سوره ضحی — آیه 11

### معانی کلمات:

• نعمت: هر بخشش و احسانی که خداوند به بندهاش عطا کند، اعم از مادی و معنوی.
• فحدّث: پس آن را بازگو کن و بر زبان بیاور.

### تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) را خطاب قرار میدهد و پس از سفارشهایی دربارهی یتیم و سائل، میفرماید: «و اما نعمت پروردگارت را بازگو کن.» منظور از این نعمت، نعمتهای فراوانی است که خداوند به پیامبرش عطا کرده است؛ از جمله نعمت نبوت، رسالت، هدایت، علم، و سایر نعمتهای ظاهری و باطنی. خداوند به پیامبر دستور میدهد که این نعمتها را بر زبان آورد و آنها را برای مردم بیان کند، تا شکرگزار این نعمتها باشد و مردم نیز از این نعمتها آگاه شوند و به شکرگزاری ترغیب گردند. این بازگو کردن نعمت، نه به معنای فخر فروشی و خودنمایی است، بلکه به معنای اظهار شکر و قدردانی از خداوند و تشویق دیگران به شناخت و استفاده از نعمتهای الهی است. همچنین بیان نعمتهای خداوند، موجب میشود که دلهای مردم به سوی خداوند جلب شود و ایمانشان تقویت گردد.

### فواید و پیامهای آیه:

1. شکرگزاری عملی: یکی از راههای شکرگزاری نعمتهای الهی، بازگو کردن آنها و سخن گفتن از فضل خداوند است. این کار نشاندهندهی قلب شاکر و زبان گویای بنده است.
2. ترویج خیر و برکت: وقتی انسان نعمتهای خداوند را برای دیگران بازگو میکند، آنها را به سوی خداوند و دین او دعوت میکند و این خود نوعی تبلیغ دین و ترویج خیر است.
3. ایجاد انگیزه در دیگران: بیان نعمتهای الهی، دیگران را به تلاش برای کسب نعمتهای بیشتر و شکرگزاری ترغیب میکند و روحیهی امید و توکل را در جامعه تقویت مینماید.
4. دوری از تکبر: بازگو کردن نعمتها باید همراه با تواضع و خشوع باشد و نه از روی فخر و خودنمایی. این آیه به ما میآموزد که نعمتها را به خداوند نسبت دهیم و از آنها برای خدمت به خلق استفاده کنیم.
5. شناخت نعمتهای الهی: انسان با تأمل در نعمتهای خداوند، به عظمت و لطف او پی میبرد و محبتش به خداوند بیشتر میشود. این آیه ما را به تفکر در نعمتهای بیپایان الهی دعوت میکند.