Сураи Ад-Духа — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «نِعْمَة»: неъмат, яъне ато ва лутфи Худованд бар банда.

— «حَدِّثْ»: сухан бигӯй, баён кун, овоза кун.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки неъматҳои Парвардигорашро, ки ба ӯ ато шудаанд, баён кунад ва онҳоро ба мардум нақл намояд. Ин неъматҳо на танҳо молу сарват, балки ҳидоят, паёмбарӣ, илм ва дигар неъматҳои маънавӣ низ мебошанд. Баёни неъмат ба маънои шукргузорӣ ба Худованд аст, зеро касе ки неъматро ба забон меорад ва онро эътироф мекунад, дар ҳақиқат шукри Парвардигорро ба ҷо меорад. Инчунин дар ин оят ишора ба он аст, ки инсон набояд неъматҳои Худоро пинҳон дорад, балки бояд онҳоро ба дигарон бирасонад, то ки мардум ба сӯи Худованд рағбат пайдо кунанд ва аз неъматҳои Ӯ огоҳ шаванд. Ин баён бояд бо нияти изҳори шукр ва сипос ба Худованд бошад, на бо мақсади фахру худписандӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои Худовандро эътироф намоем ва онҳоро ба забон орем, зеро ин амал шукри воқеӣ аст.

— Баёни неъматҳо боиси он мегардад, ки дигарон низ ба сӯи Худованд майл кунанд ва ба неъматҳои Ӯ рағбат пайдо намоянд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳост, на дини ношукрӣ ва пинҳонкории неъматҳо.

— Ҳар як мусулмон бояд неъматҳои Худовандро, аз қабили имон, саломатӣ, ризқ ва амният, ба дигарон баён кунад ва аз ин роҳ дигаронро ба некӣ ва ростӣ ҳидоят намояд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба Парвардигори худ сипосгузор бошем ва неъматҳои Ӯро дар роҳи хайр ва некӣ истифода барем.