سورت ضحی — آیت 11

د کلمو معناګانې:

• نِعْمَةِ: نعمت، احسان، هغه څه چې الله تعالی یې ورکړي دي.
• فَحَدِّثْ: نو یې بیان کړه، خلکو ته یې ووایه.

تفسیر:

کله چې الله تعالی خپل رسول ته د دې سورت په پخوانیو آیتونو کې د هغه د تېر ژوند یادونه کړې وه، چې هغه یتیم و، بې لارې و او فقیر و، او الله تعالی هغه ته پناه ورکړه، لارښوونه یې وکړه او بډایه یې کړه، نو په دې آیت کې یې درې مهم حکمونه ورکړل:

لومړی: له یتیم سره مهرباني وکړه او د هغه سره بد چلند مه کوه.

دوهم: له سوالګر سره نرمي وکړه، هغه مه شړه، بلکې د هغه مرسته وکړه او د هغه حاجت پوره کړه.

دریم: د خپل رب هغه نعمتونه چې تا ته یې درکړي دي، لکه نبوت، هدایت، علم، مال او نور، خلکو ته یې بیان کړه او د هغوی سره یې شریک کړه. دا کار د نعمت ښکاره کول او د نعمت ورکوونکي (الله تعالی) شکر ادا کول دي، نه دا چې ویاړ او فخر پرې وشي.

فايدې:

1. د نعمتونو ښکاره کول او د هغوی په اړه خبرې کول د شکر یوه بڼه ده، ځکه چې کله انسان د الله تعالی نعمتونه بیانوي، نو د الله تعالی په فضل او رحمت باندې د خلکو پام ځانته اړوي او دوی ته یې یادونه کوي.
2. نعمتونه د الله تعالی له لوري دي، نو باید یوازې هغه ته منسوب شي او د هغه په ذکر سره بیان شي، نه د ځان د ویاړ لپاره.
3. د نعمتونو شکر کول د نعمتونو د بقا سبب کیږي او د الله تعالی له لوري د نورو نعمتونو د زیاتوالي لامل ګرځي.
4. دا آیت مسلمانانو ته درس ورکوي چې د الله تعالی هغه نعمتونه چې دوی ته یې ورکړي دي، لکه علم، مال، روغتیا، اولاد او نور، باید د نورو سره شریک کړي او د هغوی په مرسته د نورو خلکو د ستونزو د حل هڅه وکړي.
5. د نعمتونو بیانول د خلکو ترمنځ د محبت او یووالي سبب کیږي، ځکه چې کله یو څوک خپل نعمتونه د نورو سره شریکوي، نو دوی یې مننه کوي او د هغه سره مینه کوي.