Suurah Ad-Duhaa — Aayad 11

Macnaha Erayada:

• Bini’mada – Nicmada (dheefaha iyo wanaagga).
• Fahaddiid – Sheeg, faafi, oo ka warran (ku mahadnaqid iyo ku muujin).

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay ku amraysaa Nebiga ﷺ inuu ka warramo nicmada Eebe ku manaystay, isagoo ku mahadnaqaya Eebe. Nicmada ugu weyn ee Eebe siiyay Nebiga ﷺ waa nabinimada iyo hanuunka, sidaas darteed waa inuu uga warramo dadka, isagoo ku bishaaraynaya iyaga, una yeedhaya xaqa. Sidoo kale, nicmada Eebe waa in la muujiyaa oo laga hadlaa si ay dadku u arkaan fadliga Eebe oo ay u mahadnaqaan, ma aha in lagu faano ama lagu kibro. Tani waxay ka mid tahay shukriga Eebe, maxaa yeelay shukriga nicmada waa in lagu muujiyo hadal iyo ficilba. Marka qofka Eebe nicmo siiyo, waa inuu ka warramo si dadka kale ay ugu hanuunaan oo ay u mahadnaqaan Eebe, isagoon u jeedin faan iyo isla-weyni, laakiin ujeedkiisu yahay muujinta fadliga Eebe iyo ku baraarujinta dadka.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Dhiirigelinta shukriga: Aayaddu waxay ku boorrinaysaa mu'uminka inay ku mahadnaqaan Eebe nicmadiisa, iyagoo ka warrama oo faafinaya wanaagga Eebe ku manaystay.
2. Muujinta nicmada waa qayb ka mid ah shukriga: Qofkii Eebe nicmo siiyo, waa inuu ka warramaa si ay dadka kale u arkaan fadliga Eebe, taasoo keenta inay Eebe ku mahadnaqaan oo ay xaqa ku hanuunaan.
3. Ka fogaanshaha faanka: Muujinta nicmada waa inay noqotaa mid ujeedkeedu yahay mahadnaqidda Eebe, ma aha in lagu faano ama lagu kibro, sidaas darteed waa in qofku ka digtoonaadaa inuu nicmada u muujiyo si faan ah.
4. Daawo dhab ah oo diinta ah: Aayaddu waxay ku tusinaysaa in diinta Islaamka ay tahay diin dhammaystiran oo ku boorrinaysa wanaagga, shukriga, iyo ka warramidda nicmada si dadku u hanuunaan, taasoo ka dhigaysa mid dadka u soo jiidata oo ay ku jeclaadaan.