სურა ას-საჯდა pdf

ალიფ. ლაამ. მიიმ

(ამ) წიგნის [ყურანის] გარდმოვლინება, რომელშიც არავითარი ეჭვი არ არის, სამყაროთა უფლისგანაა.

ნუთუ ისინი [მრავალღმერთიანები] ამბობენ: «მან [მუჰამმადმა] გამოიგონა იგი [ყურანი]?» პირიქით, ეს არის ჭეშმარიტება (გარდმოვლენილი) შენი უფლისგან, რათა შენ (ო, მოციქულო) შეაგონო ხალხი, რომელთანაც შენამდე (გამაფრთხილებელი) შემგონებელი არ მოსულა (ო, მუჰამმად), — იქნებ ისინი სწორ გზას დაადგნენ!

ალლაჰი იგია, ვინც ცანი და მიწა და ის, რაც მათ შორისაა, თავისი სიბრძნით ექვს დღეში შექმნა [თუმცა მას შეეძლო მათი შექმნა ერთ წამში, მხოლოდ ეთქვა: "იყავი!"], შემდეგ ამაღლდა ტახტზე ('არშზე) [როგორც შეეფერება მხოლოდ მის დიდებას და არა ქმნილებათა მსგავსად]. თქვენთვის მის გარდა არაა არც მფარველი, არც შუამდგომელი. ნუთუ არ მოუსმენთ (ამ შეგონებებს)?

ის [ალლაჰი] განაგებს საქმეს ციდან მიწამდე, რომელიც შემდეგ მასთან ადის ერთი დღის განმავლობაში, რომლის სიდიდე [ხანგრძლივობა] ათასი წლის ტოლია, როგორც თქვენ ითვლით .

ის [ალლაჰი] — ფარულისა და ცხადის მცოდნეა, ძლევამოსილი, მოწყალე.

ის, რომელმაც სრულყოფილად შექმნა ყოველი რამ, რაც კი შექმნა, და დაიწყო ადამიანის [ადამის] შექმნა თიხიდან,

შემდეგ მისი შთამომავლობა (გამრავლებადი) შექმნა უმნიშვნელო სითხის წვეთიდან [მამაკაცის თესლისგან].

შემდეგ იგი გაასწორა [დაასრულა ადამის სხეულის შექმნა] და შთაბერა მასში თავისი სულიდან [სულიდან, რომელიც ალლაჰს ეკუთვნის] [ანგელოზის მეშვეობით], და თქვენთვის, ო, ადამიანებო, შექმნა სმენა, მხედველობა და გულები. და რა ცოტას სწირავთ მადლობას.

და თქვეს მათ [მრავალღმერთიანებმა]: «ნუთუ, როდესაც ჩვენ [სიკვდილის შემდეგ] დავიკარგებით მიწაში [როდესაც სრულად დაიშლება ჩვენი სხეულები], ჩვენ უეჭველად ახალ ქმნილებად [აღვდგებით] ვიქნებით?» მაგრამ, მათ არ სწამთ შეხვედრა თავიანთ უფალთან [აღდგომის დღეს].

უთხარი [ო, მოციქულო]: «მიგიბარებთ სიკვდილის ანგელოზი, რომელიც თქვენზეა დანიშნული, შემდეგ კი თქვენს უფალთან დაბრუნდებით».

და ნეტავ გენახა, როგორ დახრიან თავიანთ თავებს (სირცხვილისგან) ურჩნი თავიანთი უფლის წინაშე (და იტყვიან): «უფალო ჩვენო! ჩვენ ვიხილეთ (ჩვენი ბოროტი საქმეები) და მოვისმინეთ, დაგვაბრუნე (კვლავ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში), რათა (შევძლოთ) კეთილი საქმეების კეთება! (რადგან) ჭეშმარიტად, (ახლა) ჩვენ დარწმუნებულნი ვართ (იმ ყველაფრის ჭეშმარიტებაში, რასაც ამქვეყნიურ ცხოვრებაში უარვყოფდით)».

თუ მოვისურვებდი, აუცილებლად მივცემდი თითოეულ სულს მის სწორ გზას, მაგრამ ჩემი სიტყვა უკვე დადასტურდა: და უეჭველად, ავავსებ ჯოჯოხეთს [ურწმუნოებით] [როგორც] ჯინებით, ისე ადამიანებით, ყველას ერთად.

[მრავალღმერთიანებს ეთქმებათ]: «იგემეთ [სასჯელი] იმის გამო, რომ დაივიწყეთ ამ თქვენი დღის მოსვლა! დღეს ჩვენც დაგივიწყეთ თქვენ. იგემეთ მარადიული ტანჯვა იმ საქმის გამო, რასაც სჩადიოდით».

ჩვენს სასწაულებს [აიათებს] მხოლოდ ისინი ირწმუნებენ, რომლებიც, როდესაც შეახსენებენ მათ, მყისვე სუჯუდზე ვარდებიან [ალლაჰის წინაშე მორჩილებით] და დიდებას აღუვლენენ თავიანთ უფალს და არ ამპარტავნობენ.

მოშორდებიან [აიწევიან] მათი [მორწმუნეთა] გვერდები თავიანთ საწოლებს (როდესაც ღამის ლოცვებს აღასრულებენ), თავიანთ უფალს ევედრებიან შიშით და იმედით, და ხარჯავენ (ალლაჰის გზაზე, როგორც სავალდებულო და ნებაყოფლობით მოწყალებას) იმისგან, რითაც ჩვენ ისინი ვუზრუნველყავით.

და არცერთმა სულიერმა არ იცის, რა არის დაფარული მათთვის [მორწმუნეთათვის] თვალთა ნეტარებიდან, როგორც ჯილდო იმის გამო, რასაც ისინი აკეთებდნენ.

განა ის, ვინც მორწმუნეა [ალლაჰის მორჩილია], შეიძლება გაუტოლდეს იმას, ვინც ურჩია [ურწმუნოა]? არ არიან ისინი თანასწორნი.

რაც შეეხება მათ, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილ საქმეებს აკეთებდნენ, მათთვის არის სამოთხის ბაღები საცხოვრებლად, იმისთვის, რასაც ისინი აკეთებდნენ.

ხოლო ისინი, ვინც ურჩობდნენ, მათი თავშესაფარი იქნება ცეცხლი [ჯოჯოხეთი]. ყოველ ჯერზე, როდესაც ისურვებენ იქიდან გამოსვლას, კვლავ აბრუნებენ მათ შიგნით და ეუბნებიან: «გასინჯეთ ცეცხლის სასჯელი, რომელსაც სიცრუედ მიიჩნევდით».

და, უეჭველად, ვაგემებთ მათ უახლოეს [ამქვეყნიურ] სასჯელს (მათზე უბედურებებისა და განსაცდელების მოვლენით), უდიდეს სასჯელამდე [ჯოჯოხეთში], — იქნებ ისინი დაბრუნდნენ [მოინანიონ თავიანთი ურწმუნოება და ცოდვები]!

და ვინ არის უფრო უსამართლო, ვიდრე ის, ვისაც შეახსენეს მისი უფლის სასწაულები, ხოლო შემდეგ იგი ზურგს აქცევს მას? ჭეშმარიტად, ჩვენ შურს ვიძიებთ ცოდვილებზე [ურწმუნოებზე].

ჩვენ უკვე მივეცით მუსას წიგნი [თორა]. ამიტომ ნუ იქნები (ო, მოციქულო) ეჭვში მასთან შეხვედრის შესახებ (მუსასთან, ამაღლების ღამეს)! და გავხადეთ იგი [ეს წიგნი, თორა] გზამკვლევად ისრაილის [წინასწარმეტყველი იაყუბის] შთამომავლებისთვის.

ჩვენ მათგან [ისრაილის შთამომავლებს შორის] გავხადეთ წინამძღვრები, რომლებიც ჩვენი ბრძანებით სწორ გზაზე აყენებდნენ [ხალხს]. [ამ წინამძღვარობის ხარისხს მათ მიაღწიეს] იმის გამო, რომ იყვნენ მოთმინებით გამძლენი და მტკიცედ დარწმუნებულნი ჩვენს სასწაულებში.

ჭეშმარიტად, შენი უფალი განსჯის აღდგომის დღეს მათ შორის იმას, რაზეც ისინი ვერ თანხმდებოდნენ.

ნუთუ მათთვის არ იყო გზის მაჩვენებელი [რწმენისკენ] ის, რომ ჩვენ გავანადგურეთ მათამდე მრავალი თაობა [ჰუდის, სალიჰის, ლუტის… ხალხები], ხოლო, როდესაც შამში მოგზაურობენ, გადიან იმ ადგილებში, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ. ჭეშმარიტად, ამაში ნამდვილად არის სასწაულები. ნუთუ ისინი არ მოისმენენ?

ნუთუ ვერ დაინახეს, როგორ ვუშვებთ წყალს გამხმარი მიწისკენ [სადაც მცენარეულობა არ არის] და [მისი საშუალებით] ამოგვყავს ნათესები, რომლითაც იკვებებიან როგორც მათი პირუტყვი, ისე ისინი თვითონაც? ნუთუ ვერ ხედავენ?

და ამბობენ ისინი [ურწმუნონი]: «როდის მოხდება ეს საბოლოო განაჩენი ჩვენსა და თქვენს შორის, თუ თქვენ [მორწმუნენი] სიმართლეს ამბობთ?»

უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «განაჩენის დღეს [განკითხვის დღეს] არ დაეხმარება ურწმუნოებს მათი რწმენა, და აღარ მიეცემათ მათ ვადა».

მაშ, განერიდე (ო, მოციქულო) მათ [ურწმუნოებს] და დაელოდე (როდის დაატყდებათ მათ სასჯელი); რადგან ისინიც ელოდებიან (რომ შენ ავადმყოფობა ან სიკვდილი დაგატყდეს თავს) (და ასევე ელოდებიან ალლაჰის სასჯელს).