Yunus surəsi — Ayə 12

İnsan bir zərərə, çətinliyə düşdükdə – istər xəstəlik, istər yoxsulluq, istərsə də başqa bir bəla olsun – dərhal bütün varlığı ilə Allaha üz tutar. O, bu halda ya böyrü üstə uzanmış, ya oturmuş, ya da ayaq üstə durmuş halda olar; yəni hansı vəziyyətdə olursa olsun, can yanğısı ilə Rəbbinə yalvarar, dua edər ki, bu çətinliyi ondan uzaqlaşdırsın. Bu, insanın fitrətində olan bir haldır – çətinlik anında ürəyi ister-istəməz Yaradanına meyl edər.

Lakin nə vaxt ki, Biz onun duasını qəbul edib, üzərindəki o ağırlığı, o bəlanı götürürük, o, sanki heç vaxt dua etməmiş kimi əvvəlki halına qayıdır. O, az öncəki acizliyini, yalvarışını, göz yaşlarını unudur; sanki heç bir çətinlik görməmiş, heç bir dua etməmiş kimi rahatlıqla yoluna davam edir. Rəbbinin ona olan bu böyük lütfünü, mərhəmətini yada salmır, şükür etmir.

Bu, həddi aşanların, öz nəfsinə zülm edənlərin halıdır. Onlar üçün öz əməlləri – küfr, inadkarlıq, Allaha qarşı üz çevirmə – gözəl göstərilmişdir. Necə ki, bu insan rahatlıq tapdıqdan sonra çətinlikdəki duasını və Allahın ona olan lütfünü unudur, eynilə də həddi aşanlar üçün onların batil əməlləri bəzədilib və onlar bu halda davam edirlər.

Ey insan! Bu ayə bizə öyrədir ki, yalnız çətinlikdə deyil, rahatlıqda da Allahı yada salaq. Çətinlikdə dua edib, rahatlıqda unutmaq nankorluqdur. Allah hər an bizimlədir, hər an bizim duamızı eşidir. Gəlin həm darda, həm də rahatlıqda Ondan ayrılmaq, həmişə şükür edən qullardan olaq. Çünki Allahın lütfü və mərhəməti sonsuzdur və O, bizi hər an eşidir, görür.