Сураи Аль-Аляк — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• «أَن»: ҳарфи таълил, яъне «ба сабаби он ки», «аз барои он ки».
• «رَّآهُ»: аз феъли «رأى» — дид, биниш кард; дар ин ҷо маънои «донист», «ҳисоб кард» аст.
• «اسْتَغْنَىٰ»: аз феъли «истиғно» — худро бениёз ҳис кард, сарватманд шуд, эҳтиёҷ надоштанро ба худ нисбат дод.

1. Тафсири оят:

Ин қисми оят идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи саркашии инсон сухан меравад. Худованд мефармояд, ки инсон аз ҳадди худ мегузарад ва саркашӣ мекунад, зеро худро бениёз мебинад. Яъне сабаби асосии саркашӣ ва нофармонии ӯ он аст, ки гумон мекунад бо дороиҳои худ — мол, сарват, ҷоҳу манзалат — аз ҳама чиз бениёз шудааст ва ба касе эҳтиёҷ надорад. Ин ҳисси худбениёзӣ ӯро водор мекунад, ки ҳудуди Худоро вайрон кунад ва аз роҳи рост берун равад. Аммо ин гумон хатост, зеро ҳар он чизе ки ӯ дорад, аз ҷониби Худост ва ҳамагон ба сӯи Худо бозмегарданд, то ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош гирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон набояд бо дороиҳои худ мағрур шавад ва худро аз Худо бениёз ҳис кунад.
• Сарват ва ҷоҳ метавонад омили саркашӣ гардад, агар дар роҳи дуруст истифода нашавад.
• Ҳамаи неъматҳо аз Худованд аст ва инсон ҳамеша ба Ӯ эҳтиёҷ дорад.
• Бозгашт ба сӯи Худо ҳатмист ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.
• Ин оят инсонро ба фурӯтанӣ, шукргузорӣ ва ёд кардани Худо даъват мекунад, то дилаш аз ғурур ва худписандӣ пок шавад.