Сураи Аль-Аляк — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّ»: ҳарфҳои таъкид аст, ки маънои «бешубҳа, ҳамоно»-ро ифода мекунад.

— «إِلَىٰ رَبِّكَ»: «ба сӯи Парвардигори ту».

— «الرُّجْعَىٰ»: «бозгашт» ё «раҷъат», яъне баргаштан ба сӯи Худо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба инсон хабар медиҳад, ки бешубҳа бозгашт ва раҷъати ҳамаи одамон ба сӯи Парвардигори ӯст. Ҳар инсоне, ки дар дунё зиндагӣ мекунад, хоҳ тавонгар бошад ё камбағал, хоҳ фармонбардор бошад ё саркаш, дар охир ба сӯи Худои Таъоло бармегардад. Ин бозгашт рӯзи қиёмат ба амал меояд, ки ҳамаи мардум барои ҳисобу китоб ва ҷазо ба пешгоҳи Парвардигор ҳозир мешаванд. Он гоҳ Худованд ҳар касро тибқи амали нек ё бади ӯ подош ё ҷазо медиҳад. Ҳеҷ кас наметавонад аз ин ҳисоб фирор кунад ва ҳеҷ амале пинҳон намемонад. Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки дунёи фонӣ ҷои ғурур ва саркашӣ нест, балки ҷои имтиҳон аст, ва оқибати ҳама ба сӯи Худост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон ҳисси масъулиятро дар қалб бедор мекунад, ки ҳар амали ӯ рӯзе ҳисоб хоҳад шуд.

— Инсонро аз ғурур ва такаббур бозмедорад, зеро медонад, ки сарвати дунё ва қудрат ӯро аз бозгашт ба сӯи Худо наҷот намедиҳад.

— Ба банда умед мебахшад, ки агар хато кард, метавонад тавба кунад ва ба сӯи Парвардигори меҳрубон баргардад.

— Инсонро ба амалҳои нек ва адолат тарғиб мекунад, чунки медонад, ки ҳар неку бадӣ дар пешгоҳи Худо подош ё ҷазо дорад.

— Қалбро ба ёди охират ва ҳисобот гарм мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.