Сураи Йунус — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُعَجِّلُ: шитоб мекунад, пеш меандозад.
• الشَّرَّ: бадӣ, зарар, азоб.
• اسْتِعْجَالَهُم: шитоб кардани онҳо.
• لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ: ҳатман аҷали онҳо расида, ҳалок мешуданд.
• نَذَرُ: тарк мекунем, мегузорем.
• لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا: ба дидори Мо (рӯзи қиёмат) умед надоранд.
• طُغْيَانِهِمْ: саркашӣ ва гуноҳи онҳо.
• يَعْمَهُونَ: саргардон ва ҳайрон мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки агар Ӯ барои мардум бадӣ ва зарарро ҳамон гуна шитоб мекард, ки онҳо худашон дар дунё барои худ некӣ ва хайрро шитоб мекунанд, ҳамаи онҳо фавран ҳалок мешуданд ва аҷали онҳо ба поён мерасид. Аммо Худо бо ҳикмати худ ба онҳо муҳлат медиҳад ва азобро ба таъхир меандозад, то шояд тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

Сипас Худованд мефармояд: онҳоеро, ки ба рӯзи қиёмат ва дидори Ӯ бовар надоранд ва аз ҳисобу китоб наметарсанд, дар саркашӣ ва гумроҳии худ тарк мекунем, то саргардон ва ҳайрон бошанд. Онҳо на роҳи ҳақро меёбанд ва на аз гумроҳии худ ба даромадгоҳи наҷот мерасанд. Ин тарк кардан ва муҳлат додан аз ҷониби Худо барои он аст, ки онҳо бештар дар гуноҳ фурӯ раванд ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст ва ба онҳо муҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд.
• Инсон бояд дар дуоҳои худ шитоб накунад ва ба қазои Худо розӣ бошад, зеро ҳикмати Худо аз ҳикмати банда болотар аст.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб инсонро аз саркашӣ ва гумроҳӣ бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат азоб намекунад; Ӯ пеш аз азоб муҳлат медиҳад, то одамон ислоҳ шаванд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем ва аз азоби Ӯ битарсем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.