Сураи Аш-Шамс — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «الْقамар»: моҳ.

— «تَلَاهَا»: аз паси он омад, пайравӣ кард; яъне моҳ пас аз ғуруби офтоб пайдо мешавад ва дар ҳаракати худ аз паси он меояд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба моҳ савганд ёд мекунад, он гоҳ ки пас аз офтоб меояд. Яъне ҳангоме ки офтоб ғуруб мекунад ва торикии шаб фаро мерасад, моҳ пайдо мешавад ва дар осмон пайравӣ мекунад. Ин пайравӣ ҳам дар ҳаракат аст ва ҳам дар гирифтани нур — моҳ равшании худро аз офтоб мегирад ва бо ҳамон нур медурахшад. Пас моҳ дар паси офтоб ҳам дар сайру гардиш ва ҳам дар равшанӣ тобеъи он аст. Ин савганди Парвардигор ба ин ду нишонаи бузурги офариниш — офтобу моҳ — барои он аст, ки бандагон ба қудрати Офаридгор андеша кунанд ва бидонанд, ки ҳамаи ин ҳаракатҳои дақиқ ва мунтазам ба фармони Ӯ иҷро мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят бандаро ба андеша дар бораи офариниши осмонҳо ва замин водор мекунад ва ӯро ба шинохти бузургии Аллоҳ наздик месозад.

— Ҳаракати мунтазами офтобу моҳ далели он аст, ки ҷаҳони офариниш беҳикмат ва беҳисоб нест, балки ҳама чиз ба тадбири Худои доно идора мешавад.

— Ин оят ба инсон меомӯзад, ки дар ҳаёти худ низ бояд пайрави роҳи рост бошад, чунон ки моҳ аз паси офтоб меояд ва аз он нур мегирад; инсон низ бояд аз сарчашмаи ҳидоят — Қуръон ва суннати Паёмбар (с) — равшанӣ бигирад.

— Савгандҳои Аллоҳ ба махлуқоти бузург барои он аст, ки дили инсон ба азимат ва ҳикмати Офаридгор мулоим гардад ва ба ислом ва Қуръон майлу муҳаббат пайдо кунад.