სურა მარიამი pdf

ქააფ. ჰა. ია. 'აიინ. საად

(ეს არის) შენი უფლის წყალობის ხსენება (ო, მოციქულო) მისი მსახურის, ზაქარიას მიმართ (გამოვლენილი წყალობის შესახებ).

და მოუხმო [ვედრებით] მან [ზაქარიამ] თავის უფალს საიდუმლოდ.

მან [ზაქარიამ] თქვა: «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, ჩემი ძვლები დასუსტდა (სიბერისგან), ხოლო თავი ჭაღარით ამევსო, და მე არასოდეს ვყოფილვარ, უფალო ჩემო, შენდამი ვედრებაში უიღბლო [შენ ყოველთვის პასუხობდი ჩემს ვედრებას].

მე მეშინია ჩემი ნათესავების ჩემს შემდგომ [ჩემს სიკვდილს შემდეგ] [რომ ისინი აღარ დაიცავენ შენ მიერ მონიჭებულ რწმენას ისე, როგორც საჭიროა, და აღარ მოუწოდებენ შენს მონებს ამ რწმენისკენ]. ხოლო ჩემი ცოლი უნაყოფოა. მაშ, გვიბოძე შენი წიაღიდან შთამომავალი [შვილი, რომელიც დამეხმარებოდა].

რომელიც მიიღებს მემკვიდრეობას ჩემგან [ცოდნას, წინასწარმეტყველებას და სიბრძნეს] და იქნება მემკვიდრე [შუამავალი] ია'ყუბის სახლეულის. აქციე იგი, უფალო, (შენდამი) კმაყოფილად!»

«ჰეი, ზაქარია, ჭეშმარიტად, ჩვენ გახარებთ შენ ვაჟიშვილით, რომლის სახელი იქნება იაჰია. უწინ კი ეს სახელი არავისთვის გვიწოდებია».

მიუგო [ზაქარიამ]: «უფალო ჩემო, როგორ მეყოლება ძე, როცა ჩემი ცოლი უნაყოფოა და მე მივაღწიე ღრმა მოხუცებულობას?!»

უთხრა [ანგელოზმა]: «ამგვარად ბრძანა შენმა უფალმა: "ის ადვილია ჩემთვის! მე ასევე შეგქმენი შენ უწინ, როცა არაფერი იყავი"».

[ზაქარიამ] უთხრა: «უფალო, მომეცი ნიშანი!» [იმის დასადასტურებლად, რაც ანგელოზებმა მაცნობეს ჭეშმარიტად] მიუგო: «შენი ნიშანი იქნება ის, რომ ვერ დაელაპარაკები ხალხს სამი ღამის განმავლობაში, სრულიად ჯანმრთელი».

და გამოვიდა [ზაქარია] თავისი ხალხის წინაშე მიჰრაბიდან და შთააგონა მათ [მინიშნებით, საუბრის გარეშე]: «განადიდეთ [ალლაჰი] დილით და საღამოს».

[და როცა იაჰია გაიზარდა, უზენაესმა ალლაჰმა უბრძანა მას]: «ჰეი, იაჰია, აიღე წიგნი [თორა] მტკიცედ !» ჩვენ მას [იაჰიას] ვუბოძეთ სიბრძნე, ყრმობაშივე.

[და ასევე ჩვენ ვუწყალობეთ] ჩვენგან ლმობიერება [ხალხისადმი] და სიწმინდე (ცოდვებისგან). და იგი იყო ღვთისმოშიში.

კეთილი მშობლების მიმართ და არ ყოფილა ტირანი, ურჩი [ალლაჰისა და შემდეგ მისი მშობლების მიმართ].

მშვიდობა მას [იაჰიას] დღეს, როცა დაიბადა, დღეს, როცა მოკვდება, და დღეს, როცა აღდგენილი იქნება ცოცხლად [განკითხვის დღეს].

და გაახსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი ხალხს] ისტორია, რომელიც წიგნში [ყურანში] არის მოყვანილი მარიამის შესახებ. აი, მან დატოვა თავისი ოჯახი და წავიდა აღმოსავლეთ მხარეს მდებარე ადგილას.

და ის დაიმალა მათგან [ხალხისგან] ფარდის მიღმა. შემდეგ კი მივავლინეთ მასთან ჩვენი სული [ანუ ანგელოზი ჯიბრილი], და ის წარუდგა მას სრულყოფილი ადამიანის სახით.

უთხრა [მარიამმა] [იფიქრა, რომ ეს იყო კაცი ბოროტი განზრახვებით]: «მე მივეკედლები მოწყალეს [ალლაჰს] შენგან, თუკი შენ ხარ ღვთისმოშიში».

მან [ანგელოზმა ჯიბრილმა] თქვა: «მე მხოლოდ შენი ღმერთის გზავნილი ვარ და მოვედი, რათა გაჩუქო სპეტაკი ვაჟი».

უთხრა [მარიამმა]: «როგორ მეყოლება ძე, როცა კაცი არ შემხებია და არ ვყოფილვარ გარყვნილი?»

უთხრა მას [ჯიბრილმა]: «ამგვარად თქვა შენმა უფალმა: "ეს ადვილია ჩემთვის. და დავადგენთ მას [ბიჭს] სასწაულად ხალხისათვის და წყალობად ჩვენგან", და ეს საქმე უკვე გადაწყვეტილია».

და დაფეხმძიმდა [მარიამი] იგი და განმარტოვდა მასთან [მომავალ შვილთან] ერთად მოშორებულ ადგილას.

და მიიყვანა იგი [მარიამი] მშობიარობის ტკივილმა [მშობიარობის წინა ტანჯვამ] ფინიკის პალმის ღეროსთან. (ფიქრით იმაზე, თუ რას იტყოდნენ ადამიანები მასზე, როდესაც მათთან ჩვილით დაბრუნდებოდა), მან თქვა: «ნეტავ ამაზე ადრე მოვმკვდარიყავი [სანამ ორსულად გავხდებოდი] და სრულიად დავიწყებული, ხსენებაწაშლილი ვყოფილიყავი!»

მაშინ მოუხმო მას [მარიამს] ქვემოდან მისმა ახლადშობილმა ვაჟმა: «ნუ დარდობ! ჭეშმარიტად, შენმა უფალმა შენს ქვემოთ (შენთვის) ნაკადული გააჩინა.

და შეარხიე შენსკენ ფინიკის პალმის ღერო, და ჩამოგიცვივდება შენზე ახალი, მწიფე [ფინიკები].

ჭამე (ფინიკი), სვი (წყალი) და დამშვიდდი [გული დაიმშვიდე და კმაყოფილი იყავი]! ხოლო თუ რომელიმე ადამიანს დაინახავ, მაშინ უთხარი: "ჭეშმარიტად, მე აღთქმა მივეცი მოწყალეს (ალლაჰს) დუმილისა, ამიტომ დღეს არცერთ ადამიანს არ დაველაპარაკები».

და [მარიამმა] მოუყვანა იგი [ჩვილი] თავის ხალხს. უთხრეს: «ჰეი, მარიამ, გასაოცარი რამ ჩაგიდენია [ბავშვი რომ მოიყვანე გათხოვების გარეშე].

ო, ჰარუნის დაო! მამაშენი არ ყოფილა ცუდი ადამიანი და არც დედაშენი ყოფილა მრუში».

ხოლო ქალმა [მარიამმა] მათ ანიშნა მასზე [თავის შვილ 'ისაზე]. უთხრეს: «როგორ დაველაპარაკოთ იმას, ვინც ჯერ კიდევ ჩვილია აკვანში?»

უთხრა [შუამავალმა 'ისამ]: «მე ალლაჰის მონა ვარ, მან მიბოძა წიგნი [სახარება] და დამადგინა მოციქულად.

და მაქცია დალოცვილად [რომლისგანაც მომდინარეობს სიკეთე და სარგებელი], სადაც არ უნდა ვიყო, და მიბრძანა ლოცვა და მოწყალების გაღება, სანამ ცოცხალი ვიქნები,

და მან [ჩემმა ღმერთმა] მიბრძანა, რომ კეთილი ვყოფილიყავი ჩემი დედის მიმართ და არ გავმხდარიყავი მჩაგვრელი, [ამპარტავანი] უბედური.

მშვიდობა იმ დღეს, როცა დავიბადე, დღეს, როცა მოვკვდები, და დღეს, როცა აღდგენილი ვიქნები ცოცხლად».

აი, ეს არის 'ისა მარიამის ძე - ჭეშმარიტების სიტყვა, რომელშიც მათ [იუდეველებს და ქრისტიანებს] ეჭვი ეპარებათ.

არ შეშვენის ალლაჰს, რომ შვილი დაიდგინოს [წმინდაა ამისგან]. დიდება მას! როცა გადაწყვეტს საქმეს, საკმარისია უთხრას მას: "იყავ", და უმალ იქნება [ამიტომ, ყოვლისშემძლე და ყოვლადწმინდა არ საჭიროებს შვილს].

[და უთხრა შუამავალმა 'ისამ] [თავის ხალხს]: «ჭეშმარიტად, ალლაჰი არის ჩემი უფალი და თქვენი უფალი, ამიტომ თაყვანი ეცით მხოლოდ მას. ეს არის სწორი გზა!»

და დაჯგუფებები (წიგნის ხალხიდან) ერთმანეთს შორის უთანხმოებაში ჩავარდნენ (წინასწარმეტყველ 'ისას შესახებ). და ვაი, იმათ [მძიმე სასჯელი], რომლებიც ურწმუნოებად იქცნენ, დიდი დღის ხილვისას!

როგორ მკაფიოდ მოუსმენენ და დაინახავენ იმ დღეს როცა ჩვენს წინაშე წარდგებიან! მაგრამ უსამართლონი დღეს ცხად გზააბნეულობაში არიან.

და შეაგონე [ო, შუამავალო] ისინი სინანულის დღით, როცა საქმე გადაწყვეტილი იქნება, მაგრამ ისინი უგულისხმონი არიან და არ სწამთ.

ჭეშმარიტად, ჩვენ დავიმკვიდრებთ მიწას და იმათ, ვინც მასზეა, და ისინი ჩვენთან იქნებიან დაბრუნებულნი [განკითხვის დღეს].

და გაიხსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი მათ] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ამბავი იბრაჰიმის შესახებ. იგი ჭეშმარიტად, გულწრფელი შუამავალი იყო.

აი, როდესაც მან [იბრაჰიმმა] უთხრა თავის მამას: «ო, მამაჩემო! რატომ ეთაყვანები იმას, რაც არც ისმენს, არც ხედავს და ვერანაირ სარგებელს ვერ მოგიტანს და ვერაფრისგან ვერ გიხსნის?

ო, მამაჩემო! ჭეშმარიტად, მე მომივიდა (ალლაჰისგან) ისეთი ცოდნა, რომელიც შენ არ მოგსვლია. მაშ, გამომყევი მე (იმაში, რისკენაც მოგიწოდებ), და მე სწორ გზაზე გაგიძღვები!

ჰეი, მამაჩემო! ნუ ეთაყვანები სატანას! ჭეშმარიტად, სატანა მოწყალის მიმართ ურჩია!

ჰეი, მამაჩემო! მეშინია, რომ დაგატყდება სასჯელი მოწყალისაგან და გახდები სატანის მეგობარი [ჯოჯოხეთში]».

მიუგო [იბრაჰიმის მამამ]: «ნუთუ ჩემს ღვთაებებს უკუაგდებ, ჰეი, იბრაჰიმ?! გონს თუ არ მოეგები, უსათუოდ ჩაგქოლავ, ახლა კი მომცილდი დიდი ხნით».

უთხრა [იბრაჰიმმა]: «მშვიდობა შენდა! მე პატიებას ვითხოვ შენთვის ჩემი უფლისგან. ჭეშმარიტად, იგი ჩემს მიმართ ლმობიერია.

და მე განვშორდები თქვენც და იმასაც, რასაც ალლაჰის გარდა უხმობთ [ცრუ ღმერთებს]. და მე ვევედრები ჩემს უფალს. იმედი მაქვს, რომ ჩემი უფლისადმი ვედრებაში არ ვიქნები უბედური [ვიმედოვნებ, რომ იგი ჩემს ვედრებას მიიღებს]».

ხოლო როცა [იბრაჰიმი] გასცილდა მათ [მამას და მათ ხალხს] და იმათ, რასაც ისინი ეთაყვანებოდნენ ალლაჰის მაგივრად, ვუბოძეთ მას ისჰაყი და ია'ყუბი და ორივენი დავადგინეთ შუამავლებად.

და ჩვენ ვუბოძეთ მათ [იბრაჰიმს, ისჰაყს, იაყუბს და მათ შთამომავლებს] ჩვენი წყალობიდან (უთვალავი სიკეთე) და დავუდგინეთ მათ მაღალი და ჭეშმარიტი ხსენება ადამიანთა შორის [კეთილი სახელი და პატივისცემა ხალხში].

და გაიხსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი ხალხს] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ისტორია მუსას შესახებ. ჭეშმარიტად, ის იყო რჩეული შუამავალი და მოციქული.

და მოვუხმეთ მას ტურის [მთის] მარჯვენა მხრიდან და დავიახლოვეთ იგი საიდუმლო საუბრისთვის [ჩვენთან].

და ჩვენ ვუბოძეთ მას [მუსას] ჩვენი წყალობით მისი ძმა, ჰარუნი, მოციქულად.

და ახსენე [ო, შუამავალო] წიგნში [ყურანში] [შუამავალი] ისმა'ილი. იგი იყო აღთქმის ერთგული და იყო შუამავალი, მოციქული.

იგი [შუამავალი ისმაილი] უბრძანებდა თავის ხალხს ლოცვის შესრულებას და მოწყალების (ზაქათის) გაცემას, და მან მიაღწია თავის უფალთან კმაყოფილებას [ალლაჰი კმაყოფილი იყო მისით].

და ახსენე [ო, შუამავალო] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ამბავი იდრისის შესახებ. ჭეშმარიტად, ის იყო გულწრფელი მოციქული.

და აღვამაღლეთ იგი მაღალ ადგილას [მასზე მხოლოდ კეთილს ამბობენ და იგი იქნება სამოთხის უმაღლეს ბაღებში]!

სწორედ ესენი არიან, ვისაც წყალობა უბოძა ალლაჰმა შუამავალთაგან, ადამის შთამომავალთაგან, და [იმათი შთამომავალთაგან] ვინც გადავიყვანეთ (გემზე) ნუჰთან ერთად, იბრაჰიმის და ისმა'ილის შთამომავლებიდან; იმათგან, ვინც სწორ გზაზე დავაყენეთ და გამოვარჩიეთ, როცა ეკითხებოდათ მათ მოწყალის აიათები, ტირილით პირქვე (საჯდაზე) ემხობოდნენ.

მათ შემდგომ მოვიდნენ შთამომავლები, რომელთაც მიატოვეს ლოცვა და აჰყვნენ ვნებებს, მალე კი გადაეყრებიან წარუმატებლობას და დაღუპვას [ჯოჯოხეთში].

იმათ გარდა, ვინც მოინანია [თავისი ცოდვები], ირწმუნა და სიკეთე აკეთა. ისინი შევლენ სამოთხეში და არ შეეხებათ უსამართლობა.

(ისინი შევლენ) მარადიულობის (სამოთხის) ბაღებში, რომლებიც მოწყალემ აღუთქვა თავის მსახურებს დაფარულის შესახებ. ჭეშმარიტად, მისი დაპირება (რომ მორწმუნეებს სამოთხეში შეიყვანს) აუცილებლად აღსრულდება.

და არ გაიგონებენ [სამოთხის მკვიდრნი] იქ ამაო სიტყვას [ცრუ და უსარგებლო სიტყვებს], გარდა მშვიდობისა! - და ექნებათ სარჩო დილა-საღამოს [მუდამ, როცა ისურვებენ].

ასეთია სამოთხე, რომელსაც მემკვიდრეობად მივცემთ ჩვენს იმ მსახურებს, რომლებიც ღვთისმოშიშნი იყვნენ [ეშინოდათ ალლაჰის სასჯელის, ასრულებდნენ მის ბრძანებებს და თავს არიდებდნენ იმას, რაც მან აკრძალა].

[ო, ჯიბრილ უთხარი შუამავალს]: «ჩვენ [ანგელოზები] ჩამოვდივართ (ციდან დედამიწაზე) მხოლოდ შენი უფლის ბრძანებით. მას ეკუთვნის ის, რაც ჩვენს წინ არის [ყველა საქმე, რომელიც მარადიულ ცხოვრებაში მოხდება], და ის, რაც ჩვენს უკან არის [საქმეები, რომლებიც უკვე წარსულს ჩაბარდა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში], და ისიც, რაც მათ შორისაა [ამქვეყნიურ და მარადიულ ცხოვრებას შორის]. და შენი უფალი, არ არის დავიწყების მქონე [არაფერს ივიწყებს]!»

იგია [ალლაჰი] უფალი [შემქმნელი და მმართველი] ცათა და ქვეყნისა და იმის, რაც ამათ შორისაა. თაყვანი ეცი მას, და იყავი მომთმენი მის თაყვანისცემაში. განა იცი ვინმე მსგავსი მისი?

და ამბობს [ურწმუნო] ადამიანი [სიკვდილის შემდეგ აღდგომის უარყოფით]: «ნუთუ როცა მოვკვდები, მერე გამოყვანილი ვიქნები (საფლავიდან) ცოცხლად?!»

ნუთუ არ გაიხსენებს ადამიანი, რომ ჩვენ შევქმენით იგი ადრე, მაშინ როცა მანამდე იგი საერთოდ არ არსებობდა?

და [მე ალლაჰი] ვფიცავ [ო, შუამავალო] შენს უფალს, რომ ჩვენ აუცილებლად შევკრებთ მათ [მათ, ვინც არ ირწმუნა აღდგომა] და სატანებს, შემდეგ კი ჯოჯოხეთის ირგვლივ მოვიყვანთ და მუხლებზე დამხობილებს დავაყენებთ.

და [მე ალლაჰი ვფიცავ], რომ მერე გამოვყოფთ ყოველი ჯგუფიდან იმათ, რომელნიც უმტკიცესი იყვნენ მოწყალის მიმართ ურჩობაში.

შემდეგ კი ჩვენ უეჭველად, უკეთ ვიცით ისინი, ვინც ყველაზე მეტად იმსახურებს იქ [ჯოჯოხეთში] დაწვას.

და არავინაა თქვენგან [ო, ადამიანნო], რომ არ გაიაროს ის . ეს შენი უფლის მიერ უსათუოდ გადაწყვეტილია.

შემდეგ კი გადავარჩენთ იმათ, რომელნიც, იყვნენ ღვთისმოშიშნი, უსამართლოებს [ურწმუნოებს] კი, იქვე დავტოვებთ მუხლებზე დაჩოქილთ.

და როდესაც მათ [ადამიანებს] ეკითხებათ ჩვენი აიათები ნათლად და აშკარად განმარტებულნი [მკაფიო მნიშვნელობის მქონენი], ურწმუნოები ეუბნებიან მორწმუნეებს: «ამ ორი ჯგუფიდან [მორწმუნეთა და ურწმუნოთა შორის] რომელი არის უკეთეს მდგომარეობაში და უფრო დიდებული შემადგენლობით (ამქვეყნიურ ცხოვრებაში)?»

და რამდენი თაობა გავანადგურეთ მათზე ადრე [ამ ურწმუნოებამდე], რომლებსაც უფრო მეტი ქონება ჰქონდათ და გარეგნობითაც უფრო მშვენიერნი იყვნენ.

უთხარი [ო, შუამავალო] იმათ, ვინც გზააბნევაშია: «მოწყალემ გაუხანგრძლივოს მას ვადა [გზააბნევაში], ვიდრე არ იხილავენ იმას, რაც მათთვის იყო აღთქმული, ან სასჯელს (ამქვეყნად), ან იმ საათს (განკითხვის დღეს). მაშინ გაიგებენ, ვის აქვს უარესი ადგილი და მდგომარეობა და ვისია უფრო სუსტი ლაშქარი და ძალა».

და ალლაჰი კიდევ უფრო უმრავლებს სწორ გზაზე მყოფთ ხელმძღვანელობას და სიმტკიცეს ამ გზაზე. ხოლო მარადიული კეთილი საქმეები, რომლებიც რჩება (ადამიანისათვის), შენი უფლის წინაშე უკეთესია ჯილდოთი და უკეთესია საზღაურით.

განა არ გინახავს [ო, შუამავალო] ის, ვინც არ ირწმუნა ჩვენი აიათები [იგულისხმება ურწმუნო ალ-‘ას ბინ უაილი და მისნაირები ], როდესაც მან თქვა: «უეჭველად, მე მომეცემა სიმდიდრეც და შთამომავლობაც (საიქიოში)».

ნუთუ მან (ამ ურწმუნომ) იცის დაფარული, [რომ საიქიოში მას ექნება სიმდიდრე და შვილები]? თუ მოწყალესგან აღებული აქვს აღთქმა (და დაპირება)?

არა და არა! ჩავიწერთ იმას, რასაც ამბობს, და გავუხანგრძლივებთ სასჯელს გახანგრძლივებით.

ჩვენ ვიმემკვიდრებთ იმას, რასაც ამბობს [მისი ქონება და შვილები, რაც ამქვეყნად ჰქონდა, ჩვენთან დარჩება], და მოვა [განკითხვის დღეს] ჩვენს წინაშე მარტოდ.

და მათ [მრავალღმერთიანებმა] ალლაჰის გარდა სხვა ღვთაებები დაიდგინეს, რათა ისინი მათთვის ძალისა და დიდების წყარო ყოფილიყვნენ [მრავალღმერთიანები კერპებში ეძებენ ძალასა და დიდებას, იმ იმედით, რომ ისინი ალლაჰის წინაშე მათთვის შუამდგომლობას გაუწევენ].

არამც და არამც! ისინი [ცრუ ღვთაებები] უარყოფენ მათ თაყვანისცემას და მათთვის მოწინააღმდეგეებად იქცევიან.

ნუთუ არ გინახავს [ო, შუამავალო], რომ ჩვენ მივავლინეთ ეშმაკები ურწმუნოებზე, რათა ისინი გამუდმებით უბიძგებდნენ მათ (ცოდვებისკენ)?

და ნუ იჩქარებ [ო, შუამავალო] [მათი განადგურების სურვილით] მათ წინააღმდეგ! ჩვენ აღვრიცხავთ მათ რიცხვს.

იმ დღეს, შევკრებთ ღვთისმოშიშებს მოწყალის წინაშე პატივისცემული დელეგაციით.

და გავდევნით ურჩებს [ურწმუნოებს] ჯოჯოხეთისკენ, ისე როგორც [საქონელს მიერეკებიან] მდინარისკენ.

არავის ექნება შუამდგომლობის უფლება არავის გარდა იმისა, ვინც მიიღო აღთქმა მოწყალისაგან.

და თქვეს [ურწმუნოებმა]: «მოწყალემ თავისთვის შვილი გაიჩინა».

უეჭველად, ამით [ამის თქმით] თქვენ მეტად საზიზღარი და საშინელი რამ ჩაიდინეთ.

ცანი ამის გამო ლამისაა ჩამოინგრეს, მიწა გაიპოს და მთები ნამსხვრევებად იქცნენ.

იმის გამო, რომ მათ [ურწმუნოებმა] მოწყალეს შვილი მიაწერეს.

და არ შეეფერება მოწყალეს [ალლაჰს], რომ შვილი აიყვანოს! [ეს არ შეეფერება მის სიდიადეს, ის არავის და არაფერს საჭიროებს].

უეჭველად, ყველა, ვინც ცათა შინაა [ყველა ანგელოზი] და ვინც დედამიწაზეა [ყველა ჯინი და ადამიანი], მოწყალე ალლაჰთან (სამსჯავროს დღეს) მხოლოდ მის მონად წარდგება.

ვფიცავ, მან აღრიცხა ისინი და დათვალა დათვლით.

და ყველა მათგანი აღდგომის დღეს მის წინაშე მარტოდმარტო წარდგება.

ჭეშმარიტად, რომელთაც ირწმუნეს და სიკეთე აკეთეს [ასრულებდნენ იმას, რაც ალლაჰმა უბრძანა, და ერიდებოდნენ იმას, რაც მან აკრძალა], დააჯილდოვებს მოწყალე მათ სიყვარულით!

უეჭველად, ჩვენ იგი [ყურანი] შენს ენაზე [არაბულ ენაზე] გავამარტივეთ, რათა მისი მეშვეობით ახარო ღვთის მოშიშთ [რომ მათ ამქვეყნად სიკეთე, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში ნეტარება ელით] და მისით გააფრთხილო თავგამოდებული მოდავენი [ურწმუნოები] [რომ მათ ამქვეყნად უბედურებები დაატყდებათ თავს, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში ჯოჯოხეთი აქვთ გამზადებული].

და რამდენი [ურწმუნოთა] თაობა გავანადგურეთ მათზე უწინ!ნუთუ გრძნობ შენ, ო, მოციქულო, თუნდაც ერთ მათგანს, ან გესმის მათგან თუნდაც უმცირესი ჩუმი ხმა?