სურა იბრაჰიმი pdf

ალიფ. ლამ. რა წიგნი [ყურანი], რომელიც ჩვენ შენ გარდმოგივლინეთ (ო, შუამავალო), რათა ხალხი გამოიყვანო სიბნელიდან (უცოდინრობა და ურწმუნოება) ნათელში (ჭეშმარიტება და რწმენა) მათი უფლის ნებით, ყოვლად დიდებულის და საქებარის გზისკენ,

ალლაჰის (გზისკენ), რომლის საკუთრებაც არის (ყველაფერი), რაც ცათა შინა და რაც ქვეყანაზეა. და უბედურება [მკაცრი სასჯელი] (ელის) ურწმუნოთა მტკივნეული სასჯელისგან,

რომლებსაც ამქვეყნიური ცხოვრება მარადიულზე მეტად უყვართ და (ხალხს) ალლაჰის გზიდან აცდენენ, ცდილობენ, დაამახინჯონ იგი [ალლაჰის გზა]! ასეთი (ხალხი) შორ ცდომილებაშია.

და ჩვენ შუამავალნი მხოლოდ თავიანთი ხალხის ენაზე გამოვგზავნეთ, რათა მათ ეს (ალლაჰის რელიგია) მათთვის ნათლად განემარტათ. ალლაჰი გზას უცდენს, ვისაც მოისურვებს, და გზას უჩვენებს, ვისაც მოისურვებს. და (ჭეშმარიტად) იგია დიდებული, ბრძენი!

და (აჰა) ჩვენ უკვე გამოვგზავნეთ მოსე (ისრაელის შთამომავლობასთან) (და გავაძლიერეთ იგი) ჩვენი სასწაულებით: გამოიყვანე შენი ხალხი სიბნელიდან სინათლეზე (ჭეშმარიტებისა და რწმენის) და შეახსენე მათ ალლაჰის დღეები . ჭეშმარიტად, ამაში [ალლაჰის დღეების გახსენებაში] ნათელი სასწაულებია ყოველი მომთმენი (და) (ალლაჰისადმი) მადლიერი ადამიანისთვის.

და (გაიხსენე ო, შუამავალო, იმის შესახებ), თუ როგორ უთხრა მუსამ თავის ხალხს [ისრაელის შთამომავლებს]: «გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობა (რომელიც მოგაგოთ), როდესაც მან გიხსნათ ფარაონის ჯარისგან [ფარაონისა და მისი მსახურებისგან], (როდესაც ისინი ზღვაში დაახრჩო), (რომელმაც) მკაცრი სასჯელი დაგაკისრათ [საშინლად გაგწირათ], ხოცავდა თქვენს ვაჟებს და ტოვებდა ცოცხლად თქვენს ქალებს (რათა მომსახურეებად გამოეყენებინათ). და (ამაში) იყო თქვენთვის დიდი განსაცდელი თქვენი უფლისგან!»

და ასე გამოაცხადა თქვენმა უფალმა: «თუ მადლიერი იქნებით (იმ წყალობებისთვის, რაც მე გიბოძეთ), მე უთუოდ გავამრავლებ მათ თქვენთვის; მაგრამ თუ უმადურნი იქნებით... ჭეშმარიტად, ჩემი სასჯელი მკაცრია».

და უთხრა მოსემ (ისრაელის შთამომავლობას): «თუ თქვენ და ყოველივე ამქვეყნიურნი უმადურნი გახდებით, მაშინ ჭეშმარიტად, ალლაჰი თვითკმარი, [მას არავინ და არაფერი სჭირდება] (და) ყოვლადქებულია!»

განა არ მოაღწია თქვენამდე (ო, მუჰამმადის საზოგადოებავ) – ნოეს, ადის, სამუდისა და მათ შემდეგ მოსულთა შესახებ? მათი რიცხვი, ალლაჰის გარდა, არავინ იცის. მათი შუამავლები მივიდნენ მათთან [იმ ხალხებთან] ცხადი ნიშნებით [ალლაჰის გამოცხადებითა და მტკიცებულებებით], მაგრამ მათ პირში ხელები ჩაიწყვეს და უთხრეს (თავიანთ შუამავლებს): «ჭეშმარიტად, ჩვენ არ გვწამს ის, რაც შენ გამოგეგზავნა, და (ნამდვილად) ჩვენ აშკარად დამაბნეველ ეჭვში ვართ იმის მიმართ, რისკენაც მოგვიწოდებ».

მათმა შუამავლებმა უთხრეს: «ნუთუ ეჭვი გეპარებათ ალლაჰში, ცათა და მიწათა შემოქმედში?» ის [ალლაჰი] გიხმობთ, რომ მოგიტევოთ ზოგიერთი თქვენი ცოდვა [ის, რაც რწმენამდე ჩაიდინეთ] და გადადოს თქვენი [სიკვდილი] განსაზღვრულ დრომდე. მათ თქვეს: «თქვენ მხოლოდ ჩვენნაირი ადამიანები ხართ. თქვენ გსურთ, რომ უარვყოთ ის, რასაც ჩვენი მამები სცემდნენ თაყვანს. მოგვიტანეთ ცხადი მტკიცებულება (რომ თქვენ მართლაც ალლაჰის შუამავლები ხართ)!»

(ამის გაგონებისას) მათმა შუამავლებმა უთხრეს მათ: «(დიახ, ნამდვილად) ჩვენც თქვენნაირი ადამიანები ვართ, მაგრამ ალლაჰი თავის წყალობას ანიჭებს, ვისაც მოისურვებს (და ირჩევს მას თავის შუამავლად). და ჩვენ არ შეგვეძლო არანაირი არგუმენტის წარდგენა ალლაჰის ნებართვის გარეშე. და დაე, მორწმუნეებმა (მხოლოდ) ალლაჰს მიენდონ!»

და რა უფლებით არ უნდა მივენდოთ ალლაჰს, როცა მან გვიჩვენა ჩვენი გზები? და ჩვენ უთუოდ მოვითმენთ იმ ზიანს, რომელსაც თქვენ გვაყენებთ. დაე, ალლაჰს მიენდონ მინდობილნი.

და ურწმუნოებმა უთხრეს თავიანთ შუამავლებს: «აუცილებლად გამოგასახლებთ ჩვენი მიწიდან, ან დაუბრუნდებით ჩვენს რწმენას». და მათმა უფალმა შთააგონა მათ [მოციქულებს]: «ჩვენ უთუოდ გავანადგურებთ უსამართლოებს (მჩაგვრელებს)».

და ჩვენ ნამდვილად დაგამკვიდრებთ თქვენ (ო, შუამავლო, შენ და შენი მიმდევრები) მათ შემდეგ ამ მიწაზე [მას შემდეგ, რაც ურწმუნოებს გავანადგურებთ]. ეს (დამკვიდრებული გადაწყვეტილებაა) მათთვის, ვინც ჩემს წინაშე (განკითხვის დღეს) დგომის და ჩემი [სასჯელის] მუქარის ეშინია!

და მათ [მოციქულებმა] სთხოვეს (თავიანთ უფალს) გამარჯვება (მტრებზე), და დამარცხდა ყოველი ჯიუტი მჩაგვრელი.

მის [ურწმუნოს] წინ ჯოჯოხეთი უდევს და მას სასმელად ჩირქს მისცემენ (რომელიც ჯოჯოხეთში ტანჯული სულების სხეულებიდან გამოდის).

ის მას ყლუპებით დალევს, მაგრამ ძლივს გადაყლაპავს, და სიკვდილი ყოველი მხრიდან მოევლინება, მაგრამ არ მოკვდება (ამ სატანჯველებისგან გათავისუფლებისთვის), და მის წინ მწვავე სასჯელი ელის.

მათ, ვინც თავიანთი უფლის არ ირწმუნა, მათი საქმეები ჰგავს ფერფლს, რომელსაც ქარიან დღეს ძლიერი ქარი დაფანტავს. ისინი [ურწმუნოები] ვერაფერს მოიპოვებენ იმისგან, რაც მოიხვეჭეს. აი, ის არის შორეული გზააბნეულობა!

განა არ გინახავთ , რომ ალლაჰმა შექმნა ცანი და მიწა (და ყველაფერი მათში) ჭეშმარიტებით [სრულყოფილი სახით]; თუ ის მოისურვებს, წაგართმევთ და მოიყვანს ახალ ქმნილებას [სხვებს, რომლებიც მას სრულიად დაემორჩილებიან].

და ეს ალლაჰისთვის ძნელი არ არის.

და (განკითხვის დღეს) ისინი ღვთის წინაშე წარსდგებიან. და უძლურნი ეტყვიან მათ, ვინც [თავიანთი წინამძღოლების მიმართ] ამპარტავნობდნენ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ თქვენი მიმდევრები ვიყავით, ახლა ხომ გვიხსნით ალლაჰის სასჯელისგან (როგორც გპირდებოდით) თუნდაც მცირედით?» ისინი [გზასაცდენილთა წინამძღოლები] იტყვიან: «ალლაჰს რომ (ჭეშმარიტ) გზაზე [რწმენაზე] დავეყენებინეთ, ჩვენ ნამდვილად დაგაყენებდით თქვენც. ჩვენთვის ერთია, ვიგლოვოთ თუ ვიტანჯოთ - ჩვენთვის (ალლაჰის სასჯელისგან) თავის დაღწევის გზა არ არსებობს».

და თქვა სატანამ, როდესაც საქმე გადაწყდა : «ჭეშმარიტად, ალლაჰმა მოგცათ ჭეშმარიტი აღთქმა (რომ იქნება აღდგომა და საზღაური), მე კი მოგეცით აღთქმა (რომ არაფერი იქნება ასეთი), მაგრამ მე მოგატყუეთ [თქვენთვის ცრუ აღთქმა გავეცი]. და არ მქონდა ძალა თქვენზე, გარდა იმისა, რომ მოგატყუეთ. და მე არ მქონდა თქვენზე ძალაუფლება, გარდა იმისა, რომ მე მოგიხმეთ (ურწმუნოებასა და გზასცდენილებაში), და თქვენც შემომიერთდით. ამიტომ, ნუ დამადანაშაულებთ, არამედ დაადანაშაულეთ საკუთარი თავი (თქვენი ცოდვების გამო). მე ვერ დაგეხმარებით (ალლაჰის სასჯელისგან თავის დაღწევაში), თქვენც ვერ დამეხმარებით. ჭეშმარიტად, უარვყოფ იმას, რასაც [ამქვეყნად] თანაზიარად (ალლაჰთან) გამხადეთ. ჭეშმარიტად, უსამართლოები ისინი არიან, რომლებსაც ელით მტკივნეული სასჯელი!».

ხოლო ისინი, ვინც ირწმუნეს და სიკეთე ქმნეს, შეყვანილნი იქნებიან სამოთხის ბაღებში, (სადაც) მათ ქვემოთ მდინარეები მიედინება, და ისინი იქ დაბინავდებიან მარად [სამოთხის ბაღებში] თავიანთი უფლის ნებართვით. მათი მისალმება იქ [სამოთხეში] იქნება: "სალაამ" (მშვიდობა!)

განა არ იცოდი (ო, შუამავალო), როგორ მოჰყავს ალლაჰს მაგალითად კეთილი სიტყვა (არ არსებობს ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] ალლაჰის გარდა)? ის [სიტყვა] ჰგავს კარგ ხეს [პალმას]: მისი ფესვი მტკიცეა, ხოლო მისი ტოტები ცაშია.

ის [ხე] თავისი ნაყოფს ყოველ წამს ღვთის ნებით ისხამს. და ალლაჰი მაგალითებს იძლევა ხალხისთვის, რათა მათ გაიხსენონ!

ხოლო ბოროტი სიტყვის მაგალითი ბოროტ ხეს ჰგავს (რომლის ნაყოფიც მწარეა), რომლის ამოძირკვაც შესაძლებელია დედამიწის პირისგან – მას არ აქვს სიმყარე [ღრმა ფესვები] (და არც ტოტები, რომლებიც ცას სწვდება).

ალლაჰი განამტკიცებს მორწმუნეებს მტკიცე სიტყვით [წმინდა სიტყვით: "არ არსებობს ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] ალლაჰის გარდა და მუჰამმადი ალლაჰის შუამავალია"] ამქვეყნად და საიქიოში [სიკვდილისას და საფლავში ანგელოზების მიერ კითხვების დასმისას]. და ალლაჰი გზას აუბნევს უსამართლოებს, და ალლაჰი აკეთებს იმას, რაც ნებავს.

განა არ გინახავს ისინი, რომლებმაც ალლაჰის წყალობა ურწმუნოებაზე გაცვალეს, და თავიანთი ხალხი დაღუპვის სავანეში დაასახლეს.

ჯოჯოხეთი, რომელშიც ისინი დაიწვებიან? და (რა) საშინელი იქნება ის სამყოფელი!

და დაუდგინეს ალლაჰს თანასწორნი, რათა (ადამიანები) მისი გზიდან ააცდინონ. უთხარი: «იგემეთ (ამ თქვენი ცხოვრებით), რადგან თქვენი დაბრუნება ცეცხლთან [ჯოჯოხეთთან] არის!»

უთხარი (ო, შუამავალო) ჩემს მორწმუნე მსახურებს, რომ აღასრულონ ლოცვა (სათანადოდ) [დროულად, მოკრძალებით] და (რომ) გასცენ იმისგან, რაც ჩვენ მათ მივანიჭეთ, სანამ მოვა დღე [განკითხვის], როდესაც არ იქნება არც ვაჭრობა [ვინმე ვერ შეძლებს სასჯელის გამოსყიდვას] და არც მეგობრობა [არანაირი მეგობრული კავშირი არ უშველის].

ალლაჰი – ის არის, ვინც შექმნა ცანი და მიწა, და ჩამოავლინა წყალი [წვიმა] ციდან, და მისით გამოიღო [სხვადასხვა] ნაყოფი თქვენთვის საზრდოდ, და დაგიმორჩილათ გემები, რათა მათ იმოძრაონ ზღვაში მისი ბრძანებით, და დაგიმორჩილათ მდინარეები,

და დაგიმორჩილათ თქვენთვის მზეც და მთვარეც, მუდმივი მოძრაობით, და დაგიმორჩილათ თქვენთვის ღამე (რათა მასში მოისვენოთ) და დღე (რათა ეძიოთ მისგან ბოძებული სიკეთეები და ირჩინოთ თავი).

და მან მოგცათ ყველაფერი, რაც კი სთხოვეთ, და თუ ალლაჰის წყალობებს დაითვლით, ვერ ჩამოთვლით მათ. ჭეშმარიტად, ადამიანი უთუოდ უსამართლოა (საკუთარი თავის მიმართ) და უმადურია (თავისი უფლის მიმართ).

და (გაიხსენე) (ო, შენ, შუამავალო) როდესაც იბრაჰიმმა (თავისი ვაჟი ისმაილი და მისი დედა ჰაჯარი მექქის ველზე დაასახლა) თქვა: «ჩემო უფალო! აქციე ეს ქალაქი [მექქა] უსაფრთხოდ და დამიცავი მე და ჩემი შვილები კერპთა თაყვანისცემისგან».

უფალო! ჭეშმარიტად, მათ [კერპებმა] ბევრი ადამიანი აცდუნეს, ხოლო ვინც ჩემს გზას მიჰყვება, ნამვილად ის ჩემგანია. ხოლო ვინც მე არ მემორჩილება (მიუხედავად იმისა, რომ მორწმუნეა)... მაშინ უეჭველად, შენ ხომ მიმტევებელი (და) მოწყალე ხარ!

ჩვენო უფალო! ნამდვილად, მე დავასახლე ჩემი შთამომავლობის ნაწილი უნაყოფო ხეობაში (მექქაში), სადაც არც ერთი ნათესებიანი ყანა არ არის და წყალიც არ არის, შენი წმინდა სახლის მახლობლად. ჩვენო უფალო! (ეს შენი ბრძანებით გავაკეთე), რათა მათ ლოცვა აღასრულონ. და ხალხის გულები [მორწმუნეების] მათდამი კეთილგანწყობილნი გახადე და ეს ადგილი ნაყოფით უზრუნველყავი, რათა შენდამი მადლიერნი იყვნენ!

ჩვენო უფალო! ნამდვილად, შენ იცი, რასაც ჩვენ ვმალავთ (ჩვენს გულებში) და რასაც ჩვენ ვაცხადებთ [ღიად]. და არაფერია მიწაზე და ზეცაში, რაც ალლაჰისთვის ფარულია!

ქება-დიდება ალლაჰს, რომელმაც სიბერეში მაჩუქა ისმაილი და ისჰაყი! ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი ისმენს ვედრებას!

ო, უფალო! გამხადე ის, ვინც ლოცულობს (მუდმივად და სწორად), და ჩემი შთამომავლობიდანაც. ჩვენო უფალო! და მიიღე ჩემი ვედრება.

ჩვენო უფალო! მომიტევე მე, ჩემს მშობლებს და (ყველა) მორწმუნეს იმ დღეს [განკითხვის დღეს], როდესაც დადგება ანგარიშსწორების დღე!

და არ გეგონოს (ო, შუამავალო), რომ ალლაჰი უყურადღებოა იმის მიმართ, თუ რას აკეთებენ უსამართლოები [ურწმუნოები]. ის მხოლოდ აყოვნებს მათ [სასჯელს] იმ დღემდე, როდესაც (შიშისგან) თვალები გაუცეცდებათ.

(და აღმდგარნი) გაიჩქარებენ (შეკრების ადგილას) [არაფერს აქცევენ ყურადღებას] თავაწეულები. მათი თვალები მათ არ უბრუნდებათ (თვალებგაშეშებულნი შიშისგან), და მათი გულები ცარიელია [შიშისგან].

და გააფრთხილე (ო, შუამავალო) (ისინი), ვისთანაც შენ ხარ წარგზავნილი, იმ დღის შესახებ, როდესაც სასჯელი დაატყდებათ თავს! და უსამართლოდ მოპყრობილნი (საკუთარი თავის მიმართ) იტყვიან (როდესაც სასჯელს იხილავენ): «ჩვენო უფალო! მოგვეცი მცირედი გადადება, რათა ვუპასუხოთ შენს მოწოდებას, დავიჯეროთ შენი და გავყვეთ შენს შუამავლებს». (და ეთქმებათ მათ): «განა არ იფიცებოდით, რომ თქვენთვის არ იქნებოდა აღდგომა?»

და თქვენ დასახლდით მათ საცხოვრებლებში, ვინც საკუთარ თავს უსამართლოდ მოექცა [წინა თაობათა ურწმუნოებს], და თქვენთვის ცხადი გახდა, თუ როგორ მოვექეცით მათ [ჰუდის და სალიჰის ხალხს], და ჩვენ მოგეცით მაგალითები (ყურანში), (მაგრამ თქვენ არ გაითვალისწინეთ).

და ამგვარად მათ მოიფიქრეს ხრიკი (ალლაჰის შუამავლის მოკვლა ან მისი დაზიანება), მაგრამ (ჭეშმარიტად) ალლაჰთანაა მათი მთელი ხრიკები [მათ წინააღმდეგ მიაქცია], თუნდაც, რომ მათი ხრიკები ისეთი იყოს, რომ მთებსაც კი დაძრავდა.

და სულაც ნუ იფიქრებ (ო, შუამავალო), რომ ალლაჰი დაარღვევს თავის (მიცემულ) აღთქმას თავის შუამავლებთან, (რადგან) ჭეშმარიტად, ალლაჰი დიდებული, შურისმგებელია (თავისი მტრების წინააღმდეგ).

იმ დღეს, როცა მიწა სხვა მიწად შეიცვლება და ცანიც. და წარსდგებიან ისინი ალლაჰის, ერთადერთის, ყოვლისმპყრობელის წინაშე.

და იხილავ ცოდვილებს იმ დღეს, ბორკილებში გადაბმულთ.

მათი სამოსელი ფისისგანაა და მათ სახეებს ცეცხლი ფარავს.

რათა ალლაჰმა ყოველ სულს მიუზღოს ის, რაც მან მოიხვეჭა. უეჭველად, ალლაჰი სწრაფია ანგარიშსწორებაში.

ეს [ყურანი] განცხადებაა (გაცნობიერებაა) ხალხისთვის, და რათა მისით იქნენ გაფრთხილებულნი, და რათა იცოდნენ, რომ ის ერთადერთი ღმერთია, და რათა გონიერებმა ყურადღება მიაქციონ [და სარგებელი მიიღონ მისგან]!