Сураи Аль-Баййина — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مُخْلِصِينَ: ихлоскунандагон, яъне ибодатро танҳо барои Аллоҳ ва барои ризои Ӯ анҷомдиҳандагон.
• حُنَفَاءَ: ҳақгароён, аз ширк ба тавҳид рӯйовардагони ростқавл.
• دِينُ الْقَيِّمَةِ: дини рости устувор, ки ҳеҷ каҷию инҳироф дар он нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки ин кофирон — яҳудиён ва насрониён — дар ҳақиқат ба чизе фармон дода нашуда буданд, магар ба он ки танҳо Аллоҳро ибодат кунанд ва дар ибодат ба Ӯ ихлос дошта бошанд, яъне дини худро холис барои Аллоҳ гардонанд ва ҳеҷ чизеро шарики Ӯ насозанд. Онҳо бояд аз ширк рӯй гардонда, ба сӯи тавҳид ва ҳақгароӣ майл кунанд ва дар роҳи рост қарор гиранд. Ҳамчунин ба онҳо фармон дода шуда буд, ки намозро ба таври комил ва дуруст барпо кунанд ва закотро бидиҳанд. Ин аст дини рости устувор, ки ҳеҷ каҷию инҳироф дар он нест — ҳамон дини Ислом, ки дар ҳамаи китобҳои осмонӣ ба он даъват шудааст. Пас ҳадафи асосии даъвати илоҳӣ ҳамеша яке будааст: ибодати холисонаи Аллоҳ, барпо кардани намоз ва адои закот.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷавҳари даъвати ҳамаи паёмбарон яке будааст: ибодати танҳо ба Аллоҳ бо ихлос. Ин ҳақиқатест, ки дилро ба Ислом мекашад, зеро Ислом дини фитрат ва содагӣ аст, на дини маҷбурӣ ва печида.
• Ихлос дар ибодат — яъне анҷом додани амал танҳо барои Аллоҳ — сабаби қабули амал ва сарчашмаи оромии дил аст. Ин барои ҳар инсон роҳи наздикшавӣ ба Парвардигорро равшан мекунад.
• Намоз ва закот ду рукни муҳими дин ҳастанд: намоз робитаи банда бо Парвардигорашро мустаҳкам мекунад ва закот робитаи инсон бо ҷомеа ва ҳамдигариро. Ин ду якҷоя дини рости устуворро ташаккул медиҳанд.
• Оят ба мо меомӯзад, ки дини ҳақиқӣ росту устувор аст ва аз он пайравӣ кардан осон ва табиист, на бори гарон. Ҳамин содагӣ ва равшанӣ боиси ҷалби дилҳо ба сӯи Ислом мегардад.
• Ин оят ҳамчунин ба мо ёдовар мешавад, ки ҳадафи ниҳоии ҳаёт ибодати Аллоҳ бо ихлос аст ва ин роҳ ба саодати дунёву охират мебарад.