Сураи Аль-Баййина — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «تَفَرَّقَ»: пароканда шуданд, ихтилоф карданд, ба гурӯҳҳо ҷудо шуданд.

— «أُوتُوا الْكِتَابَ»: онҳое, ки ба онҳо китоб дода шудааст, яъне яҳудиён ва насрониён.

— «الْبَيِّنَةُ»: далели равшан ва ошкор, ки ҳақиқати паёмбар Муҳаммад (с) аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — дар бораи паёмбар Муҳаммад (с) ихтилоф ва парокандагӣ накарданд, магар пас аз он ки барояшон далели равшан омад. Пеш аз баъсat шудани Паёмбар (с), онҳо дар китобҳои худ сифат ва нишонаҳои ӯро меёфтанд ва ҳама ба дурустии паёмбарии ӯ муттафиқ буданд. Аммо вақте ки Аллоҳ ӯро аз миёни арабҳо ба паёмбарӣ фиристод, баъзеашон имон оварданд ва баъзеашон аз ҳасад ва кибр кӯфр карданд ва дар амри ӯ ихтилоф намуданд. Ҳамин тавр, онҳо пас аз равшан шудани ҳақиқат пароканда шуданд: гурӯҳе исломро қабул карданд ва гурӯҳи дигар бо вуҷуди донистани дурустии Паёмбар (с) дар куфр худ идома доданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ихтилоф ва парокандагӣ дар амри ҳақ набояд бошад, хусусан пас аз равшан шудани далелҳо.

— Ҳасад ва кибр метавонад одамро аз қабули ҳақ боздорад, ҳатто агар ӯ ҳақиқатро бидонад.

— Ин оят даъват мекунад, ки мусулмонон дар амри дин муттафиқ бошанд ва аз ихтилофе, ки ба парокандагӣ меорад, дурӣ ҷӯянд.

— Қуръон ва паёмбарии Муҳаммад (с) далели равшан барои ҳамаи одамон аст, ва ҳар касе ки ба он имон оварад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки пас аз омадани далели равшан, баҳс ва ихтилоф кардан сабаби гумроҳӣ мешавад, пас бояд ба ҳақиқат таслим шуд ва ба он имон овард.