Сураи Йунус — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• الضُّرُّ — бало, ранҷу азоб, сахтӣ ва нохушӣ.
• مَسَّ — расид, тамос кард (яъне гирифтор шуд).
• لِجَنبِهِ — ба паҳлӯи худ хобида.
• كَشَفْنَا — дур кардем, бартараф намудем.
• مَرَّ — гузашт, идома дод.
• زُيِّنَ — ороста шуд, зебо намуд (ба назараш хуш намуд).
• الْمُسْرِفِينَ — исрофкунандагон, яъне онҳое ки аз ҳад гузаштанд дар куфр ва гуноҳ.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ба инсон балое мерасад, Парвардигори худро дар ҳар ҳолат — хобида ба паҳлӯ, нишаста ё истода — ба дуо ва илтиҷо мехонад, то ки бало аз ӯ дур шавад. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки инсон ҳангоми сахтӣ ба Худо рӯ меоварад ва аз Ӯ мадад меҷӯяд. Аммо вақте ки Мо бало ва ранҷу азоби ӯро бартараф мекунем ва ба ӯ осонӣ медиҳем, ӯ роҳи пешинаи худро идома медиҳад ва чунон рафтор мекунад, ки гӯё ҳеҷ гоҳ ба Мо барои дур кардани балое, ки ба ӯ расида буд, дуо накардааст. Ӯ шукри Худоро фаромӯш мекунад ва ба ношукрӣ ва саркашӣ бармегардад. Ҳамчунон ки ин рафтори ношоиста барои инсон зебо намуда шудааст, барои онҳое ки дар куфру гуноҳ аз ҳад гузаштаанд низ амалҳои бади онҳо — куфр, ширк ва гуноҳон — дар назарашон ороста ва зебо гардидааст, бинобар ин онҳо аз он амалҳо даст намекашанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон табиатан ҳангоми бало ва сахтӣ ба Худо рӯ меоварад ва аз Ӯ кӯмак мехоҳад; ин нишон медиҳад, ки дили инсон ба Парвардигори худ пайванд аст ва Ӯро мешиносад.
• Аллоҳ таоло бандагони худро дар ҳар ҳолат — хобида, нишаста ва истода — мешунавад ва ба дуои онҳо ҷавоб медиҳад; ин раҳмату лутфи Худоро нишон медиҳад.
• Инсон бояд ҳангоми осонӣ ва некӯӣ низ шукргузор бошад ва Худоро фаромӯш накунад, на танҳо вақте ки бало мерасад.
• Фаромӯш кардани Худо ва ношукрӣ пас аз рафъи бало, рафтори нодуруст ва аз ғифлат аст, ки бояд аз он парҳез кард.
• Куфру гуноҳ барои баъзе одамон дар назарашон зебо намуда шудааст, аммо ин фирефтагӣ аст ва бояд ҳақиқатро дарк кард.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ҳамеша ба Худо рӯ оварад, шукргузор бошад ва аз роҳи исрофу гуноҳ дурӣ ҷӯяд, то ба роҳи рост ҳидоят шавад.