Сураи Йунус — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• يَنظُرُ إِلَيْكَ: ба ту нигоҳ мекунад.
• الْعُمْيَ: кӯрон, яъне касоне ки бинои чашм надоранд.
• تَهْدِي: ҳидоят мекунӣ, роҳнамоӣ мекунӣ.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд ба Расули Худ (с) хабар медиҳад, ки баъзе аз кофирон ва мушрикон ба ту бо чашми зоҳирӣ нигоҳ мекунанд, аммо бо чашми дил ва бинои ботинӣ туро намебинанд ва ҳақиқати паёмбарӣ ва нишонаҳои равшани рисолатро дарк намекунанд. Онҳо гӯё кӯроне ҳастанд, ки бо вуҷуди кушода будани чашм, роҳи ҳақро намебинанд.

Сипас Худованд ба Паёмбар (с) мефармояд: оё ту метавонӣ касеро, ки бинои чашм надорад, бино кунӣ ва ҳидоят намоеӣ? Ҳаргиз наметавонӣ. Ҳамин тавр, ту наметавонӣ касеро, ки бинои ботинӣ ва ақли солимро аз даст додааст, ба роҳи ҳақ ҳидоят кунӣ. Ҳидоят танҳо ба дасти Худост ва Ӯст, ки дилҳоро равшан мегардонад.

Дар ин оят ҳамчунин ишора шудааст, ки касоне ки бо чашми зоҳирӣ ба оятҳо ва нишонаҳои ҳақ нигоҳ мекунанд, аммо аз дарки онҳо оҷизанд, мисли кӯроне ҳастанд, ки наметавонанд нури офтобро бибинанд. Пас, ҳидоят на кардани онҳо на аз камбуди Паёмбар (с) аст, балки сабаби он дар худи онҳост, ки бинои ботинӣ ва қобилияти пазириши ҳақро аз даст додаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳидоят танҳо аз ҷониби Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад дили касеро ба зӯр ба ҳақ равшан кунад.
• Инсон бояд на танҳо бо чашми зоҳирӣ, балки бо чашми дил ва андеша ба оятҳои Худо ва нишонаҳои ҳақ нигоҳ кунад.
• Қуръон ва паёмҳои осмонӣ барои касоне аст, ки дили кушода ва бинои ботинӣ доранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз Худованд ҳидоят ва равшании дилро талаб кунем ва ба ақлу андешаи солим такя намоем.
• Инчунин мефаҳмонад, ки сабаби гумроҳии баъзе одамон на камбудии далелҳост, балки надоштани қобилияти дарк ва пазириши ҳақ аст.