სურა ალ-იმრანი pdf

ალიფ ლაამ მიიმ

ალლაჰი - არ არსებობს ღმერთი, (თაყვანისცემის ღირსი), მის გარდა; (ის არის) მარადცოცხალი, თვითმყოფი (არავის საჭიროებს, ხოლო ყველა საჭიროებს მას).

მან გარდმოგივლინა შენ (ო, შუამავალო) წიგნი — ყურანი — ჭეშმარიტებით, და (ადასტურებს იმას), რაც მისამდე იყო გარდმოვლენილი ალლაჰისგან. და მან გარდმოავლინა თორა (შუამავალ მუსას) და ინჯილი (შუამავალ 'ისას).

ადრე [ყურანამდე] — ადამიანებისთვის გზამკვლევად და ცოდნის წყაროდ — და ჩამოუვლინა განმასხვავებელი — წიგნი, (რომელიც განასხვავებდა ჭეშმარიტებასა და სიცრუეს). ჭეშმარიტად, ისინი, რომელთაც ურწმუნონი გახდნენ ალლაჰის სასწაულების მიმართ — მათთვის გამზადებულია ძლიერი სასჯელი. უეჭველად, ალლაჰი ძლევამოსილია და შურისმგებელი.

ჭეშმარიტად, ალლაჰისგან არაფერი იმალება — არც მიწაზე და არც ცაში.

(მხოლოდ) ის (ალლაჰი) არის, ვინც გაძლევთ ფორმას დედის საშვილოსნოში, როგორც ინებებს. არ არსებობს ღმერთი (თაყვანისცემის ღირსი) მის გარდა — ძლევამოსილი, ბრძენი.

(მხოლოდ) ის (ალლაჰი) არის, ვინც ჩამოგიგზავნა შენ (ო, მუჰამმად) წიგნი (ყურანი). მასში არის აიათები ერთმნიშვნელოვანი აზრით (მკაფიო და აშკარა მნიშვნელობის მქონე), რომლებიც წიგნის საფუძველს წარმოადგენენ, და არის სხვა აიათებიც — მრავალმნიშვნელოვანი (რომელთა განმარტება სხვადასხვაგვარად შეიძლება). რაც შეეხება მათ, ვის გულებშიც არის გადახრა (ჭეშმარიტებისგან), ისინი მიჰყვებიან იმას, რაც მასში მრავალმნიშვნელოვანია, სურთ რა შეიტანონ არეულობა (მორწმუნეთა შორის) და ეძებენ მის ისეთ განმარტებას, რომელიც შეესაბამება მათ მცდარ გზას. მაგრამ მისი ჭეშმარიტი განმარტება არ იცის არავინ, გარდა ალლაჰისა. ხოლო ცოდნაში მტკიცენი ამბობენ: «ვირწმუნეთ იგი (ყურანი); ყველაფერი ჩვენი უფლისგან არის». მაგრამ შეგონებას ყურს უგდებენ მხოლოდ საღი გონების მქონენი.

«ო, უფალო ჩვენო! ნუ გადახრი ჩვენს გულებს (ჭეშმარიტი რწმენისგან) მას შემდეგ, რაც ჭეშმარიტ გზაზე დაგვაყენე, და მოგვმადლე შენგან წყალობა, რადგან ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლადმბოძებელი!»

ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, შენ ხარ (ყველა) ადამიანის შემკრები იმ დღისთვის, რომლის დადგომაშიც არ არის ეჭვი. ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ ცვლის თავის აღთქმას!

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, ვერ იხსნიან საკუთარ თავს ალლაჰის (სასჯელისგან), ვერც თავიანთი ქონებით და ვერც შვილებით, და ისინი — იქნებიან ცეცხლის (ჯოჯოხეთის) საწვავი.

(მათი ურწმუნოება) ჰგავს იმას, რაც მოხდა ფირაუნის ხალხთან, და იმასაც, რაც მათზე ადრე მცხოვრებ თემებს დაემართათ. მათ უარყვეს ჩვენი აიათები, და შეიპყრო (დასაჯა) ისინი ალლაჰმა მათი ცოდვებისთვის. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი მკაცრია სასჯელში.

უთხარი (ო, მოციქულო) მათ, ვინც ურწმუნონი გახდნენ: «მალე (ჯერ კიდევ ამქვეყნად) დამარცხდებით, ხოლო (განკითხვის დღეს) შეკრებილნი იქნებით ჯოჯოხეთში, და რა საშინელია ეს (ცეცხლის) საწოლი!»

თქვენთვის (მედინელო იუდეველნო) ნიშანი იყო ორ ლაშქარში, რომლებიც შეხვდნენ ერთმანეთს (ბადრის წყაროსთან): ერთი ლაშქარი იბრძოდა ალლაჰის გზაზე, ხოლო მეორე — ურწმუნო იყო. და ხედავდნენ ისინი (ურწმუნონი) მათ (მორწმუნეებს) ორჯერ მეტს თვალით (ვიდრე სინამდვილეში იყვნენ). და მართლაც, ალლაჰი ამაგრებს თავისი დახმარებით იმას, ვისაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ამაში არის შეგონება გამჭრიახთათვის.

შემკობილია ადამიანებისთვის ვნებითი სიყვარული — ქალების, შვილების, დაგროვილი ყანტარების (დიდი რაოდენობის) ოქროსა და ვერცხლის, მონიშნული (სუფთა ჯიშის) ცხენების, პირუტყვის და ნათესების მიმართ. ეს არის ამქვეყნიური ცხოვრების საზრდო (წარმავალი სიკეთე). ხოლო ალლაჰთან უკეთესი სამყოფელია.

۞ თქვი (ო, მოციქულო): «ნუთუ არ შეგატყობინოთ უკეთესზე, ვიდრე ეს (რაც ამქვეყნიურ ცხოვრებაშია)?» მათთვის, ვინც შეუშინდა, მათი უფლისგან არის ბაღები (სამოთხის), რომელთა ქვემოთ (მაღალი სასახლეებისა და ჩრდილოვანი ხეების ქვეშ) მდინარეები მიედინება. ისინი იქ მარადიულად დარჩებიან. (მათ ელოდებათ) წმინდა მეუღლეები, და ალლაჰის კმაყოფილება. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ხედავს თავის მონებს.

— მათ, ვინც ამბობენ: «ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, ჩვენ ვირწმუნეთ (და მივყევით შენს მოციქულს). მაშ, გვაპატიე ჩვენი ცოდვები და დაგვიცავი ცეცხლის სასჯელისგან!»

ისინი არიან მომთმენნი, მართალნი, სრულად მორჩილნი (ალლაჰის), მოწყალების გამღებნი და განთიადის წინ პატიების მთხოვნელნი (ღამის ბოლო ნაწილში).

ამოწმებს (თავად) ალლაჰი, რომ არ არსებობს ღვთაება, მის გარდა; და ანგელოზებმაც და მცოდნეებმაც სამართლიანად დაამოწმეს; არ არის ღვთაება, მის გარდა, ძლევამოსილისა, ბრძენისა.

ჭეშმარიტად, სარწმუნოება (და კანონი) ალლაჰის წინაშე არის (მხოლოდ) ისლამი. და გაიყარნენ ისინი, ვისაც მიეცათ წიგნი (იუდეველები და ქრისტიანები), მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა ცოდნა, ერთმანეთის მიმართ ბოროტი შურით. ხოლო ვინც უარყოფს (არ ირწმუნებს) ალლაჰის ნიშნებს, უეჭველად, ალლაჰი სწრაფია ანგრიშსწორებისას!

ხოლო თუ ისინი (წიგნის ხალხი) დაიწყებენ შენთან კამათს (ო, მოციქულო) ერთღმერთიანობის შესახებ მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა აშკარა მტკიცებულება, მაშინ თქვი: «მე მივუძღვენი ჩემი სახე (მხოლოდ) ალლაჰს და ასევე — ისინი, ვინც გამომყვნენ (მორწმუნეები)». და უთხარი მათ, ვისაც მიეცა წიგნი, და უწიგნურებს (არაბ წარმართებს): «დაემორჩილეთ თუ არა?» და თუ დაემორჩილებიან (ალლაჰს), მაშინ ეს ნიშნავს, რომ ისინი სწორ გზაზე დადგნენ; ხოლო თუ ზურგს აქცევენ, შენზე (ო, მოციქულო) არის მხოლოდ გზავნილის გადაცემა. და ალლაჰი ხედავს თავის მონებს.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც უარყოფენ ალლაჰის ნიშნებს (აიათებს), და უსამართლოდ ხოცავენ შუამავლებს, და კლავენ ადამიანებს, რომლებიც მოუწოდებენ სამართლიანობასა და შუამავალთა გზის მიყოლას, — ახარე მათ მტკივნეული სასჯელი!

ასეთნი არიან ისინი, ვისი საქმეებიც ფუჭად იქცა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში და მარადიულშიც, და არ ეყოლებათ მათ არავითარი დამხმარენი.

განა არ დაინახე (ო, მოციქულო) ისინი, ვისაც მიეცა წიგნის ნაწილი (იუდეველები, რომლებმაც იციან, რომ ის, რითაც შენ მოხვედი, ჭეშმარიტებაა)? მათ უხმობენ ალლაჰის წიგნისკენ (იმისკენ, რაც ყურანშია), რათა მან განსაჯოს მათ შორის. შემდეგ კი, როცა ეს მათ სურვილებს არ შეესაბამება, ზოგიერთი მათგანი ზურგს აქცევს და თავს არიდებს (ჭეშმარიტებას).

ეს (მათი გადახრა ჭეშმარიტებისგან) იმიტომაა, რომ ამბობდნენ: «ცეცხლი (ჯოჯოხეთი) არასოდეს შეგვეხება, გარდა დათვლილი რამდენიმე დღისა». და მოატყუა ისინი თავიანთ სარწმუნოებაში იმან, რასაც თავად იგონებდნენ.

და როგორ იქნება, როცა ჩვენ შევკრებთ მათ იმ დღისთვის, რომლის შესახებაც ეჭვი არ არის, და ყოველი სული სრულად მიიღებს საზღაურს იმისთვის, რაც მოიპოვა (ჩაიდინა), და ისინი არ იქნებიან დაჩაგრულნი?

თქვი (ო, მოციქულო): «ო, ალლაჰ, სამეფოს მფლობელო! შენ აძლევ ძალაუფლებას (და სიმდიდრეს) ვისაც ინებებ, და ართმევ ძალაუფლებას (და სიმდიდრეს) ვისაც ინებებ. შენ აღამაღლებ, ვისაც ინებებ და ამცირებ, ვისაც ინებებ. შენს ხელშია ყოველი სიკეთე; ჭეშმარიტად, შენ ყოვლისშემძლე ხარ ყოველივეზე!»

შენ შეგყავს ღამე დღეში და დღე ღამეში, და გამოგყავს ცოცხალი მკვდრისაგან და მკვდარი ცოცხალისგან; და აძლევ სარჩოს ვისაც ინებებ, უანგარიშოდ.

არ აიყვანონ მეგობრებად მორწმუნეებმა ურწმუნონი მორწმუნეთა მაგივრად; და ვინც ამას იქმს, ალლაჰთან საერთო აღარაფერი ექნება. გამონაკლისია, თუ მათი მხრიდან რაიმე საფრთხეს გრძნობთ. და ალლაჰი გაფრთხილებთ, და მხოლოდ ალლაჰთანაა დაბრუნება.

უთხარი (ო, მოციქულო) მორწმუნეებს: «თუ დამალავთ იმას, რაც თქვენს გულებშია, ან გამოავლენთ მას, ალლაჰმა იცის ეს. და ჭეშმარიტად, მან იცის ყველაფერი, რაც ცაშია და რაც მიწაზეა. და ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყოველივეზე!»

იმ დღეს ყოველი სული თავის წინ აღმოაჩენს იმას, რაც კეთილი გააკეთა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, და იმასაც, რაც ცუდი ჩაიდინა. და ის ინატრებს, რომ მისსა და იმ (ცუდ საქმეს) შორის დიდი მანძილი იყოს. და გაფრთხილებთ ალლაჰი თავისი თავის შესახებ (გეშინოდეთ მისი რისხვის), (და ამავე დროს იცოდეთ), რომ ალლაჰი თანამგრძნობია თავისი მონების მიმართ.

თქვი (ო, მოციქულო): «თუ თქვენ გიყვართ ალლაჰი, მაშინ გამომყევით (დამემორჩილეთ), და შეგიყვარებთ ალლაჰი და გაპატიებთ თქვენს ცოდვებს». და ალლაჰი შემნდობი, შემწყალებელია.

თქვი (ო, მოციქულო): «დაემორჩილეთ ალლაჰს (მიჰყევით მის წიგნს) და მოციქულს (მიჰყევით მის გზას)!» ხოლო თუ ზურგს აქცევთ, იცოდეთ, რომ ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს ურწმუნონი.

ჭეშმარიტად, ალლაჰმა გამოარჩია ადამი, ნუჰი, იბრაჰიმის მოდგმა და 'იმრანის მოდგმა სამყაროთა ზედა (იმ ხალხზე, რომლებიც მათ დროს ცხოვრობდნენ).

(ისინი იყვნენ) ერთმანეთისგან მომდინარე შთამომავლობა (ყველანი ერთღმერთიანნი და ერთსა და იმავე მრწამსზე მდგომნი). და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

(შეახსენე ხალხს, ო, მოციქულო), როცა (ერთხელ) თქვა 'იმრანის ცოლმა (მარიამის დედამ): «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, მე აღთქმა დაგიდე, რომ ის, რაც ჩემს საშვილოსნოშია, იქნება შენთვის გათავისუფლებული (მხოლოდ შენს მსახურებას მიძღვნილი)». (მას ეგონა, რომ ვაჟი შეეძინებოდა და აღთქმა დადო, რომ მას მთლიანად უფლის მსახურებას მიუძღვნიდა.) «მაშ, მიიღე ჩემგან (ეს აღთქმა), რადგან ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნე».

და როცა მან ('იმრანის ცოლმა) შვა იგი, თქვა (დამწუხრებულმა): «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, მე იგი ქალად ვშვი». და ალლაჰმა უკეთ იცოდა, რა შვა მან. ('იმრანის ცოლმა) თქვა: «ვაჟი (რომელიც მსურდა, რომ ტაძარში ემსახურა) არ არის იგივე, რაც ქალი. და ჭეშმარიტად, მე მას მარიამი დავარქვი, და აჰა — ჭეშმარიტად, შენს დაცვას ვთხოვ მისთვის და მისი შთამომავლობისთვის ეშმაკისგან, დაწყევლილისგან (ქვებით განდევნილისგან)».

და მისმა უფალმა მიიღო იგი კეთილი მიღებით (უზენაესმა ალლაჰმა მიიღო მარიამის დედის აღთქმა), და აღზარდა იგი მშვენიერი აღზრდით, და მიაბარა იგი ზაქარიას (მისი დედის ძმას) . ყოველ ჯერზე, როცა ზაქარია შედიოდა მასთან სალოცავში (სადაც იგი ცხოვრობდა და ლოცულობდა), პოულობდა მასთან საზრდოს (ზამთარში — ზაფხულის ნაყოფს, ხოლო ზაფხულში — ზამთრის ნაყოფს). ზაქარიამ უთხრა: «ო, მარიამ! საიდან გაქვს ეს?» მან უპასუხა: «ეს ალლაჰისგან არის. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ანიჭებს საზრდოს ვისაც ინებებს, ულევად — ანგარიშის გარეშე!»

მაშინ ზაქარიამ მიმართა თავის უფალს ლოცვით და თქვა: «უფალო ჩემო! მიბოძე შენგან კეთილი შთამომავლობა. ჭეშმარიტად, შენ ხარ ვედრების შემსმენი!»

და გამოაცხადეს მას (ზაქარიას) ანგელოზებმა, როცა იგი იდგა და ლოცულობდა სალოცავში: «ალლაჰი გახარებს ხარებით იაჰიას შესახებ — (ვაჟზე), რომელიც დაადასტურებს ალლაჰის სიტყვას, ის იქნება ბატონი, თავშეკავებული და მოციქული მართალთა შორის!»

(ზაქარიამ) თქვა (სიხარულითა და გაოცებით): «უფალო ჩემო! როგორ მეყოლება მე ვაჟი, როცა სიბერემ უკვე მომიწია და ჩემი ცოლი უნაყოფოა?» (ანგელოზმა) თქვა: «ასე ქმნის ალლაჰი იმას, რასაც ინებებს».

მან (ზაქარიამ) თქვა: «უფალო ჩემო! მომეცი ნიშანი (იმის დასადასტურებლად, რაც ანგელოზებმა მაცნობეს)!» თქვა მან (ალლაჰმა): «შენი ნიშანი იქნება ის, რომ შენ (ო, ზაქარია) სამი დღე (სამი დღე-ღამე) ვერ ილაპარაკებ ადამიანებთან, გარდა ნიშნებით (მიუხედავად იმისა, რომ ჯანმრთელი იქნები). და (ამიტომ) ხშირად ახსენე შენი უფალი და განადიდე იგი საღამოობით და დილაობით».

და აი, თქვეს ანგელოზებმა: «ო, მარიამ! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა გამოგარჩია, გაგწმინდა და გამოგარჩია სამყაროთა ქალებზე (იმით, რომ მხოლოდ შენ გეყოლება ვაჟი მამაკაცის მონაწილეობის გარეშე)».

«ო, მარიამ! სრულად დაემორჩილე შენს უფალს, და ქედი მოიხარე (მიწაზე საჯდით), და წელში მოიხარე (რუქუ'ზე) იმათთან ერთად, ვინც იხრებიან».

ეს არის ამბებიდან უხილავის შესახებ, რომელსაც ჩვენ გიცხადებთ შენ (ო, მოციქულო) გამოცხადებით. და შენ არ იყავი მათთან, როცა ისინი წერდნენ თავიანთ კალმებს და აგდებდნენ წილს (იმის დასადგენად), რომელი მათგანი იქნებოდა მარიამის მეურვე (რათა ამით მიეღოთ მაღალი ჯილდო ალლაჰისგან). და შენ (ო, მოციქულო) არ იყავი მათთან მაშინაც, როცა ისინი კამათობდნენ.

როცა ანგელოზებმა თქვეს: «ო, მარიამ! ჭეშმარიტად, ალლაჰი გახარებს ხარებით სიტყვაზე მისგან (ვაჟზე, რომელიც არსებობაში მოვა მისი სიტყვის მიხედვით). მისი სახელი იქნება მესია — 'ისა, მარიამის ძე. ის იქნება პატივდებული ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც და იქნება ერთ-ერთი ახლობელი (ალლაჰთან) [სასამართლოს დღეს].

და ილაპარაკებს იგი (ისა) ადამიანებთან აკვანში (ჩვილობისას) და (ილაპარაკებს) ზრდასრულ ასაკშიც (ადამიანებამდე მიიტანს იმას, რასაც ალლაჰი გამოცხადებით მისცემს) და იქნება იგი მართალთა შორის».

თქვა (მარიამმა): «უფალო ჩემო! როგორ მეყოლება მე ვაჟი, როცა არც ერთი კაცი არ შემხებია?» უთხრა მას (ანგელოზმა ჯიბრილმა): «ასე ალლაჰი ქმნის იმას, რასაც ინებებს. როცა ის რაიმეს გადაწყვეტს, მხოლოდ ეტყვის მას ერთხელ: ‘იყავ!’ — და ის მაშინვე ხდება».

და ასწავლის მას (ალლაჰი) [ისას] წერას და სიბრძნეს, და თორას, და ინჯილს.

და (ალლაჰი გააგზავნის მას) შუამავლად ისრაელის ძეებთან. (და 'ისა ეტყვის მათ:) «ჭეშმარიტად, მე მოვედი თქვენთან სასწაულით თქვენი უფლისგან. მე შევქმნი თქვენთვის თიხისგან ფრინველის მსგავს, ჩავბერავ მასში — და ის გახდება (ნამდვილი) ფრინველი ალლაჰის ნებით. და განვკურნავ დაბადებიდან ბრმას და კეთროვანს, და გავაცოცხლებ მკვდრებს ალლაჰის ნებით. და შეგატყობინებთ იმას, რასაც ჭამთ და იმასაც, რასაც თქვენს სახლებში ინახავთ. ჭეშმარიტად, ამაში (ამ სასწაულებში) არის აშკარა ნიშანი თქვენთვის, რომ მე ვარ ალლაჰის შუამავალი და მოციქული — თუ თქვენ მორწმუნენი ხართ!

და როგორც დამამტკიცებელი იმისა, რაც ჩემამდე ჩამოეგზავნა თორაში, და რათა ნებადართული გაგიხადოთ (ალლაჰის შთაგონებით) ნაწილი იმისა, რაც ადრე თქვენთვის აკრძალული იყო. და მოვედი თქვენთან ნიშნით თქვენი უფლისგან. მაშ, გეშინოდეთ (სასჯელის) ალლაჰისას და დამემორჩილეთ.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი არის ჩემი უფალიც და თქვენი უფალიც! მაშ, თაყვანი ეცით მხოლოდ მას (ერთადერთს)! ეს არის სწორი გზა».

۞ და როცა 'ისამ იგრძნო მათში ურწმუნოება, უთხრა (თავის გულწრფელ მიმდევრებს): «ვინ იქნებიან ჩემი დამხმარენი (ალლაჰის გზაზე)?» თქვეს მოწაფეებმა: «ჩვენ ვართ ალლაჰის დამხმარენი. ვირწმუნეთ ალლაჰი, მაშ, დაამოწმე (ო, 'ისა), რომ ჩვენ ვართ მორჩილნი».

«ო, უფალო ჩვენო! ვირწმუნეთ ის, რაც შენ ჩამოაგზავნე (ინჯილი), და მივყევით მოციქულს ('ისას). მაშ, ჩაგვწერე ჩვენ მოწმეთა შორის (მათ შორის, ვინც მოწმობს, რომ მხოლოდ ალლაჰია ჭეშმარიტი ღმერთი და აღიარებს მის მოციქულებს!)»

და (იუდეველებმა) ხერხი იხმარეს (‘ისას წინააღმდეგ რომ მოეკლათ იგი) და ალლაჰმა მათი ხერხი ამაოდ ჰქმნა. და ალლაჰია ყველაზე უფრო მოხერხებული.

აი, თქვა ალლაჰმა: «ო, 'ისა! მე მოგასვენებ (დავასრულებ შენს ყოფნას დედამიწაზე) და აგამაღლებ ჩემთან (სულითაც და სხეულითაც). და გაგწმენდ მათგან, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, და გავხდი მათ, ვინც გამოგყვნენ, აღმატებულად მათზე, ვინც ურწმუნონი გახდნენ აღდგომის დღემდე. შემდეგ ჩემთან იქნება თქვენი დაბრუნება, და მე განვსჯი თქვენს შორის იმ საკითხებში, რაზეც უთანხმოებაში იყავით.

ხოლო ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ (ისასთან დაკავშირებით) [ იუდეველები, რომლებმაც არ აღიარეს იგი ალლაჰის მოციქულად, და ქრისტიანები, რომლებმაც იგი ღმერთის დონემდე აღამაღლეს] მე დავსჯი მათ მძიმე სასჯელით ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც. და არ ეყოლებათ მათ არავითარი დამხმარენი».

ხოლო ისინი, ვინც ირწმუნეს და აკეთებდნენ კეთილ საქმეებს, მათ სრულად მიეცემათ თავიანთი ჯილდო. და ალლაჰს არ უყვარს უსამართლოები (ურწმუნონი და მრავალღმერთიანნი).

ეს ჩვენ გიკითხავთ შენ (ო, მუჰამმად) ნიშნებიდან და ბრძნული შეხსენებიდან (ყურანიდან).

ჭეშმარიტად, 'ისას შექმნის მაგალითი (რომ იგი დაიბადა მამის მონაწილეობის გარეშე) ალლაჰის წინაშე ჰგავს ადამის შექმნის მაგალითს: მან შექმნა იგი (ადამი) უშუალოდ მიწისგან (მამისა და დედის გარეშე) შემდეგ უთხრა მას: «იყავ!» — და ის იქმნა .

(ეს არის) ჭეშმარიტება შენი უფლისგან. ამიტომ ნუ იქნები დაეჭვებულთა შორის!

ხოლო ვინც დაგიწყებს კამათს (ო, მოციქულო) მასზე ('ისა, მარიამის ძეზე) მას შემდეგ, რაც შენამდე მოვიდა ჭეშმარიტი ცოდნა მის შესახებ, უთხარი მათ: «მოდით, მოვუხმოთ ჩვენს შვილებს და თქვენს შვილებს, ჩვენს ქალებს და თქვენს ქალებს, ჩვენ თვითონ და თქვენ თვითონ, შემდეგ მივმართოთ (ალლაჰს) და ვთხოვოთ წყევლა (სასჯელი), და მოვუხმოთ ალლაჰის წყევლა მატყუარებზე (მათზე, ვინც ამბობს, რომ 'ისა ღმერთია)!»

ჭეშმარიტად, ეს არის ჭეშმარიტი ამბავი. და არ არსებობს ღმერთი (თაყვანისცემის ღირსი) ალლაჰის გარდა. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია.

ხოლო თუ ისინი ზურგს აქცევენ, მაშინ ჭეშმარიტად ალლაჰი იცნობს მათ, ვინც არეულობას თესავს.

თქვი (ო, მოციქულო): «ო, წიგნის ხალხნო (იუდეველნო და ქრისტიანნო)! მოდით სიტყვაზე, რომელიც თანაბარია ჩვენთვის და თქვენთვის: რომ არ ვემსახუროთ და არ ვეთაყვანოთ არავის ალლაჰის გარდა, და არაფერი დავუდგინოთ მას თანაზიარად, და რომ არ ავიყვანოთ ჩვენგან ზოგიერთი სხვებს ღმერთებად ალლაჰის გარდა. ხოლო თუ ისინი ზურგს აქცევენ (უარს იტყვიან), მაშინ თქვით: «დაამოწმეთ, რომ ჩვენ ვართ მორჩილნი (მუსლიმები)».

ო, წიგნის ხალხნო ! რატომ კამათობთ იბრაჰიმის შესახებ (და ამტკიცებთ, რომ იგი იუდეველი ან ქრისტიანი იყო), მაშინ როცა თქვენ იცით, რომ თორა და ინჯილი მხოლოდ მის შემდეგ ჩამოეგზავნა? ნუთუ არ დაფიქრდებით?

აი, თქვენ (ო, წიგნის ხალხნო) ხართ ისინი, ვინც კამათობდით (მუჰამმადთან) იმაზე, რაზეც გარკვეული ცოდნა გაქვთ (რაც თქვენს წიგნებშია). რატომღა კამათობთ (ალლაჰის მოციქულთან) იმაზე, რაზეც ცოდნა არ გაქვთ (იბრაჰიმის შესახებ)? და ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ყველაფერი, ხოლო თქვენ არ იცით!

არ იყო იბრაჰიმი არც იუდეველი და არც ქრისტიანი, არამედ იყო ჰანიფი — ერთღმერთიანი, და არ იყო იგი მრავალღმერთიანთაგანი.

ჭეშმარიტად, იბრაჰიმთან ყველაზე ახლოს მყოფნი არიან ისინი, ვინც მას მიჰყვნენ, და ეს (არის) მოციქული (მუჰამმადი) და ისინი, ვინც ირწმუნეს. და ჭეშმარიტად, ალლაჰია მორწმუნეთა მფარველი.

და მოინდომა წიგნის ხალხის ერთმა ჯგუფმა, რომ გზა აებნიათ თქვენთვის (ო, მორწმუნენო). მაგრამ ვერავის აუბნევენ გზას, თავიანთი თავის გარდა, თანაც ვერ გრძნობენ.

ჰეი, წიგნის ხალხო! რატომ არ ირწმუნებთ ალლაჰის აიათებს, როცა თქვენ მოწმენი ხართ!

ო, წიგნის ხალხნო! რატომ ფარავთ ჭეშმარიტებას სიცრუით და მალავთ ჭეშმარიტებას (რაც თორასა და ინჯილშია მოციქულ მუჰამმადის ნიშნების შესახებ), მაშინ როცა თქვენ ეს იცით?

და თქვა წიგნის ხალხის ერთმა ნაწილმა (კერძოდ იუდეველებმა): «ირწმუნეთ ის, რაც ჩამოეგზავნა მორწმუნეებს დღის დასაწყისში, და უარყავით იგი დღის ბოლოს — იქნებ ასე ისინი (მორწმუნენი) დაბრუნდნენ (ურწმუნოებაში), (ეჭვის შეტანით თავიანთ სარწმუნოებაში)».

და (ამბობდნენ): «ნუ ენდობით არავის, გარდა იმისა, ვინც მიჰყვა თქვენს სარწმუნოებას (იუდეველებს)». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, წინამძღოლობა და დახმარება არის მხოლოდ ალლაჰისგან — ის აძლევს რწმენას იმას, ვისაც ინებებს». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, აღმატებული წყალობა ალლაჰის ხელშია — ის აძლევს მას იმას, ვისაც ინებებს!» და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

ის გამოარჩევს თავისი წყალობით იმას, ვისაც ინებებს. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი დიადი წყალობის მფლობელია.

۞ და წიგნის ხალხში (კერძოდ იუდეველთა შორის) არის ისეთი, რომ თუ მას ყინტარს (დიდ ოდენობას ქონებას) მიანდობ, დაგიბრუნებს მას; მაგრამ მათ შორის არის ისეთიც, რომ თუ მხოლოდ ერთ დინარს მიანდობ, არ დაგიბრუნებს, სანამ მასზე მუდმივად არ იდგები (და არ მოითხოვ). ეს იმიტომაა, რომ ისინი ამბობდნენ: «არ გვაქვს ჩვენ გზა უბრალოებზე (არაბებზე) (ეს ჩვენთვის არ არის დანაშაული და ამისთვის არ დავსჯილვართ)». და ისინი (იუდეველები) ალლაჰზე სიცრუეს იგონებენ, მაშინ როცა იციან.

არა! ვინც ერთგულად ასრულებს თავის აღთქმას და მოერიდა (ალლაჰის სასჯელს), ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს ღვთისმოშიშნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ყიდიან ალლაჰთან დადებულ აღთქმას და თავიანთ ფიცს უმნიშვნელო ფასად, — მათ არ ექნებათ არავითარი წილი (სიკეთისა) მარადიულ ცხოვრებაში. და არ დაელაპარაკება მათ ალლაჰი, და არ შეხედავს მათ აღდგომის დღეს, და არ განწმენდს მათ (მათ ცოდვებს არ მიუტევებს). და მათთვის იქნება მტკივნეული სასჯელი.

და ჭეშმარიტად, მათ შორის (იუდეველთა შორის) არის ისეთი ნაწილი, ვინც თავისი ენებით ამახინჯებს წიგნს, რათა თქვენ იფიქროთ, რომ ეს არის წიგნიდან (თორადან), მაშინ როცა ის არ არის წიგნიდან. და ამბობენ ისინი: «ეს ალლაჰისგან არის», მაშინ როცა ის საერთოდ არ არის ალლაჰისგან. და ისინი სიცრუეს ამბობენ ალლაჰზე, და თვითონაც იციან ეს.

არ ხდება ისე, რომ ალლაჰმა მისცეს (რომელიმე) ადამიანს წიგნი, კანონი და წინასწარმეტყველება (აირჩიოს იგი წინასწარმეტყველად), და შემდეგ მან ხალხს უთხრას: «იყავით ჩემი მონები, და არა ალლაჰის». არამედ (პირიქით) იგი ამბობდა: «იყავით უფლის ერთგული მსახურნი, რადგან თქვენ ასწავლით (ხალხს) ალლაჰის წიგნს და თავადაც სწავლობთ (მის წიგნს)».

და არ გიბრძანებთ იგი (მოციქული) თქვენ, რომ აიყვანოთ ანგელოზები და წინასწარმეტყველები უფლებად (რომლებსაც ეთაყვანებოდით). ნუთუ იგი (მოციქული) გიბრძანებდათ, (ო, ადამიანებო) ურწმუნოებას მას შემდეგ, რაც თქვენ ალლაჰისადმი სრულად დამორჩილებულნი გახდით?

და (შეახსენე, ო, მოციქულო) ისიც, როგორ აიღო ალლაჰმა აღთქმა ყველა წინასწარმეტყველისგან: «რაც წიგნი და სიბრძნეც არ უნდა მოგცეთ მე თქვენ, (ამის) შემდეგ როცა თქვენთან მოვა მოციქული ალლაჰისგან, რომელიც დაადასტურებს იმას, რაც თქვენთანაა, აუცილებლად ირწმუნეთ ის და აუცილებლად დაეხმარეთ მას». უთხრა მან: «ადასტურებთ კი ამას (ო, მოციქულებო) და იღებთ თუ არა ამ პირობაზე ჩემს ტვირთს (ამ აღთქმას)?» მათ (მოციქულებმა) თქვეს: «ვადასტურებთ». (ალლაჰმა) თქვა: «მაშ, იყავით მოწმეები, და მეც თქვენთან ერთად ვიქნები მოწმეებიდან».

ხოლო ვინც ამის შემდეგ ზურგს აქცევს, ისინი არიან ურჩნი.

ნუთუ ისინი ეძებენ სხვა სარწმუნოებას, გარდა ალლაჰის სარწმუნოებისა, მაშინ როცა მას (ალლაჰს) დამორჩილდნენ ყველა, ვინც ცაშია და მიწაზე — ნებით (მორწმუნენი) და უნებლიეთაც? და მისკენ იქნებით ყველა დაბრუნებულნი.

უთხარი (მათ) (ო, შუამავალო): «ჩვენ ვირწმუნეთ ალლაჰი და ის, რაც გარდმოვლენილ იქნა (შუამავლებზე) იბრაჰიმზე, ისმაილზე, ისჰაყზე, იაყუბზე და ტომებზე — [შუამავლებს იაყუბის თორმეტი შთამომავლობისგან]; და ის, რაც მიეცა მუსას [თორა], და 'ისას [ინჯილი], და (სხვა) შუამავლებს მათი უფლისგან. ჩვენ არ ვაკეთებთ განსხვავებას არცერთ მათგანს შორის, და ჩვენ მას — (ალლაჰს) — ვემორჩილებით [ვაღიარებთ მხოლოდ მას შემოქმედად და ღმერთად და სრულად ვემორჩილებით მხოლოდ მას]».

ხოლო ვინც ისლამის გარდა სხვა სარწმუნოებას ისურვებს, მისგან იგი არასოდეს იქნება მიღებული [რადგან ისლამის გარდა სხვა რწმენა და მორჩილება არ არის ის, რაც ალლაჰს სურს ადამიანისათვის], და ის მარადიულ ცხოვრებაში აღმოჩნდება წაგებულთა შორის.

როგორ დააყენებს ალლაჰი სწორ გზაზე იმ ხალხს [ანუ როგორ უბოძებს მათ რწმენას], რომლებიც ურწმუნონი გახდნენ მას შემდეგ, რაც უკვე ირწმუნეს (ალლაჰი), და დაამოწმეს, რომ მოციქული ჭეშმარიტებაა, და მათთან მივიდა აშკარა სასწაულები? და ალლაჰი არ მიუძღვის ჭეშმარიტებისკენ უსამართლო ხალხს.

ასეთთა [უსამართლოთა] საზღაური ის არის, რომ მათზე იქნება ალლაჰის წყევლა, და (ასევე) ანგელოზთა და ყველა ადამიანთა (წყევლა).

ისინი მარადიულად დარჩებიან მასში [ჯოჯოხეთში]; არ შეუმსუბუქდებათ მათ სასჯელი (არც მცირედით), და არ მიეცემათ მათ გადავადება [რათა თავი იმართლონ ან დაბრუნდნენ].

გარდა იმათისა, რომლებიც ამის შემდეგ [მათი ურწმუნოების და უსამართლობის შემდეგ] მოინანიებენ (ალლაჰთან) და გამოასწორებენ. უეჭველად, ალლაჰი შემნდობია [თავისი იმ მონების მიმართ, რომლებიც ინანიებენ], და შემწყალებელია (მორწმუნეთა მიმართ).

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ მას შემდეგ, რაც ირწმუნეს, და შემდეგ კიდევ გაძლიერდნენ ურწმუნოებაში, — მათი მონანიება არ იქნება მიღებული (სიკვდილის მომენტში), და ასეთნი არიან ჭეშმარიტად გზას აცდენილნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ და გარდაიცვალნენ ურწმუნოებად, — განკითხვის დღეს არც ერთი მათგანისგან არ იქნება მიღებული (გამოსასყიდი) თუნდაც მიწა სავსე ოქროთი, თუკი იგი მოისურვებდა ამით თავის გამოსყიდვას [მარადიული ჯოჯოხეთის სასჯელისგან]. ასეთთათვის გამზადებულია მტკივნეული სასჯელი, და არ ეყოლებათ დამხმარენი.

ვერ მიაღწევთ თქვენ (ო, მორწმუნენო) ღვთისმოშიშობას, სანამ არ დახარჯავთ იმას, რაც გიყვართ [თქვენს ქონებას შორის ყველაზე ძვირფასსა და საუკეთესოს]. და რასაც არ უნდა დახარჯავდეთ — ბევრს თუ ცოტას, უეჭველად, ალლაჰმა ეს იცის.

ყოველი (კეთილი) საკვები ნებადართული იყო ისრაელის ძეთათვის [შუამავალ იაყუბის შთამომავლობისთვის], გარდა იმისა, რაც ისრაელმა [ანუ შუამავალმა იაყუბმა] თავად აიკრძალა თავისთვის [ავადმყოფობის დროს დადებული აღთქმის გამო], სანამ თორა გარდმოევლინებოდა . უთხარი (იუდეველებს), ო, (შუამავალო): «მოიტანეთ თორა და წაიკითხეთ იგი, თუ მართალნი ხართ».

ხოლო ვინც ამის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც თორას წაიკითხავს და ჭეშმარიტება გაუნათლდება], ალლაჰზე სიცრუეს შეთხზავს [ამბობს, რომ აკრძალვა შუამავლებს თორას ჩამოვლენამდე უკვე გარდმოვლენილი ჰქონდათ], — ასეთნი არიან უსამართლონი.

უთხარი (მათ), ო, (შუამავალო): «ალლაჰმა სიმართლე თქვა! (და თქვენ, ო, იუდეველნო, თუ ჭეშმარიტნი ხართ თქვენს სიყვარულში შუამავალი იბრაჰიმის მიმართ), — მიჰყევით იბრაჰიმის სარწმუნოებას — ერთღმერთიანობას, რადგან იგი — (შუამავალი იბრაჰიმი) — არ ყოფილა მრავალღმერთიანთაგანი.

ჭეშმარიტად, პირველი სახლი, რომელიც ადამიანებისთვის (დედამიწაზე) დადგინდა (რათა იქ ალლაჰს თაყვანი ეცათ), — არის ის, რომელიც ბაქაში [მექქაში] მდებარეობს. (ეს სახლი) კურთხეულია [მასში კეთილი საქმეებისთვის ჯილდო მრავლდება და მასზე ალლაჰის წყალობა გარდმოდის] და გზამკვლევი სამყაროებისთვის [ლოცვის მიმართულების (ყიბლის) ორიენტირი და ყველა ადამიანის მომლოცველობის ადგილი].

იქ [მექქაში, წმინდა მეჩეთში] ადამიანებისთვის ნათელი ნიშნებია (რომლებიც იმაზე მიუთითებს, რომ იგი იბრაჰიმმა ააშენა): იბრაჰიმის ადგილი . და ვინც მასში [წმინდა მეჩეთში] შევა, უსაფრთხოდ იქნება. და ალლაჰის წინაშე ადამიანებს ეკისრებათ ვალდებულება, შეასრულონ სახლის (ქააბის) მომლოცველობა (ჰაჯი)— მათ, ვისაც ამის საშუალება აქვს [შეუძლია იქამდე მისვლა]. ხოლო ვინც არ ირწმუნებს [უარყოფს წმინდა მეჩეთში ჰაჯის სავალდებულოობას], (იცოდეს, რომ) ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ საჭიროებს სამყაროებს [არ საჭიროებს არც მას, არც მის ჰაჯს, არც მის საქმეებს და საერთოდ არაფერს].

უთხარი (ო, მოციქულო) (იუდეველებსა და ქრისტიანებს): «ო, წიგნის ხალხო! რატომ იჩენთ ურწმუნოებას ალლაჰის სასწაულების მიმართ, მაშინ როცა ალლაჰი მოწმეა იმისა, რასაც თქვენ აკეთებთ?»

უთხარი (ო, მოციქულო) (იუდეველებსა და ქრისტიანებს): «ო, წიგნის ხალხო! რატომ აცილებთ ალლაჰის გზას [ისლამს — მისადმი სრულ მორჩილებას] მათ, ვინც ირწმუნა, ცდილობთ დაამახინჯოთ იგი [ალლაჰის გზა], (მაშინ როცა) თქვენ თავად ხართ მოწმენი? და ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თუ დაემორჩილებით ზოგიერთს მათგან, ვისაც წიგნი მიეცა, ისინი დაგაბრუნებენ თქვენ თქვენი რწმენის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც ირწმუნეთ] — კვლავ ურწმუნოებაში.

და როგორ შეგიძლიათ თქვენ (ო, მორწმუნენო) ურწმუნოება გამოავლინოთ, მაშინ როცა თქვენთვის იკითხება ალლაჰის სასწაულები [ყურანის აიათები], და თქვენ შორის არის მისი მოციქული [მუჰამმადი]? ხოლო ვინც ალლაჰს ეჭიდება, — ის უკვე სწორ გზაზეა დაყენებული.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! გეშინოდეთ ალლაჰის ისეთი შიშით, როგორიც მას ეკადრება, და არ მოკვდეთ სხვა მდგომარეობაში, გარდა იმისა, რომ იყოთ სრულად მორჩილნი [მუსლიმები].

და ყველანი ერთად მტკიცედ ჩაეჭიდეთ ალლაჰის თოკს და ნუ გაიყოფით. და გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობა, რომელიც მან თქვენზე მოიღო: როდესაც ოდესღაც [ისლამის მიღებამდე] თქვენ (ო, ავსისა და ხაზრაჯის ტომების ანსარებო) ერთმანეთის მტრები იყავით, მან თქვენი გულები ერთმანეთთან დააახლოვა (ალლაჰის სიყვარულზე დაფუძნებული სიყვარულით) და მისი წყალობით ძმები გახდით [ერთმანეთი ალლაჰის კმაყოფილების გამო შეიყვარეთ]. თქვენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] უფსკრულის პირას იყავით, და მან (რწმენა მოგანიჭათ და) გადაგარჩინათ მისგან [ჯოჯოხეთისგან]. ასე გიხსნით ალლაჰი თავის აიათებს, რათა სწორ გზას დაადგეთ.

და იყოს თქვენ შორის (ო, მორწმუნენო) თემი, რომელიც სიკეთისკენ მოუწოდებს, უბრძანებს ადამიანებს მოწონებულს [რწმენას და კეთილი საქმეების შესრულებას] და უკრძალავს საძაგელს [ურწმუნოებასა და ცოდვებს]. სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი (ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც).

და ნუ იქნებით (ო, მორწმუნენო) იმათ მსგავსნი — [წიგნის ხალხის მსგავსნი], რომლებიც გაიყვნენ (ჯგუფებად და პარტიებად) და ჩავარდნენ განხეთქილებაში (თავიანთი სარწმუნოების საფუძვლებში), მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა ნათელი სასწაულები [როცა ჭეშმარიტება უკვე ნათელი გახდა]. და ასეთთათვის გამზადებულია დიდი სასჯელი.

იმ დღეს, როცა ზოგი სახე გათეთრდება [მორწმუნეთა სახეები] და ზოგი სახე გაშავდება [ურწმუნოთა სახეები]! ხოლო ისინი, ვისი სახეებიც გაშავდა, (მათ ეთქმებათ): «ნუთუ ურწმუნონი გახდით თქვენი რწმენის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც თავდაპირველად ირწმუნეთ]? მაშ, იგემეთ სასჯელი იმის გამო, რომ ურწმუნოებას სჩადიოდით!»

ხოლო ისინი, ვისი სახეებიც გათეთრდა, ისინი ალლაჰის წყალობაში იქნებიან [სამოთხეში] და დარჩებიან იქ მარადიულად.

ეს ალლაჰის ნიშნებია [აიათებია]; ჩვენ გიკითხავთ მათ შენთვის (ო, მუჰამმად), ჭეშმარიტებით. და ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ უსამართლობა ისურვოს სამყაროთათვის!

და (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს ეკუთვნის ყველაფერი, რაც ცათა შინაა, და ყველაფერი, რაც მიწაზეა; და (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს უბრუნდება ყოველი საქმე.

თქვენ (ო, მუჰამმადის თემო) გახდით საუკეთესო თემი, რომელიც ადამიანებისთვის იქნა წარმოჩენილი [რომ ისინი სწორი გზისკენ მიემართათ]: თქვენ ბრძანებთ სიკეთეს და კრძალავთ აუგს და გწამთ ალლაჰის. და რომ ერწმუნათ წიგნის ხალხს, ეს უეჭველად უკეთესი იქნებოდა მათთვის — როგორც ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, ისე მარადიულ ცხოვრებაში. მათ შორის არიან მორწმუნენიც, მაგრამ მათი უმეტესობა ურჩია [ურწმუნოა].

ისინი ვერავითარ ზიანს ვერ მოგაყენებენ, გარდა მცირედი ტკივილისა. და თუ ისინი შეგებრძოლებიან თქვენ (ო, მორწმუნენო), ზურგს შეგაქცევენ. შემდეგ კი მათ დახმარება აღარ გაეწევათ (თქვენს წინააღმდეგ).

მათზე [იუდეველებზე] დაწესდა დამცირება, სადაც არ უნდა იყვნენ, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ აქვთ ალლაჰიგან "თოკი" [თუ მიიღებენ ისლამს], და ადამიანებისგან "თოკი" [თუ დადებენ ხელშეკრულებას ძლიერ სახელმწიფოსთან საკუთარი უსაფრთხოებისთვის]. და ისინი (თავიანთი ჯიუტობისა და ურწმუნოების გამო) აღმოჩნდნენ ალლაჰის რისხვის ქვეშ და მათზე დაწესდა სიღარიბე. ეს იმისთვის, რომ ისინი არ ირწმუნებდნენ ალლაჰის ნიშნებს და უსამართლოდ კლავდნენ მოციქულებს! ეს — იმისთვის, რომ ისინი ურჩობდნენ და იყვნენ დამნაშავეები.

۞ ყველა ერთნაირი არ არიან წიგნის ხალხში, მათ შორის არის მტკიცე თემი, ისინი კითხულობენ ალლაჰის ნიშნებს [ყურანის აიათებს] ღამის საათებში და საჯდას აღასრულებენ (მის წინაშე).

მათ სწამთ ალლაჰის და უკანასკნელი დღის. ისინი ადამიანებს უბრძანებენ სიკეთეს და კრძალავენ აუგს [ურწმუნოებას და ცოდვებს]. ისინი ეჯიბრებიან ერთმანეთს კეთილი საქმეების შესრულებაში; და ასეთნი — ისინი არიან მართალნი.

და რასაც არ უნდა აკეთებდნენ ისინი კეთილიდან, არასოდეს იქნება იგი უარყოფილი მათგან. და მართლაც, ალლაჰმა იცნობს ღვთისმოშიშნი.

ჭეშმარიტად, მათ, ვინც არ ირწმუნეს, მათი ქონება და შვილები ვერაფერს არგებენ ალლაჰის წინაშე; ისინი არიან ცეცხლის მკვიდრნი და დარჩებიან იქ მარადიულად.

მაგალითი იმისა, რასაც ისინი [ურწმუნოები] ამქვეყნიურ ცხოვრებაში ხარჯავენ [რა კეთილ საქმესაც არ უნდა აკეთებდნენ], ჰგავს იმ შემთხვევას, როცა ყინვიანი ქარიშხალი დაატყდება იმ ადამიანების ნათესს, რომლებმაც საკუთარი თავის მიმართ უსამართლობა ჩაიდინეს [თავიანთი ცოდვების გამო], და (ეს ქარი) მას მთლიანად გაანადგურებს. ჭეშმარიტად, ალლაჰს მათთვის უსამართლობა არ ჩაუდენია, არამედ მათ თავადვე მიაყენეს საკუთარ თავს ზიანი .

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ აირჩევთ მეგობრებად სხვას, გარდა თქვენიანებისა. ისინი [ურწმუნონი] არ დააყოვნებენ თქვენთვის ზიანის მიყენებას, როცა ამის შესაძლებლობა მიეცემათ. მათ სურთ, რომ გაჭირვებასა და სიძნელეში აღმოჩნდეთ. უკვე გამოაშკარავდა სიძულვილი მათი ბაგეებიდან, ხოლო ის, რასაც მათი გულები მალავს, კიდევ უფრო მეტია, ვიდრე ის, რასაც ამბობენ. აი, უკვე განგიმარტეთ ნიშნები, (რათა ერიდოთ მათ), თუ თქვენ გააზრებთ იმას, (რითაც ალლაჰი შეგაგონებთ).

აი, თქვენ (ო, მორწმუნენო) ხართ, ვისაც ისინი [ურწმუნოები] უყვართ, ხოლო მათ თქვენ არ უყვარხართ. თქვენ გწამთ წერილი მთლიანად [ალლაჰის ყველა წიგნი], ხოლო ისინი არ ირწმუნებენ თქვენს წიგნს (ყურანს). როდესაც ისინი შეგხვდებიან, ამბობენ: "ჩვენ ვირწმუნეთ", ხოლო როცა მარტო რჩებიან, ბრაზისა და სიძულვილისგან თქვენ მიმართ თითების წვერებს იკბენენ. უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «მოკვდით თქვენი ბოღმისგან! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ის, რაც გულებშია».

თუ თქვენ (ო, მორწმუნენო) შეგეხებათ რაიმე კარგი, ეს მათ აწყენინებს; ხოლო თუ შეგემთხვევათ ცუდი, ისინი ამით ხარობენ. მაგრამ თუ გამოიჩენთ მოთმინებას და ღმრთისმოშიშებას, მათი მზაკვრობა ვერაფერს დაგაკლებთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველია იმაზე, რასაც ისინი აკეთებენ.

და (გაიხსენე, ო, მოციქულო) როგორ გამოხვედი ერთ დილას (განთიადისას) შენი ოჯახიდან (საბრძოლო ჯავშნით შემოსილი), რათა მორწმუნენი საბრძოლველად დაგეწყო (უჰუდის მთასთან). და მართლაც, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

(გაიხსენე, ო მოციქულო) როგორ დააპირა თქვენგან ორმა ჯგუფმა (ანსარებიდან) სულით დაცემა (და ქალაქში დაბრუნება), მაშინ როცა ალლაჰი მათი მფარველია. და მხოლოდ ალლაჰზე უნდა მიენდონ მორწმუნენი!

და უკვე (ერთხელ) დაგეხმარათ ალლაჰი ბადრის (ბრძოლის) დროს , როცა სუსტნი იყავით [რიცხობრივად ცოტანი და იარაღითაც მცირენი]. მაშ, გეშინოდეთ ალლაჰის, რათა იქნებ მადლიერნი იყოთ.

(გაიხსენე, ო მოციქულო) როგორ უთხარი მორწმუნეებს: «ნუთუ არ გყოფნით ის, რომ თქვენი უფალი გეხმარებათ სამი ათასი ანგელოზით, რომლებიც ზეციდან ჩამოდიან (დედამიწაზე)?»

დიახ [რა თქმა უნდა, ეს დახმარება საკმარისი იქნება თქვენთვის]! თუ თქვენ გამოიჩენთ მოთმინებას (როდესაც მტერს შეხვდებით) და იქნებით ღვთისმოშიშნი, და სწორედ იმ წამს, როცა ისინი თქვენზე წამოვლენ, მაშინ თქვენი უფალი დაგეხმარებათ ხუთი ათასი ნიშანდებული ანგელოზით [რომლებსაც თავადაც და მათ ცხენებსაც აშკარა განმასხვავებელი ნიშნები ექნებათ].

და ალლაჰმა ეს (ანგელოზებით დახმარება ბადრის ბრძოლაში) მხოლოდ იმისთვის დაადგინა, რომ ეს თქვენთვის სასიხარულო ამბავი ყოფილიყო და თქვენი გულები დამშვიდებულიყო. და არა არსებობს დახმარება, გარდა ალლაჰისგან, ძლევამოსილისა, ბრძენისა.

რათა მოეკვეთა ნაწილი იმათგან, ვინც ურწმუნო გახდა, ან ისე დაემარცხებინა ისინი, რომ (სახლში) წარუმატებლად დაბრუნებულიყვნენ.

არანაირი წილი არ გაქვს შენ (ო, მოციქულო) ამ საქმეში (მსახურთა მიტევების საკითხში): მიიღებს თუ არა ის მათ მონანიებას, თუ დასჯის მათ, რადგან ისინი ჭეშმარიტად უსამართლონი არიან.

ალლაჰისაა ყველაფერი, რაცაა ცათა შინა და რაცაა ქვეყანაზე. ის აპატიებს მას, ვისაც ინებებს და დასჯის მას, ვისაც ინებებს. ალლაჰი უსაზღვროდ მპატიებელი, მწყალობელია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ შეჭამთ სარგებელს [ნუ დაკავდებით მევახშეობით], რომელიც შემდეგ მრავალჯერ იზრდება. და გეშინოდეთ ალლაჰის, რათა იქნებ წარმატებას მიაღწიოთ [და შეხვიდეთ სამოთხეში].

და გეშინოდეთ ცეცხლისა, რომელიც ურწმუნოებისთვისაა გამზადებული.

და დაემორჩილეთ ალლაჰს და შუამავალს, რათა შეწყალებულნი იყოთ.

ისწრაფეთ თქვენი უფლის მიტევებისკენ და იმ სამოთხისკენ, რომლის სიგანე ცათა და მიწის სიგანეს უტოლდება, და რომელიც გამზადებულია ღმრთისმოშიშთათვის.

(ისინი არიან) ვინც ხარჯავენ (თავიანთ ქონებას) როგორც სიხარულში, ისე გაჭირვებაში; იკავებენ (თავიანთ) რისხვას (მოთმინებით) და პატიობენ ადამიანებს. და მართლაც, ალლაჰს უყვარს გულწრფელნი!

ხოლო ისინი, ვინც ჩაიდინეს საზიზღრობა [დიდი ცოდვა] ან საკუთარი თავი დაიჩაგრეს (მცირე ცოდვის ჩადენით), შემდეგ გაიხსენეს ალლაჰი და სთხოვეს მიტევება თავიანთი ცოდვებისთვის, და ვინ აპატიებს ცოდვებს ალლაჰის გარდა? — და ამასთან, არ იდგნენ ჯიუტად იმაში, რაც ჩაიდინეს, და ეს იციან.

პატიებაა მათი საზღაური თავიანთი უფლისგან და სამოთხეები, რომლის ქვეშაც მდინარეები მიედინებიან, და იქ იქნებიან მარადჟამს...და რა მშვენიერია ჯილდო მოქმედთათვის!

(უზენაესი მიმართავს მორწმუნეებს მას შემდეგ, რაც მათ უბედურება შეემთხვათ უჰუდის მთასთან ბრძოლაში, ამხნევებს მათ): «უკვე გავიდა [მოხდა] თქვენამდე მაგალითები (იმის შესახებ, თუ როგორ გაანადგურა ალლაჰმა წინა თემები); მაშ იმოგზაურეთ მიწაზე და იხილეთ [მიიღეთ შეგონება], როგორი იყო დასასრული [რა სასჯელი ეწიათ] სიცრუის აღმძვრელთ!»

ეს [ყურანი] არის განმარტება ადამიანებისთვის, გზამკვლევი და შეგონება ღვთისმოშიშთათვის.

და არ დაეცეთ სულით (ო, მორწმუნენო) და ნუ დამწუხრდებით (იმის გამო, რაც უჰუდის მთასთან შეგემთხვათ), მაშინ როდესაც თქვენ იქნებით აღმატებულნი [გაიმარჯვებთ], თუ თქვენ (ნამდვილად) მორწმუნენი ხართ!

თუ თქვენ ჭრილობამ შეგეხოთ (უჰუდის ბრძოლაში), მაშინ იცოდეთ, რომ ასეთივე ჭრილობა შეეხოთ იმ ხალხსაც [მრავალღმერთიანებს] (ბადრის ბრძოლაში). და ამ დღეებს ჩვენ ვაცვლევინებთ ადამიანებს შორის რიგრიგობით [ისინი ხან იმარჯვებენ, ხან მარცხდებიან], რათა ალლაჰმა გამოავლინოს ისინი, ვინც ჭეშმარიტად ირწმუნეს, და რათა თქვენს შორის აიყვანოს მოწამეები, — ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს უსამართლონი!

და (ეს მარცხი უჰუდთან მოხდა იმისათვის), რომ ალლაჰს განეწმინდა ისინი, ვინც ირწმუნეს და წაეშალა ურწმუნონი [გაენადგურებინა ურწმუნოები და გამოევლინა თვალთმაქცნი].

ნუთუ თქვენ (საჰაბებო) ფიქრობდით, რომ სამოთხეში შეხვიდოდით, მაშინ როდესაც ალლაჰმა ჯერ კიდევ არ გამოავლინა თქვენგან ისინი, ვინც იღვწოდა მის გზაზე, და (არ) გამოავლინა მომთმენნი (ურწმუნოთა წინააღმდეგ ბრძოლაში)?

და აი, თქვენ (ო, მორწმუნენო) ნატრობდით სიკვდილს მანამდე, სანამ მას (ბრძოლის ველზე) შეხვდებოდით . და აი, თქვენ იხილეთ იგი [სიკვდილი], მაშინ როდესაც უყურებდით!

მუჰამმადი მხოლოდ მოციქულია, რომლის უწინაც სხვა მოციქულები იყვნენ მოვლენილნი. ნუთუ, თუ ის მოკვდება ან მოიკვლება, თქვენ უკან გაბრუნდებით [ჭეშმარიტ სარწმუნოებას მიატოვებთ]? ხოლო ვინც უკან გაბრუნდება, ის ალლაჰს ვერაფერს ავნებს (არამედ მხოლოდ საკუთარ თავს ავნებს). ხოლო ალლაჰი მალე დააჯილდოებს მადლიერთ.

და არ ხდება ისე, რომ ვინმე მოკვდეს ალლაჰის ნების გარეშე — (სანამ არ ამოწურავს) მისთვის დადგენილ ვადას. და ვინც (თავისი ქმედებით) ამ ქვეყნის საზღაურს ისურვებს, ჩვენ მივცემთ მას (მაგრამ მარადიულ ცხოვრებაში მას წილი არ ექნება). ხოლო ვინც მარადიული ცხოვრების საზღაურს ისურვებს, ჩვენ მივცემთ მას, — და ჩვენ დავაჯილდოებთ მადლიერთ.

და რამდენი მოციქული ყოფილა, რომელთან ერთადაც (ურწმუნოთა წინააღმდეგ) მრავალი ღვთისმოშიში მორწმუნე იბრძოდა; და ისინი არ დაეცნენ სულით იმის გამო, რაც ალლაჰის გზაზე შეემთხვათ, არ გამოიჩინეს სისუსტე და არ დაემორჩილნენ (თავიანთ მტრებს), — ხოლო ალლაჰს უყვარს მომთმენნი.

და (როცა მათ სიძნელე შეემთხვეოდათ), მათი სიტყვა მხოლოდ ეს იყო: «ო, უფალო ჩვენო! გვაპატიე ჩვენი ცოდვები და ჩვენი გადაჭარბება ჩვენს საქმეში [სარწმუნოების საქმეში], განამტკიცე ჩვენი ნაბიჯები (რათა არ გავიქცეთ ჩვენი მტრების წინაშე) და დაგვეხმარე გამარჯვებაში ურწმუნო ხალხზე».

და მიანიჭა მათ ალლაჰმა ამ ქვეყნის საზღაური [მტრებზე გამარჯვება] და მშვენიერი საზღაური მარადიულ ცხოვრებაში [სამოთხე]. და ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს გულწრფელნი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თუ დაემორჩილებით მათ, ვინც ურწმუნო გახდა, ისინი უკან შეგაბრუნებენ [განგაშორებენ რწმენას] და თქვენ დაბრუნდებით წაგებულნი.

არა! [ისინი ვერ დაგეხმარებიან]. მხოლოდ ალლაჰია თქვენი მფარველი. და ის არის საუკეთესო შემწე!

ჩვენ შიშს ჩავუნერგავთ მათ გულებში, ვინც ურწმუნო გახდა, იმის გამო, რომ ისინი ალლაჰს თანაზიარს უდგენდნენ იმას, რაზეც მან არ ჩამოავლინა არანაირი მტკიცებულება. და მათი საბოლოო თავშესაფარი იქნება ცეცხლი; და რა საშინელია უსამართლოთა სამყოფელი!

და აი, ალლაჰმა აღგისრულათ თავისი აღთქმა, როდესაც თქვენ ანადგურებდით მათ [ურწმუნოებს] (უჰუდის ბრძოლაში) მისი ნებართვით. მაგრამ მაშინ, როცა თქვენ სულით დასუსტდით და დაიწყეთ დავა ბრძანების შესახებ [დაობდით, წასულიყავით ნადავლების შესაგროვებლად თუ დარჩენილიყავით ადგილზე], და თქვენ (ო, მშვილდოსნებო) არ დაემორჩილეთ (ალლაჰის მოციქულს), რომელმაც გიბრძანათ, რომ არავითარ შემთხვევაში არ დაგეტოვებინათ თქვენი პოზიციები, მას შემდეგ, რაც მან (ალლაჰმა) გაჩვენათ ის, რაც გიყვარდათ [დახმარება]. და გამოიკვეთა, რომ თქვენს შორის არიან ისინი, ვისაც ეს ქვეყანა სურს, და თქვენს შორის არიან ისინიც, ვისაც მარადიული ცხოვრება სურს. შემდეგ მან დაგაშორათ მათგან, რათა გამოეცადეთ. და აი, როცა მან იხილა, რომ ნანობდით ჩადენილს და ინანიებდით, მან გაპატიათ, — ჭეშმარიტად, ალლაჰი (უსაზღვრო) მადლის მფლობელია მორწმუნეთა მიმართ.

როცა თქვენ (მტრისგან გაქცეულნი) ადიოდით (უჰუდის მთაზე) და (შიშის გამო) უკან არც ერთისკენ არ ბრუნდებოდით, მაშინ როცა მოციქული (ბრძოლის ველზე მდგომი) გიხმობდათ (ბრძოლაში დასაბრუნებლად), თავად უკანასკნელ [მტერთან ყველაზე ახლო] რიგებში მდგომი (და თქვენ ამას არც ისმენდით და არც ხედავდით). და მან მოგაგოთ (თქვენი დაუმორჩილებლობისა და გაქცევის გამო) მწუხარება მწუხარებაზე , რათა არ გედარდათ იმის გამო, რაც აგცდათ [ნადავლი] და იმის გამო, რაც შეგემთხვათ [შიში და მარცხი]. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი სრულად მცოდნეა იმისა, რასაც თქვენ აკეთებთ.

შემდეგ მან (თავისი წყალობით) ჩამოგივლინათ თქვენზე, მწუხარების შემდეგ სიმშვიდე — რომლის ნიშნადაც მოვიდა ძილიანობა, რომელმაც მოიცვა ზოგიერთი თქვენგანი. ხოლო სხვა ნაწილი მხოლოდ საკუთარ თავზე ზრუნავდა; ისინი ალლაჰზე ფიქრობდნენ იმას, რაც სიმართლე არ იყო — წინაისლამური უმეცრების აზრებით, და ამბობდნენ (ერთმანეთს): «ნუთუ ჩვენთვის ამ საქმეში საერთოდ რაიმე არის?» უთხარი (მათ), ო, მოციქულო: «ჭეშმარიტად, საქმე მთლიანად ალლაჰს ეკუთვნის». ისინი თავიანთ გულებში მალავენ იმას, რასაც შენ არ გიმხელენ, და ამბობენ: «ჩვენ რომ ამ საქმეში რაიმე გვქონოდა, ჩვენ (ანუ დაღუპულ მორწმუნეებს გულისხმობენ) აქ არ მოვიკლებოდით». უთხარი (მათ), ო, მოციქულო: «თქვენ რომ საკუთარ სახლებშიც ყოფილიყავით, ისინი, ვისაც დაუწესა მოკვლა, აუცილებლად გამოვიდოდნენ (მედინიდან) თავიანთ ადგილებამდე [იქ, სადაც მათთვის იყო განკუთვნილი დაღუპვა]. და ალლაჰმა ეს გააკეთა იმისათვის, რომ გამოეცადა ის, რაც თქვენს გულებშია, და რათა გაეწმინდა ის, რაც თქვენს გულებშია [მოეშორებინა თვალთმაქცობა გულებიდან]». ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ის, რაც გულებშია.

ჭეშმარიტად, თქვენგან (ო, თანამგზავრებო), ვინც ზურგი აქცია იმ დღეს, როცა შეხვდა ორი ლაშქარი [მორწმუნეთა ლაშქარი და მრავალღმერთიანთა ლაშქარი] (უჰუდის მთასთან), – ისინი ეშმაკმა შეაცდინა იმის გამო, რაც თავად მოიპოვეს [თავიანთი ცოდვების გამო]. და მართლაც, ალლაჰმა უკვე აპატია მათ, – რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, ლმობიერია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ დაემსგავსებით იმათ, ვინც ურწმუნო გახდა და თავიანთ ძმებს (რწმენით) [მუნაფიყებს] ეუბნებოდნენ იმათზე, ვინც მათგან გარდაიცვალა ან დაიღუპა, როცა ისინი მოგზაურობდნენ მიწაზე (ვაჭრობის ან სხვა საქმისთვის) ან იყვნენ (საომარ) ლაშქრობაში: «რომ ყოფილიყვნენ ჩვენთან [არ გასულიყვნენ იმ გზაზე], არ მოკვდებოდნენ და არ დაიხოცებოდნენ». (ეს მოხდა) იმისათვის, რომ ალლაჰს ექცია ეს მათი გულებისთვის მწუხარებად. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი აცოცხლებს და აკვდინებს, და ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

და უეჭველად, თუ თქვენ (ო, მორწმუნენო) დაიხოცებით ალლაჰის გზაზე ან მოკვდებით (ბრძოლის დროს), მაშინ ალლაჰის პატიება და წყალობა უკეთესია იმაზე, რასაც ისინი [ურწმუნონი] აგროვებენ.

და თუ მოკვდებით ან დაიხოცებით [როგორც არ უნდა დადგეს თქვენი სიკვდილი], უეჭველად, ალლაჰთან იქნებით შეკრებილნი.

ალლაჰის წყალობით, შენ (ო, მოციქულო) იყავი მათ მიმართ რბილი [კეთილი და შემწყნარებელი] (თანამგზავრების მიმართ). ხოლო რომ ყოფილიყავი მკაცრი და გულქვა, ისინი განშორდებოდნენ შენგან. ამიტომ აპატიე მათ (რაც მოხდა უჰუდის დროს), სთხოვე მათთვის ალლაჰისგან მიტევება და ეთათბირე მათ საქმეში (შეეკითხე მათ რჩევა რაიმე საქმეში). ხოლო როდესაც გადაწყვეტ, მაშინ მიენდე მხოლოდ ალლაჰს, რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს ისინი, ვინც მასზე არიან მინდობილნი.

თუ ალლაჰი დაგეხმარებათ, ვერავინ დაგამარცხებთ [ვერავინ დაგძლევთ]; ხოლო თუ იგი დაგტოვებთ (დახმარების გარეშე), მაშინ ვინ დაგეხმარებათ მის შემდეგ? დაე, მორწმუნეებმა მხოლოდ ალლაჰს მიენდონ (ყველა საქმეში).

არ ყოფილა ისე, რომ რომელიმე მოციქული მოტყუებით მიითვისებდეს რაიმეს [მოციქული ნადავლიდან არაფერს მიითვისებს]. ხოლო ვინც (თქვენგან) მოტყუებით მიითვისებს რაიმეს — აღდგომის დღეს მოვა იმით, რაც მიითვისა (და შერცხვენილი წარდგება). შემდეგ ყოველი სული სრულად მიიღებს საზღაურს იმისთვის, რაც მოიპოვა, და მათ არ დაჩაგრავენ.

ნუთუ ის, ვინც მიჰყვა ალლაჰის კმაყოფილებას, მსგავსია იმისა, ვინც საკუთარ თავზე მოიზიდა ალლაჰის რისხვა? და მისი საბოლოო სამყოფელი იქნება ჯოჯოხეთი, — და რა საშინელი დაბრუნებაა ეს!

ისინი [სამოთხის მკვიდრნი და ჯოჯოხეთის მკვიდრნი] განსხვავდებიან ხარისხებით ალლაჰის წინაშე, და ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც ისინი აკეთებენ.

უკვე მიაგო ალლაჰმა წყალობა მორწმუნეებს, როდესაც მათ შორის თავად მათგან გამოგზავნა მოციქული, რომელიც უკითხავს მათ მის ნიშნებს [ყურანის აიათებს], წმენდს მათ (მრავალღმერთიანობისა და უზნეობისგან) და ასწავლის მათ წიგნს [ყურანს] და სიბრძნეს [სუნნას], მაშინ როცა მანამდე [მოციქულის მოსვლამდე] ისინი აშკარა გზააბნევაში იყვნენ.

ნუთუ მას შემდეგ, რაც თქვენ (ო, მორწმუნენო) შეგემთხვათ უბედურება [რაც მოხდა უჰუდის დროს], — მაშინ როცა თქვენ ორჯერ უფრო დიდი ზიანი მიაყენეთ მრავალღმერთიანებს (ბადრის დროს), — თქვით: «საიდან ეს?» უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «ეს [რაც შეგემთხვათ უბედურება] თქვენივე თავებიდანაა [თქვენი დაუმორჩილებლობის გამო მოციქულის ბრძანებისადმი, როცა ნადავლის შესაგროვებლად გაიქეცით]». ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყველაფერზე.

და ის, რაც შეგემთხვათ თქვენ იმ დღეს, როცა შეხვდა ორი ლაშქარი (უჰუდის მთასთან), — ეს მოხდა ალლაჰის ნებართვით, რათა გამოევლინა მორწმუნენი.

და რათა გამოევლინა ისინი, ვინც გახდნენ მუნაფიყები (თვალთმაქცნი). მათ უთხრეს [მუნაფიყებს]: «მოდით, იბრძოლეთ (ჩვენთან ერთად) ალლაჰის გზაზე, ან თუნდაც დაიცავით (მტერი) (თქვენი სახლებისა და ოჯახებისგან)» მათ თქვეს [მუნაფიყებმა] მორწმუნეებს: «რომ ვიცოდეთ, რომ ბრძოლა (ნამდვილად) იქნებოდა, აუცილებლად გამოგყვებოდით (თქვენს დასახმარებლად)». იმ დღეს ისინი ურწმუნოებასთან უფრო ახლოს იყვნენ, ვიდრე რწმენასთან, რადგან თავიანთი ბაგეებით ამბობდნენ იმას, რაც მათ გულებში არ იყო. და ალლაჰმა უკეთ იცის ის, რასაც ისინი მალავენ.

მათ (თვალთმაქცებმა), რომლებმაც თქვეს თავიანთ ძმებზე (რომლებიც დაიღუპნენ უჰუდის ბრძოლაში), - ხოლო თვითონ დარჩნენ: «მათ რომ ჩვენთვის მოესმინათ, ისინი არ დაიღუპებოდნენ». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «გადაარჩინეთ საკუთარი თავები სიკვდილისგან, თუ მართლები ხართ».

და ნუ ჩათვლი მათ, ვინც ალლაჰის გზაზე დაიღუპნენ, მკვდრებად, არა! (ისინი ამ ქვეყანაზე გარდაცვლილები რომც იყვნენ) ისინი ცოცხლები არიან (საიქიოში) და თავიანთი უფლის წინაშე საზრდოობენ.

ხარობენ იმით, რაც ალლაჰმა თავისი მადლიდან უბოძა მათ, და ხარობენ იმ ძმების გამო, რომლებიც ჯერ არ შეერთებიან მათ და მათ შემდეგ დარჩნენ, — რომ მათზე არ იქნება შიში (იმის გამო, რაც შეიძლება ელოდებოდეთ მათ მარადიულ ცხოვრებაში), და არ იქნებიან ისინი დამწუხრებულნი.

ისინი ხარობენ ალლაჰისგან მომდინარე წყალობითა და სიუხვით, და იმითაც, რომ ალლაჰი არ კარგავს მორწმუნეების ჯილდოს.

რომლებმაც უპასუხეს ალლაჰს და მის მოციქულს , მას შემდეგ, რაც მათ [მორწმუნეებს] მიადგათ ჭრილობები (მოხდენილი ბრძოლის შემდეგ). მათ შორის იმათთვის, ვინც იყო გულწრფელი და ერიდებოდნენ ალლაჰის სასჯელს, განკუთვნილია დიადი ჯილდო.

(ესენი არიან ისინი), ვისაც ხალხმა [ზოგიერთმა მრავალღმერთიანმა] უთხრეს: «აი, ხალხი [მექქელი მრავალღმერთიანები] შეიკრიბნენ თქვენს წინააღმდეგ (რათა დაბრუნდნენ და გაგანადგურონ), ამიტომ გეშინოდეთ მათი!» მაგრამ ამან მხოლოდ უფრო მეტად გაუძლიერა მათ რწმენა, და თქვეს: «საკმარისია ჩვენთვის ალლაჰი — და რა მშვენიერი მფარველია იგი!»

და ისინი [ვინც გამოვიდნენ მოციქულთან ერთად] დაბრუნდნენ (მედინაში) ალლაჰისგან მომდინარე წყალობითა და სიუხვით; არ შეხებიათ მათ არაფერი ცუდი [ამ ლაშქრობაში მათ ბრძოლაც კი არ მოუწიათ], და ისინი გაჰყვნენ ალლაჰის კმაყოფილებას. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი უდიდესი სიუხვის მფლობელია (მომნიჭებელი).

ეს (ვინც ცდილობს, დაგაბრკოლოთ და შეგაკავოთ ამისგან) მხოლოდ ეშმაკია, რომელიც გაშინებთ თავისი მომხრეებით. მაგრამ ნუ გეშინიათ მათი [მრავალღმერთიანების] (რადგან ისინი სუსტნი არიან და არ ჰყავთ დამხმარე), არამედ გეშინოდეთ ჩემი — თუ თქვენ მორწმუნეები ხართ.

და ნუ დაგამწუხრებს შენ (ო, მოციქულო) ისინი, რომლებიც ჩქარობენ ურწმუნოებაში, რადგან ჭეშმარიტად, ისინი (ამით) არაფრით ავნებენ ალლაჰს. ალლაჰს სურს, რომ მათ [ურწმუნოებს] არ მისცეს წილი მარადიულ ცხოვრებაში, და მათთვისაა დიდი სასჯელი.

ჭეშმარიტად, ვერაფერს ავნებენ ალლაჰს ისინი, რომლებმაც რწმენის ფასად იყიდეს ურწმუნოება, და მათთვისაა მწარე სასჯელი.

და ნუ იფიქრებენ ისინი, ვინც ურწმუნოები გახდნენ, რომ ის, რომ ჩვენ ვუხანგრძლივებთ მათ სიცოცხლეს, — მათთვის სიკეთეა. ჩვენ ვუხანგრძლივებთ მათ სიცოცხლეს მხოლოდ იმისთვის, რომ გაზარდონ და გაამრავლონ თავიანთი ცოდვები (რათა ამის სანაცვლოდ უფრო მძიმე სასჯელი მიეგოთ), და მათთვისაა დამამცირებელი სასჯელი.

ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ მორწმუნეები დატოვოს იმ მდგომარეობაში, რომელშიც თქვენ იმყოფებით (როდესაც არ არის ცხადი, ვინ არის მორწმუნე და ვინ თვალთმაქცი), სანამ არ განასხვავებს უწმინდურს [თვალთმაქცს] კეთილისგან [მორწმუნისგან]. და ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ გაგიმხილოთ დაფარული. მაგრამ ალლაჰი ირჩევს თავისი მოციქულებიდან იმას, ვისაც ინებებს. მაშ, ირწმუნეთ ალლაჰი და მისი მოციქულები; და თუ ირწმუნებთ და მოერიდებით (თქვენი ღმერთის სასჯელს), თქვენთვის იქნება დიადი ჯილდო.

და ნურც ისინი, ვინც ძუნწობენ იმაზე, რაც ალლაჰმა თავისი სიუხვით უბოძა მათ, იფიქრებენ, რომ ეს [ძუნწობა] მათთვის სიკეთეა. არა! პირიქით — ეს მათთვის ბოროტებაა. აღდგომის დღეს მათ კისერზე ჩამოეკიდებათ ის (სიმდიდრე), რომლის გაცემასაც ისინი ძუნწობდნენ. ალლაჰს ეკუთვნის ცათა და მიწის მემკვიდრეობა, და ალლაჰმა იცის ის, რასაც თქვენ აკეთებთ.

უეჭველად, ალლაჰმა უკვე მოისმინა იმათი [იუდეველთა] სიტყვა, რომლებმაც თქვეს: «ალლაჰი ღარიბია, ხოლო ჩვენ მდიდრები ვართ». ჩვენ ჩავწერთ იმას, რაც მათ თქვეს, და ასევე (ჩავწერთ) მათ მიერ შუამავალთა დახოცვას უსამართლოდ, და ვეტყვით (მათ): «იგემეთ ცეცხლის სასჯელი!»

ეს [სასჯელი] იმის გამო, რაც თქვენმა ხელებმა წინასწარ მოიმზადა [თქვენი ურწმუნოების, უსამართლობის, ბოროტებისა და ცოდვების გამო], და იცოდეთ, რომ ალლაჰი არ არის (თავისი) მსახურების მჩაგვრელი.

[ეს იუდეველები არიან] ისინი, რომლებმაც თქვეს (როდესაც ისლამისკენ მოუწოდეს მათ): «ალლაჰმა გვიანდერძა [გვიბრძანა] ჩვენ (თორაში), რომ არ ვირწმუნოთ არც ერთი მოციქული, სანამ არ მოვა ჩვენთან ისეთი (სასწაულით) — მსხვერპლით, რომელსაც ის ალლაჰს შესწირავს და რომელსაც ციდან ჩამოსული ცეცხლი შეჭამს [დაწვავს]». უთხარი (მათ), (ო, მოციქულო): «ჩემამდე უკვე მოვიდნენ თქვენთან მოციქულები ნათელი ნიშნებითა და მტკიცებულებებით, და იმითაც, რაც თქვენ თქვით [მსხვერპლით, რომელსაც ციდან ჩამოსული ცეცხლი წვავდა]. მაშ რატომ მოკალით ისინი, თუ მართლები ხართ იმაში, რასაც ამბობთ?»

თუ ისინი [იუდეველები და სხვებიც] ცრუდ შეგრაცხავენ (ო, მოციქულო), მაშ მართლაც, შენამდე უკვე უარყოფილნი იყვნენ (მრავალი) მოციქულები, რომლებიც მოდიოდნენ თავიანთ ხალხებთან ნათელი ნიშნებით, და წიგნებით, და გამანათებელი წერილით [როგორიცაა თორა, ფსალმუნი და ინჯილი].

ყოველი (შექმნილი) სული [ყოველი ადამიანი, ჯინი, ანგელოზი, ცხოველი და სხვა] იგემებს სიკვდილს, რამდენ ხანსაც არ უნდა ეცოცხლოს ამ ქვეყანაზე. და სრულად, ყოველგვარი დაკლების გარეშე, მოგეცემათ თქვენი საზღაური აღდგომის დღეს. ვინც დაშორებული იქნება ცეცხლს [ჯოჯოხეთს] და შეყვანილი იქნება სამოთხეში — სწორედ მან მიაღწია წარმატებას. და არაფერია ამ ქვეყნიერების ცხოვრება, გარდა მოტყუებითი სიამოვნებისა.

۞ აუცილებლად იქნებით გამოცდილი თქვენი ქონებით და საკუთარი თავებით იქამდე, ვიდრე ჭეშმარიტი მორწმუნე სხვებისგან არ გამოირჩევა. და აუცილებლად მოისმენთ ბევრ წყენასა და შეურაცხყოფას იმათგან, ვისაც თქვენამდე ებოძა წიგნი [იუდეველებისა და ქრისტიანებისგან], აგრეთვე მათგან, ვინც მრავალღმერთიანი გახდა. ხოლო თუ გამოიჩენთ მოთმინებას და შეეშინდებით ალლაჰის სასჯელის (მისი ბრძანებების შესრულებით და იმისგან განრიდებით, რაც მან აკრძალა), მაშინ ეს არის იმ საქმეთა რიცხვიდან, რომელთათვისაც აუცილებელია მტკიცე ნება და სიმტკიცე.

და (გაიხსენე, ო, მოციქულო) როგორ აიღო ალლაჰმა აღთქმა იმათგან, ვისაც წიგნი ებოძა [იუდეველებისა და ქრისტიანებისგან]: «აუცილებლად და უთუოდ აუხსნით მას [თქვენს წერილს — იუდეველები თორას, ხოლო ქრისტიანები სახარებას] ხალხს და არ დაფარავთ მას». მაგრამ მათ ეს [აღთქმა] ზურგს უკან მოისროლეს და უმნიშვნელო ფასად შეიძინეს. რა საძაგელია ის, რასაც ისინი იძენენ!

არ გეგონოს, რომ სასჯელს გადაურჩებიან ისინი, ვინც ხარობენ იმით, რითაც მოვიდნენ, და ამავე დროს უყვართ, რომ ადიდებდნენ იმისთვის, რაც მათ არ გაუკეთებიათ, — ნუ ჩათვლი მათ, რომ ისინი წარმატებას მიაღწევენ სასჯელის თავიდან აცილებაში. ჭეშმარიტად, მათთვისაა მტკივნეული სასჯელი!

ალლაჰს ეკუთვნის ცათა და მიწის განმგებლობა. ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

ჭეშმარიტად, ცათა და დედამიწის გაჩენაში და დღე-ღამის მონაცვლეობაში – თვალსაჩინო სასწაულებია გონიერთათვის.

რომელნიც იხსენებენ ალლაჰს მდგომარედ, მჯდომარედ და თავიანთ გვერდებზე (დაწოლილ მდგომარეობაში), და ფიქრობენ ცათა და მიწის შექმნაზე (და ამბობენ): «ო, ჩვენო უფალო! ეს ყველაფერი ამაოდ არ შეგიქმნია. ყოვლდაუნაკლო ხარ შენ! დაგვიფარე ცეცხლის სასჯელისაგან».

«ო, უფალო ჩვენო! ვისაც შენ ცეცხლში შეიყვან, ის უკვე დაამცირე (და შეარცხვინე). და უსამართლოებს არ ეყოლებათ დამხმარენი».

«ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, ჩვენ მოვისმინეთ მომხმობელი [მოციქული მუჰამმადი], რომელიც რწმენისკენ მოუწოდებდა: "ირწმუნეთ თქვენი უფალი!" — და ჩვენ ვირწმუნეთ (ჭეშმარიტი რწმენით). ო, ჩვენო უფალო! გვაპატიე ჩვენი ცოდვები, გაგვიწმინდე ჩვენი ბოროტი საქმეებისგან და მოგვაკვდინე სიკეთისმქმნელებთან ერთად».

«ო, უფალო ჩვენო! გვიბოძე ის, რაც აღგვითქვი შენი მოციქულების მეშვეობით, და ნუ შეგვარცხვენ აღდგომის დღეს. ჭეშმარიტად, შენ არ არღვევ (შენს) აღთქმას».

და უპასუხა მათ (მათ ვედრებას) მათმა უფალმა: «ჭეშმარიტად, მე არ დავკარგავ (კეთილ) საქმეს არც ერთ თქვენგანს, ვინც იგი აღასრულა — არც კაცს და არც ქალს [თითოეულს მივაგებ მის საზღაურს]. თქვენ ერთმანეთისგან ხართ [ყველანი თანასწორნი ხართ მის წინაშე]. ხოლო მათ, ვინც გადასახლდნენ (ალლაჰის გზაზე), ან განიდევნენ თავიანთი საცხოვრებლიდან, და დაიტანჯნენ ჩემს გზაზე [ჩემდამი მორჩილებისა და თაყვანისცემის გამო], და იბრძოდნენ (ჩემი სიტყვის აღსაზევებლად), და მოკლულნი იყვნენ (ამ გზაზე), — უეჭველად, მე მოვაშორებ მათ მათ ბოროტ საქმეებს [ვაპატიებ მათ ცოდვებს] და შევიყვან მათ ბაღებში (სამოთხეში), რომელთა ქვეშ მდინარეები მიედინება — საზღაურად ალლაჰისგან. და ალლაჰთანაა უმჯობესი საზღაური!»

ნუ მოგატყუებს შენ (ო, მოციქულო) ურწმუნოთა მიმოსვლა და წარმატებული მოძრაობა ქვეყნებში [მათი მშვიდი და კეთილდღეობით სავსე ცხოვრება];

(ამქვეყნიური ცხოვრება) მცირე სარგებელია. ჯოჯოხეთია მათი თავშესაფარი, და რაოდენ ცუდი სარეცელია იგი.

ხოლო მათთვის, ვისაც ეშინოდათ თავიანთი უფლის (სასჯელის), — (ექნებათ) ბაღები (სამოთხის), რომელთა ქვეშ მდინარეები მიედინება. ისინი იქ მარადიულად დარჩებიან — როგორც სამყოფელი ალლაჰისგან. და ის, რაც ალლაჰთან არის, უმჯობესია სიკეთისმქმნელთათვის.

და ჭეშმარიტად, წიგნის ხალხთა შორის უეჭველად არიან ისეთებიც, რომლებიც ირწმუნებენ ალლაჰს [აღიარებენ მას ერთადერთ უფლად და ღმერთად და მიიღებენ ისლამს] და (ირწმუნებენ) იმას, რაც თქვენზე იქნა მოვლენილი (ო, მორწმუნენო) [ყურანს], და იმასაც, რაც მათზე იქნა მოვლენილი [თორასა და ინჯილს], დამორჩილებულნი ალლაჰის წინაშე; და არ ყიდიან ალლაჰის აიათებს მცირე ფასად. მათთვის არის აღთქმული მათი საზღაური მათი უფლისგან. ჭეშმარიტად, ალლაჰი სწრაფია ანგარიშში!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! მოითმინეთ და გამოიჩინეთ უფრო მეტი მოთმინება (ვიდრე თქვენი მტრები); დაიცავით საზღვრები (ისლამისა და მუსლიმთა მიწებისა) და ერიდეთ ალლაჰის (სასჯელს), ეგებ, წარმატებას მიაღწიოთ!