллоҳ водор мекунад ва дилро ба бузургии Парвардигор мутаваҷҷеҳ месозад.

— Офтоб ва рӯшноии он неъматҳои бузурги Аллоҳ ҳастанд, ки ҳаёти инсон ва тамоми махлуқот ба онҳо вобаста аст; шукргузорӣ ба ин неъматҳо инсонро ба Аллоҳ наздик мекунад.

— Савганд ёд кардани Аллоҳ ба махлуқоти худ нишонаи аҳамияти онҳост ва инсонро ба тафаккур ва имон водор мекунад.

— Ин оят ҳамчунин ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳамаи ин нишонаҳо барои ҳидоят ва шинохти роҳи рост ҳастанд, то инсон ба сӯи Холиқи худ рӯй оварад ва ба неъматҳои Ӯ шукр гузорад.