Сураи Аль-Баййина — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أَهْلِ الْكِتَابِ»: аҳли китоб, яъне яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шуда буд.

— «الْمُشْرِكِينَ»: мушрикон, яъне онҳое, ки ба Худо шарик меоранд ва бутҳоро мепарастанд.

— «خَالِدِينَ»: ҷовидона, абадӣ, ҳамешагӣ дар он ҷо монданашон.

— «الْبَرِيَّةِ»: махлуқот, тамоми офаридаҳо, ҷамъи халқ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое, ки аз аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — ва ҳамчунин мушрикон ба Худо ва паёмбараш куфр варзиданд, рӯзи қиёмат ба оташи ҷаҳаннам дохил мешаванд ва дар он ҷовидона мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он берун намеоянд. Ин гурӯҳ бадтарин махлуқоти олам ҳастанд, зеро онҳо ба Худои ягона имон наоварданд ва паёмбари Ӯро дурӯғ шумурданд. Онҳо аз ҳамаи офаридаҳо бадтаранд, чунки бо вуҷуди расидани далелҳои равшан ва оёти возеҳ, роҳи куфрро ихтиёр карданд ва ҳақро инкор намуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки куфр ва инкори Худо оқибати бад дорад ва ба оташи ҷаҳаннам мерасонад.

— Имон ба Худо ва паёмбарон сабаби наҷот ва саодати абадӣ аст.

— Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худои ягона имон оварем, паёмбарашро тасдиқ кунем ва аз куфру ширк дур бошем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва он моро аз торикии куфр ба рӯшноии имон мебарад.

— Ин оят ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки донистани ҳақ ва инкор кардани он бадтарин сифат аст ва оқибати он ҳалокат аст.