Surja Ed-Duha — Ajet 11

Kuptimet e fjalëve:

• بِنِعْمَةِ رَبِّكَ – me dhuntitë e Zotit tënd.
• فَحَدِّثْ – tregoi, shpalli dhe përmende ato (dhunti).

Tefsiri i ajetit:

Pas urdhërave për kujdesin ndaj jetimit dhe atij që kërkon ndihmë, Allahu i Madhërishëm i drejtohet Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) me një urdhër tjetër të rëndësishëm: "E sa për dhuntinë e Zotit tënd, tregoje atë!" Kjo do të thotë që ai duhet t'i përmendë hapur dhuntitë që Allahu i kishte dhënë, si dhuntinë e profetësisë, Kuranin, urtësinë dhe të mirat e tjera të mëdha. Tregimi i këtyre dhuntive bëhet për të shfaqur mirënjohjen ndaj Dhuruesit të tyre, për t'i mësuar njerëzit dhe për t'i nxitur ata drejt së mirës – e jo për t'u mburrur apo për t'u treguar superior ndaj të tjerëve. Ky tregim është në fakt një formë falënderimi praktik, sepse ai që i përmend dhuntitë e Allahut, duke i lavdëruar Atë për to, tregon se i njeh vlerën e tyre dhe se është i vetëdijshëm për burimin e tyre hyjnor.

Përfitimet që nxirren nga ajeti:

1. Mirënjohja ndaj Allahut nuk është vetëm me zemër dhe me gojë, por edhe duke i shfaqur dhuntitë e Tij në mënyrë të dukshme, si dëshmi e falënderimit tonë.
2. Tregimi i dhuntive të Allahut është një vepër e lavdërueshme, përderisa bëhet me qëllim të mirë – për të lavdëruar Dhuruesin dhe për të nxitur të tjerët drejt së mirës – e jo për mburrje e vetëkënaqësi.
3. Ky ajet na mëson se çdo e mirë që kemi, qoftë e madhe apo e vogël, vjen nga Allahu, prandaj duhet ta pranojmë hapur dhe ta përdorim në rrugën që Ai e do.
4. Në këtë ajet ka një nxitje për t'i mësuar njerëzit dhe për t'i udhëzuar ata drejt së vërtetës, sepse tregimi i dhuntive të profetësisë dhe i Kuranit është një prej mënyrave më të mira për t'i ftuar njerëzit në Islam.
5. Islami është fe e ekuilibrit: kujdeset për jetimin, i jep të drejtën atij që kërkon ndihmë dhe e urdhëron besimtarin që ta shfaqë dhuntinë e Zotit të tij – duke e bërë atë një njeri të dobishëm për shoqërinë dhe të lidhur fort me Krijuesin e tij.