სურა იასინი pdf

ია სიინ

[მე, ალლაჰი] ვფიცავ ბრძენ ყურანს.

რომ შენ [ო, მუჰამმად], უეჭველად, შუამავალთაგანი ხარ.

სწორ გზაზე.

ზემოვლინებულია ძლევამოსილი, შემწყალებლისა,

რათა გააფრთხილო [შეაგონო] ხალხი, რომელთა მამები შენამდე არავის გაუფრთხილებია, და ამიტომ ისინი [არაბები] უგულისხმონი არიან.

და მე [ალლაჰი] ვფიცავ, რომ უკვე შესრულდა [დადასტურდა] სიტყვა მათ უმრავლესობაზე, ისე რომ ისინი არ ირწმუნებენ.

ჭეშმარიტად, ჩვენ დავადეთ მათ კისრებზე ბორკილები, და ისინი მათ ყბებამდე უჭერენ, და იძულებულნი არიან ზევით ასწიონ თავები.

და ჩვენ დავადგინეთ მათ წინ ბარიერი და მათ უკან ბარიერი [ისე, რომ ვერ გამოდიან ურწმუნოებიდან რწმენისკენ], და დავფარეთ ისინი, და ვერ ხედავენ.

და მათთვის სულერთია — გააფრთხილებ მათ თუ არ გააფრთხილებ; ისინი არ ირწმუნებენ.

შენ (ო, მუჰამმად) მხოლოდ იმათ შეაგონებ, ვინც მიჰყვა შეხსენებას [ყურანს] და ფარულად ეშინია მოწყალის. მაშ, ახარე მას (ალლაჰისგან) ცოდვების მიტევება და უხვი ჯილდო.

ჭეშმარიტად, ჩვენ გავაცოცხლებთ (ყველა) მკვდარს (აღდგომის დღეს) და ვიწერთ იმას, რაც მათ წინასწარ მოამზადეს, და მათ კვალს, და ყოველი რამ ჩვენ აღვრიცხეთ ნათელ წიგნში [დაცულ ფირფიტაზე].

მოუყვანე მათ მაგალითად დასახლების მცხოვრებთა ამბავი (რათა აქედან შეგონება მიიღონ): როდესაც მათთან მოვიდნენ გზავნილები.

აჰა, [ჯერ] ჩვენ გავუგზავნეთ მათ ორნი [შემგონებლები], და მათ უარყვეს ისინი [ორივე მოციქული] და ჩვენ გავამტკიცეთ მესამეთი, და მათ [სამივემ ერთად] უთხრეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ თქვენთან გამოგზავნილნი ვართ».

[სოფლის ბინადრებმა] თქვეს: «თქვენ მხოლოდ ადამიანები ხართ, ჩვენსავით. და არაფერიც არ გარდმოუვლენია მოწყალეს [ალლაჰს]. თქვენ მხოლოდ ტყუილს ლაპარაკობთ!»

[მოციქულებმა] თქვეს: «ჩვენმა უფალმა იცის, რომ ჩვენ თქვენთან უეჭველად გამოგზავნილნი ვართ.

და ჩვენზე [ალლაჰმა დააკისრა მოვალეობა] მხოლოდ [მოგაწოდოთ] ნათელი უწყება».

[სოფლის ბინადარნი] თქვეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ დავინახეთ თქვენში ცუდი ნიშანი! თუ არ შეიკავებთ თავს, მაშინ ჩვენ აუცილებლად ჩაგქოლავთ ქვებით და აუცილებლად შეგეხებათ [მოგიწევთ] ჩვენგან მტანჯველი სასჯელი».

[და მოციქულებმა] თქვეს: «თქვენი ცუდი ნიშნები თქვენთანვეა (და არა ჩვენგან). ნუთუ იმიტომ, რომ შეგაგონებენ?... დიახ, თქვენ ზღვარგადასული ხალხი ხართ».

და მოვიდა ქალაქის ბოლოდან [ერთი] კაცი აჩქარებული. [მან გაიგო, რომ სოფლის ბინადართ სურდათ დაესაჯათ ან მოეკლათ მოციქულნი]. მან თქვა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! მიჰყევით მოციქულთ.

მიჰყევით მათ, ვინც არ გთხოვთ თქვენ საზღაურს [ჭეშმარიტებისკენ მოწოდებისთვის გადახდას] და ვინც ჭეშმარიტ გზაზეა.

და რატომ არ უნდა ვეთაყვანო იმას, ვინც შემქმნა მე და ვისთანაც თქვენ დაბრუნდებით?

ნუთუ მის გარდა [ალლაჰის გარდა] სხვა ღმერთებს ავირჩევ (თაყვანსაცემად), რომლებიც ვერაფერს შეძლებენ? თუ მოწყალე [ალლაჰი] ინებებს, რომ ზიანი მომაყენოს, მათი შუამდგომლობა ვერაფერს მიშველის და ვერც მიხსნიან.

მაშინ მე ნამდვილად აშკარა გზასაცდენილობაში ვიქნებოდი.

ჭეშმარიტად, მე ვირწმუნე თქვენი უფალი, მაშ მე მომისმინეთ ».

[მას შემდეგ, რაც ის მოკვდა] მას ეთქვა: «შედი სამოთხეში!» [და] მან თქვა [უკვე ნეტარებაში მყოფმა]: «ო, ნეტავ ჩემმა ხალხმა იცოდეს,

რომ ჩემმა უფალმა მაპატია და პატივდებულთა შორის გამხადა!»

۞ და ჩვენ არ წარმოგვიგზავნია მისი ხალხის წინააღმდეგ (რომლებმაც მოკლეს იგი და არ მიიღეს ჭეშმარიტება) მის შემდეგ [მისი სიკვდილის შემდეგ] ზეციდან [ანგელოზთა] ჯარი, და არც ვიყავით ისეთნი, რომ (სასჯელად) ანგელოზები გამოგვეგზავნა.

და ის იყო მხოლოდ ერთი საშინელი ხმა და აჰა, ისინი გაცამტვერდნენ [დაიღუპნენ].

ვაი, იმ მონებს! არ მოსულა მათთან არც ერთი მოციქული, ვისზეც ისინი არ დასცინოდნენ.

ნუთუ ისინი [რომლებიც დასცინიან] ვერ ხედავდნენ, რამდენი თაობა (მათამდე) დავღუპეთ და რომ ისინი მათთან აღარ დაბრუნდებიან?

და ჭეშმარიტად, ყველა [სასჯელის დღეს] ერთად შეიკრიბებიან ჩვენთან.

და სასწაულია მათთვის [ურწმუნოთათვის] მკვდარი მიწა (რომელზეც არ იყო არავითარი მცენარე); ჩვენ გავაცოცხლეთ იგი და გამოვიყვანეთ იქიდან მარცვალი, რომლიდანაც მიირთმევენ ისინი.

და ჩვენ მოვაწყეთ მასზე [ამ მიწაზე, რომელიც მკვდარი იყო] ბაღები ფინიკებისა და ვაზისა [ვენახები] და ამოვუშვით მასზე [მიწაზე] წყარონი (რომლითაც ირწყვება ბაღები),

რათა მიირთვან მათი [ბაღების] ნაყოფიდან და ის, რაც გაამზადეს მათმა ხელებმა. ნუთუ ისინი არ იქნებიან მადლიერნი (ამ უსასრულო წყალობათა გამო)?

ყოვლად დიდებულია ის, რომელმაც შექმნა ყველა წყვილი იმისგან, რასაც მიწა ამოზრდის [მცენარეთაგან], და მათგანვე [კაცებისა და ქალებისგან], და იმისგან, რაც მათ არ იციან [ალლაჰის სხვა ქმნილებებისგან].

და ნიშანია მათთვის ღამე. ჩვენ ვხსნით [ვაშორებთ] მისგან დღეს, და აი – ისინი [ხალხი] უმალ სიბნელეში აღმოჩნდებიან.

და (ასევე ნიშანია მათთვის ის, რომ) მზე მიედინება თავისი საცხოვრისისკენ. ასეთი არის დადგენილება (ალლაჰის) ყოვლდაძლიერისა, ყოვლისმცოდნისა.

და (ასევე ნიშანია ის, რომ) მთვარე ჩვენ განვსაზღვრეთ მისი ფაზებით, ვიდრე ის (ახლიდან) არ დაბრუნდება (იმ სახით), როგორც ძველი ფინიკის ტოტი [როგორც ახალი მთვარე].

მზეს არ შეშვენის [არ შეუძლია], რომ დაეწიოს მთვარეს, და ვერც ღამე დაასწრებს დღეს, და თითოეული [მზე, მთვარე და ვარსკვლავები] თავის ორბიტაზე დაცურავს [მოძრაობს].

და სასწაულია მათთვის ის, რომ ჩვენ გადავიყვანეთ მათი შთამომავლობა დატვირთული კიდობანით [მოციქული ნუჰის/ნოეს].

და ჩვენ შევქმენით მათთვის მისი მსგავსიდან ის, რაზეც ისინი სხდებიან [მოგზაურობისთვის].

და თუ ვისურვებთ, დავახრჩობთ მათ და არავინ ეყოლებათ შემწე, და ისინი არ იქნებიან გადარჩენილნი.

გარდა ჩვენი მოწყალებითა და სარგებლად განსაზღვრულ ჟამამდე [სიკვდილამდე].

და როდესაც ეთქმებათ მათ [იმათ, ვინც არ იღებს ჭეშმარიტებას]: «გეშინოდეთ იმისა, რაც იყო თქვენამდე, და იმისა, რაც იქნება თქვენ შემდეგ [სასჯელის დღეს], რათა ეგების შეწყალებულ იქნეთ!»

და არ მოსდით მათ [ურწმუნოებს] არც ერთი ნიშანი [სასწაული] მათი უფლის ნიშნებიდან, რომ ისინი არ მიბრუნებულიყვნენ მათგან [ზურგი აქციეს ალლაჰის ნიშნებს/აიათებს].

და როდესაც ეუბნებიან მათ [იუდეველთ ან მრავალღმერთიანთ]: «გაიღეთ იქიდან (ქონებიდან), რომელიც ალლაჰმა მოგანიჭათ თქვენ [მიეცით ღარიბებს]!» – ისინი, რომლებიც გახდნენ ურწმუნონი, ეუბნებიან მორწმუნეთ: «ნუთუ ჩვენ დავაპუროთ ისინი, ვისაც ალლაჰს, რომ ესურვა, თვითონ დააპურებდა მათ ? თქვენ (მორწმუნენი) (როცა ამას გვიქადაგებთ) იმყოფებით მხოლოდ აშკარა გზააბნევაში».

და ამბობენ [ურწმუნოები]: «როდის დადგება ეს აღთქმა [განკითხვის დღე], თუკი მართალნი ხართ?»

ისინი არაფერს არ ელიან, გარდა ერთი შემაძრწუნებელი ხმისა [იმ საყვირის ხმა, სადაც ჩაბერავს ანგელოზი ისრაფილი], (როდესაც დასრულდება ეს სამყარო). ის (მოულოდნელად) მოადგება მათ, მაშინ, როცა ისინი ერთმანეთთან დავობენ.

და ვერ შეძლებენ ისინი (თუნდაც) (დატოვონ) ანდერძი და ვერ დაბრუნდებიან თავიანთ ოჯახებში.

და (შემდეგ) (მეორედ) ჩაბერავენ საყვირში (და ყველა სული დაუბრუნდება თავის სხეულს), და აი – ისინი გამოვლენ საფლავებიდან და თავიანთი უფლისკენ გაეშურებიან (რომ მის წინაშე წარსდგნენ).

ისინი იტყვიან: «ჰოი, უბედურებავ ჩვენო! ვინ აღგვადგინა ჩვენ ჩვენი განსვენების ადგილიდან [საფლავიდან]?» (მათ პასუხად ეთქმებათ): «ეს არის ის, რაც მწყალობელი დაჰპირდა (თავის მონებს), და ჭეშმარიტებას ამბობდნენ შუამავლები».

(და) საკმარისი იყო მხოლოდ ერთი (ძლიერი) ხმა [საყვირში მეორე ჩაბერვა], და აი – ისინი [შექმნილნი] ჩვენ წინაშე წარსდგნენ.

და დღეს [სასჯელის დღეს] არცერთი სული არ იქნება დაჩაგრული არაფრით. და არაფერი მოგეზღვებათ იმის გარდა, რასაც აკეთებდით.

ჭეშმარიტად, სამოთხის მკვიდრნი დღეს, (დაკავებულნი სამოთხის ნეტარებათა მიღების) საქმეებით და ტკბებიან.

ისინი და მათი მეუღლეები სამოთხის (ხეების) ჩრდილებში ისხდებიან საწოლებზე.

მათთვის იქ [სამოთხეში] (ბევრგვარი) ხილია და ყველაფერი, რასაც კი მოისურვებენ.

(და ეთქმებათ მათ): «მშვიდობა თქვენ!» — ეს იქნება სიტყვა მწყალობელი უფლისგან.

(და ურწმუნოებს ეთქმებათ სასჯელის დღეს): «გამოეყავით დღეს (მორწმუნეთაგან), ჰეი, დამნაშავენო (ურწმუნენო)!»

۞ (და ალლაჰი ეტყვის ურწმუნოებს): «ნუთუ მე არ გამცნეთ მცნება თქვენ (ჩემი მოციქულების მეშვეობით), ჰეი, ადამის შვილებო, რომ არ გეცათ თაყვანი შაიტანისთვის? და რომ ჭეშმარიტად, ის თქვენთვის აშკარა მტერია!

(და მე გიბრძანებდით,) რომ (მხოლოდ) ჩემთვის გეცათ თაყვანი, ეს არის მართალი გზა.

და მან უკვე [შაიტანმა] აცდუნა თქვენგან მრავალი. ნუთუ არ დაფიქრდით?

აი — ჯოჯოხეთი, რომელიც თქვენთვის იყო აღთქმული.

შედით მასში დღეს — იმის გამო, რომ ურწმუნოება ჩაიდინეთ!»

დღეს დავუდებთ ჩვენ ბეჭედს მათ ბაგეებს, და ილაპარაკებენ ჩვენთან მათი ხელები და დაამოწმებენ მათი ფეხები, იმაზე რაც მოიპოვეს.

და რომ გვენება, თვალის ჩინს წავართმევდით. და გაიქცეოდნენ გზისკენ, მაგრამ როგორ დაინახავდნენ?

და ჩვენ რომ გვენება, გადავაქცევდით მათ [სხვა ქმნილებად] იმავე ადგილზე (სადაც ისინი იმყოფებიან), და ისინი ვერ შეძლებდნენ წასვლას (წინ) და ვერც დაბრუნებას (უკან).

ვისაც ჩვენ გავუხანგრძლივებთ სიცოცხლეს (სიბერემდე მიყვანით), მას ჩვენ (კვლავ) ვაბრუნებთ მის ბუნებრივ მდგომარეობაში [როდესაც სუსტდება მისი გონებაც და სხეულიც]. ნუთუ ვერ მიხვდებიან ისინი]?

და ჩვენ არ გვისწავლია მისთვის [მუჰამმადისთვის] ლექსები, და არც შეეფერება მას ეს [პოეზია]. ეს არის მხოლოდ შეგონება და ნათელი ყურანი.

იმისათვის, რომ გააფრთხილოს (ყურანით) ცოცხლები, და რომ აღსრულდეს სიტყვა ურწმუნოებზე.

ნუთუ ვერ დაინახეს, რომ ჩვენ შევქმენით მათთვის პირუტყვი იმისგან, რასაც ჩვენმა ხელებმა შემქნეს [თვითონ ალლაჰმა], და ისინი არიან მათი მფლობელნი [ამით სარგებლობენ]?

ჩვენ დავუმორჩილეთ მათ პირუტყვი: ზოგიერთზე ისინი სხდებიან [სატრანსპორტოდ იყენებენ], ხოლო სხვებს ჭამენ.

და მათთვის პირუტყვში არის სხვა სარგებელიც და სასმელიც [რძე]. ნუთუ არ იქნებიან მადლიერნი?

და დაიდგინეს მათ ღვთაებები ალლაჰის გარდა, იმ იმედით, რომ ისინი დაეხმარებოდნენ.

ვერ შეძლებენ ისინი [ცრუ ღვთაებები] მათ დახმარებას, და თვითონ ისინი [მრავალღმერთიანები] მათთვის გამზადებული ლაშქარია.

ნუ გაღონებს შენ [ო, მუჰამმად] მათი სიტყვები . ჩვენ ვიცით, რას მალავენ ისინი თავიანთ გულებში და რას ავლენენ [ღიად].

ნუთუ არ დაუნახავს ადამიანს, რომ ჩვენ შევქმენით იგი წვეთისაგან [სათესლე სითხისგან], და აი, იგი – აშკარად კამათობს [და ჯიუტად ამტკიცებს, რომ აღდგომა შეუძლებელია!]

და მოჰყავს მას [აღდგომის უარმყოფელს] ჩვენთვის მაგალითები (ანუ ადარებს შემოქმედს ქმნილებას) და ავიწყდება საკუთარი შექმნა [როგორ შეიქმნა თავად წვეთისაგან]. ამბობს: «ვინ გააცოცხლებს ძვლებს, რომლებიც უკვე დამპალი და ჩამოშლილია?»

უთხარი (მას): «გააცოცხლებს მათ ის [ალლაჰი], ვინც პირველად შექმნა ისინი (არაფრიდან), და იგი ყოველი ქმნილების მცოდნეა.

რომელმაც შექმნა თქვენთვის მწვანე ხიდან ცეცხლი, და აი – თქვენ მისგან [ამ შეშისგან] ანთებთ ცეცხლს.

ნუთუ ის, ვინც შექმნა ცანი და მიწა არაფრიდან, ვერ შეძლებს მათ მსგავსის [ადამიანთა] შექმნას?! დიახ, რა თქმა უნდა შეძლებს, და ის არის ყოვლის შემოქმედი, ყოვლისმცოდნე!»

და მისი [ალლაჰის] ბრძანებაა, როცა მას სურს რაიმეს [შექმნა], მხოლოდ ეუბნება: «იყავ!» – და ის ხდება .

და უზენაესია ის[ ყოვლად უწმინდესი და უნაკლო], რომლის ხელშია უფლობა ყველაფერზე, და მისკენვე დაბრუნდებით სამსჯავროს დღეს!